د قربانۍ اختر؛ له ابراهیمي سنته رانیولې څخه د اوسنیو مسلمانانو تردستورو پورې

ایکنا- د قربانۍ لوي نیکمرغه اختر د اسلامي نړۍ یو ترټولو لوي اختر دی، چې د ایمان، تسلیمۍ او قربانۍ هغه تاریخي کیسه راژوندۍ کوي چې حضرت ابراهیم(ع) پکې د الهي ازموینې پر مهال د بندګۍ او اطاعت ستره بېلګه وګرځېد. دغه پېښه تر نن ورځې پورې د حج په مناسکو او د مسلمانانو په فرهنګ کې د معنویت او ټولنیز یووالي  له روحیې د ډک اختر په توګه لمانځل کېږي.

د ایکنا د راپور له مخې، په اسلام کې د حج مناسک د عبادي او سمبولیکو اعمالو یوه ټولګه ده چې هر یو ئې تاریخي ریښه او ژوره معنا لري. د دغو مناسکو په مینځ کې «مِنا» او قرباني ځانګړی ځای لري. منا  نه یوازې د حج له مهمو تمځایونو څخه دی، بلکې په اسلامي دود کې د عرفات له وقوف وروسته د مهمو اعمالو د ترسره کېدو ځای هم ګڼل کېږي.

همدارنګه قرباني د حج له سترو شعایرو څخه ده چې د حضرت ابراهیم(ع) او حضرت اسماعیل(ع) د کیسې او د الهي فرمان پر وړاندې د تسلیمۍ مفهوم راپه زړه کوي. د منا او قربانۍ د تاریخ څېړنه مونږ د لرغونو عربي دودونو، د اسلام له راتګ وروسته د مناسکو له بدلون، او د دې عمل له دیني او ټولنیز مفهوم سره اشنا کوي.

د عربستان په تاریخ کې منا

د «صحیفة مکې» د راپور له مخې، منا مکې ته نږدې سیمه ده چې له پخوا راهیسې د حج په موسم کې ځانګړی اهمیت لري. د جاهلیت په زمانې کې، د اسلام له ظهوره وړاندې، عربان د ځینو موسمي مراسمو د ترسره کولو لپاره د مکې شاوخوا سیمو ته  تلل او منا هم له همدغو مشهورو تمځایونو څخه وه. خو په هغه وخت کې د عربو دیني اعمال له قبیلوي باورونو، بت‌پرستۍ او سیمه‌ییزو دودونو سره ګډ شوي وو.

د اسلام په ظهور سره، منا د حج په نوي اسلامي جوړښت کې رسمي ځای وموند. په اسلامي متنونو کې منا د جمراتو د ویشتلو، د هڅونې  په شپو ورځو کې د حاجیانو د تم کېدو او د قربانۍ د ترسره کولو ځای بلل شوې ده. له همدې امله، دغه سیمه له یوه موسمي او دودیز ځای څخه په بشپړ ډول د اسلامي عبادت په یوې ټاکلې برخې  بدله شوه.

قرباني له اسلامه په مخکې دودونو کې

له اسلام وړاندې د حیواناتو ذبح کول او قرباني ورکول د عربو قومونو ترمینځ یو پېژندل شوی عمل و. دغه قربانۍ اکثره د خدایانو او بُتانو د خوښولو، نذر او نیاز، او قبیلوي او موسمي مراسمو لپاره ترسره کېدې.

په اسلام کې قرباني او له حضرت ابراهیم(ع) سره ئې تړاو

په اسلام کې قرباني د حضرت ابراهیم(ع) له کیسې سره ژوره اړیکه لري. د قرآني روایت له مخې، حضرت ابراهیم(ع) ته امر وشو چې خپل زوی قرباني کړي، خو د ازموینې په وروستۍ شېبه کې خداي  تعالی د هغه قرباني قبوله کړه او پر ځای ئې یوه ستره قرباني ورکړه. همدا کیسه په حج کې د قربانۍ معنوي بنسټ جوړوي.

له همدې امله، په اسلام کې قرباني یوازې د یوه حیوان حلالول نه دي؛ بلکې دا د  خداي د فرمان اطاعت، له نفساني غوښتنو څخه خلاصون، ایثار او تسلیمي، ټولنیز یووالی او د اړمنو خلکو پالنې نښه ده

له اسلام وروسته د حج په مناسکو کې د منا ځای

حاجیان د عرفات او مشعر له وقوف وروسته منا ته ځي. هلته د جمراتو ویشتل ترسره کېږي، قرباني کېږي، او حاجیان د تشریق د شپو ورځو یوه برخه همدلته تېروي.

له دې نظره، په منا کې قرباني د ابراهیمي سنت د وفادارۍ نښه ده، له شرک څخه توحید ته د بدلون یادونه کوي، او په عبادت او د اړمنو خلکو په اطعام کې د ګډ ګډون وسیله ګڼل کېږي.

 د قربانۍ اختر چې هر کال د ذی‌الحجې په لسمه نېټه لمانځل کېږي، د هغې کیسې ریښه لري چې په الهي دینونو کې د ایمان د ازموینې له مهمو صحنو څخه ګڼل کېږي.

په اسلامي ښوونو کې،  د قربانۍ اختر د مکې په سپېڅلې خاورې کې د حج د مناسکو له اوج سره هم‌مهاله لمانځل کېږي او د نړۍ د مسلمانانو لپاره د خداي  تعالی ته د نږدېوالي، له اړمنو سره د مرستې او د ټولنیزو اړیکو د پیاوړتیا ځانګړې ورځ ده.

د څارويو قرباني کول، د اختر لمونځ، کورنۍ لیدنې کتنې، او د بېوځلو او اړمنو خلکو پالنه د دې مبارکې ورځې له مهمو ځانګړنو څخه شمېرل کېږي.

https://iqna.ir/fa/news/4354685