گروه ادب: عبدالمجيد فرائی از شاعران آئينیسرای كشورمان است كه به مناسبت فرا رسيدن سالروز وفات حضرت امالبنين، شعری برای اين بانوی سروده است.
|
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، به مناسبت فرا رسيدن سالروز وفات حضرت امالبنين، عبدالمجيد فرائی از شاعران آئينیسرای كشورمان، شعری برای اين بانوی بزرگوار سروده است. اين سروده به شرح زير است:
جناب امالبنين(س)
«ز زنها هيچكس، زهرا(س) نباشد
كسی همسنگ با حورا نباشد
كسی روحالقدس، آيد سلامش
برد تا عرش عليين، پيامش
****
كسی، با مرتضی باشد هماهنگ
شود همراه و همفرهنگ و همرنگ
كسی كه از خدا باشد مؤيد
مقام وی، در اين صفحه نگنجد
****
خدايا يادم آمد، جانم افسرد
كسی، پاره تن پيغمبر، آزرد
چه شد، زهرا چو گل يكباره پژمرد
نمیگويم؛ چگونه پشت در مُرد
****
وصيت كرد زهرا(س)، ای علی جان
نمان تنهای تنها، ای علی جان
گزين همسر، شريك درد باشد
زنی كه، مونس يك مرد باشد
****
علی(ع) ناچار گشته، میپذيرد
زنی كو؟ جای زهرا(س) را بگيرد
زنی وارسته و اهل يقين بود
سزاوار علی(ع) امالبنين بود
****
زنی شايسته، سر تا پا ادب بود
تبارش از شجاعان عرب بود
به فرزندان زهرا(س) عشق ورزيد
به خدمت روز و شب، همواره كوشيد
****
زنی كه، شير زاد و شير پرورد
بساط عشق، با ايثار گسترد
ابوالفضل از وجودش، شير نوشيد
گل اخلاص، از آن سينه نوشيد
****
لبالب از صفا میشد، وجودش
فضايل زيب تن در تار و پودش
جمالش، آفتاب آفرينش
خدا كرده، ز زيبايان گزينش
****
به زيبائی، كسی چون او نديده
خدا، ماه ولايت آفريده
چو او، فرزند دلبند علی(ع) بود
شجاعت، در وجودش منجلی بود
****
علی آن طفل را، عباس ناميد
دو دست كوچك عباس بوسيد
تو گوئی؛ كربلا میديد و عباس
فرات و لحظههای تلخ احساس
****
شريعه بود و دستان بريده
قمر روی زمين، بر خون تپيده
از آن بانوی با اخلاص عالم
تولد يافت فرزندان، مفخّم
****
بنام جعفر و عثمان و ديگر
چو عبدالله، همه شير دلاور
همه پويندگان راه ايمان
همه تسليم مولای شهيدان
****
همه شهد شهادت، سر كشيده
از اين عالم، به جنّت پر كشيده
به مادر هست، يك فرزند دلبند
چه دشوار است، مرگ چار فرزند
****
اگر چه شاهد و مرغ بهشتند
جهان در راه شاه دين بههشتند
حكايت ای مسلمان، اين چنين است
ابا فاضل، خود از ام البنين است»