یادداشت
گاهی خدا بعضی قرارها را جور دیگری رقم میزند
به قلم زکیه عبداللهیان؛ مدیر مؤسسه بانوان قرآنپژوه۲۸ مهر ۱۳۸۸، توفیق داشتم دیدار جمعی از بانوان قرآنی کشور با رهبر عزیزمان را پیگیری و برگزار کنم. هنوز هم برق شوق آن روزها را در چشم بسیاری از بانوانی که از سراسر ایران آمده بودند، فراموش نکردهام.
سال گذشته، دوباره همان شوق زنده شد.
با همراهی نزدیک به ۴۰ هزار بانوی قرآنی از سراسر کشور، نامه درخواست دیدار را تقدیم کردیم. لطف دفتر معظمله شامل حالمان شد و تصمیم بر این بود که این دیدار، در قالب نشستی صمیمیتر و با حضور جمعی محدود از بانوان فعال قرآنی برگزار شود؛ فرصتی برای دیداری دوباره و بهرهمند شدن از رهنمودهای پدرانه ایشان.
از همان روز، با شوق، لحظهشماری میکردیم تا آن دیدار شکل بگیرد…
اما جنگ دوازدهروزه آغاز شد…!
و بعد، تقدیر، مسیر دیگری را پیش روی همه ما گذاشت.
حالا تنها چند روز تا تشییع رهبر شهیدمان باقی مانده است.
این روزها مدام به آن دیدار ناتمام فکر میکنم؛ دیداری که قرار بود با لبخند آغاز شود، اما تقدیر، آن را به وداعی آمیخته با اشک بدل کرد.
این بار هم خواهم آمد؛ نه برای دیدار، که برای بدرقه… نه برای شنیدن صدای مهربانش، که برای آخرین سلام. با همان عهدی که سالها پیش در مسیر قرآن با ایشان بستیم.
دیدار بانوان قرآنی با رهبر شهید آیتالله العظمی سیدعلی خامنهای، مقام معظم رهبری 28 مهر 1388
مطمئنم هزاران بانوی قرآنی که دلشان برای آن دیدار میتپید، امروز در این وداع نیز کنار هم خواهند بود.
آقا…
آن دیدار ناتمام ماند؛ اما عهدی که با شما بستیم، هرگز ناتمام نخواهد ماند.
دعایمان کنید که تا آخر، در مسیر قرآن، انقلاب و خدمت به مردم، ثابتقدم بمانیم.
