چرا رسول اکرم(ص) مطالعه سرگذشت بنی‌اسرائیل را توصیه کرد

 

صفحه نهم قرآن شامل آیات 58 تا 61 سوره مبارکه «بقره» است که باید آن را سرگذشت سقوط قوم بنی‌اسرائیل نامید.

 

اساساً در قرآن هیچ قصه‌ای طولانی‌تر از قصه قوم بنی‌اسرائیل بیان نشده است و روایتی مشهور هم وجود دارد که پیامبر اکرم(ص) همواره سفارش می‌کردند تا امت اسلام بسیار این سرگذشتی را که در قرآن آمده است بخوانند چرا که بنا به قول ایشان سرگذشت قوم بنی‌اسرائیل در امت اسلام نیز تکرار خواهد شد.

 

تاریخ و مطالعه دقیق آن جنبه سرگرمی نداشته و ندارد. ما تاریخ را می‌خوانیم که از آنچه گذشتگان ما آن را تجربه کرده‌اند درس عبرت بگیریم. قوم بنی‌اسرائیل قومی ناسپاس بودند و هر چه پیامبرشان موسی بن عمران به آنها می‌گفت را یا نسبت به انجام آن بی‌اعتنا بودند یا به دید تمسخر به گفته پیامبرشان که در اصل گفته خداوند است، نگاه می‌کردند.

 

براساس آیات این صفحه آنها آن زمان که وارد سرزمین بیت‌المقدس شدند با وجود آنکه گفته شده بود با خضوع و به حالت سجده به این سرزمین پا گذارند تا گناهانشان به این واسطه بخشوده شود، نهایت جسارت و بی‌احترامی را به این فرمان بروز دادند و کار به جایی رسید که نه تنها چندان اعتنایی به فرمان الهی نداشتند که حتی به حالت تمسخر و استهزاء گفتار پیامبر را برعکس جلوه می‌دادند.

 

در مسیری آنها از فرط تشنگی و خستگی از پیامبرشان طلب آب می‌کنند و به موسی دستور داده می‌شود که عصا را بر تخته سنگی بزند تا از آن چشمه‌هایی بجوشد. بنی‌اسرائیل در قالب 12 گروه تقسیم شده بودند و به ازای هر گروه از آن صخره، چشمه‌ای جوشید تا آنها از آشامیدن آن سیراب شوند. غذایی هم برای خوردن آنها مهیا شد و قرآن خطاب به آنها می‌گوید، بخورید و بیاشامید اما فساد نکنید. اساساً هر خوردنی و هر آشامیدنی در قرآن، منتج به هدفی است و دین خدا در برابر همه مواهب و نعماتی که ارزانی می‌دارد، از مؤمنان درخواست انجام مسئولیتی را در ازای آن دارد.

 

بنی‌اسرائیل در برابر خوردنی و آشامیدنی که برای آنها فرو فرستاده شده بود، عصیان کردند و حتی خطاب به موسی بن عمران گفتند به خدایت بگو این میزان خوردنی کفایت ما را نمی‌کند و ما تقاضای انواع و اقسام اطعمه و اشربه را داریم. منظور اینکه به آنچه خداوند برای آنها روزی قرار داده بود نیز راضی نبودند و همواره به دنبال بهانه‌جویی و عیب‌جویی بودند به جای آنکه شاکر نعمات الهی باشند.

 

نتیجه آنکه مُهر بدبختی بر آنها زده شد و آنها گرفتار غضب الهی شدند و در ادامه با تجاوز، قتل و کشتار بی‌گناهان و دسیسه‌چینی به منظور قتل پیامبران، خود را از رحمت الهی محروم کردند.