اين كتاب اگرچه كتاب فرياد است، اما زبانی خاموش دارد

گروه ادب: كتاب «سفر به روايت سرفه‌ها» اگرچه كتاب فرياد است، اما زبانی خاموش دارد و فرياد نجيبانه‌اش را بر سر نظامی سرمايه‌داری می‌زند كه می‌خواهد به ملتی كه سعی داد خودش باشد ستم روا بدارد.

به گزارش خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا)، مراسم رونمايی از كتاب «سفر به روايت سرفه‌ها» دربرگيرنده سفرنامه حميد حسام و جمعی از جانبازان شيميايی به شهر هيروشيما در تابستان سال 91 صبح امروز سه‌شنبه 24 ارديبهشت ماه در محل موزه صلح تهران با حضور علی‌رضا كمری، حسن رسولی منفرد، معاون ادبيات و انتشارات بنياد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس برگزار شد.

در اين مراسم عليرضا كمری، پژوهشگر دفاع مقدس در سخنانی با بيان اينكه سرفه‌های جانبازان شيميايی متن‌هايی هستند كه بايد دوباره تفسير شوند، اظهار كرد: من اين كتاب را در حوزه ديپلماسی زخم، تقسيم‌بندی می‌كنم و كار حسام را در اين كتاب سرودن حماسه‌های خاموش می‌دانم.

وی افزود: حسام هم مرد شمشير بوده است و هم مرد قلم و كتاب او هم به عنوان يك امانت در اختيار ماست. اين اثر در نگاه اول نثری زيبا، نجيب، موثر، معتقدانه و آكنده از كلمات خوش تراش دارد كه سزاوار است حتماً در جامعه ديده شود. البته قبول دارم كه افرادی مانند حسام معمولا خود را نمی‌بينند كه اگر می‌ديدند خدا را نمی‌ديدند، اما خاطرات اين خودهای خدا ديده را بايد به قلم آورد تا در گنجينه ما ثبت شود.

كمری ادامه داد: گزارش اين كتاب، گزارشی است زنده و گيرا و در عين حال پويا و تاثيرگذار كه دارای ريخت و روايت داستانی است و مطئنم به ذخيره ادبيات مَحرم جنگ اضافه می‌كند. اين كتاب اگرچه كتاب فرياد است، اما زبانی خاموش دارد و فرياد نجيبانه‌اش را بر سر نظامی سرمايه‌داری می‌زند كه می‌خواهد به ملتی كه سعی داد خودش باشد ستم روا بدارد.

حبيب احمدزاده، نويسنده و فيلمنامه‌نويس نيز آخرين سخنران اين مراسم بود كه با اشاره به تلاش خود در سه ماه گذشته برای خلق اثری مستند درباره جانبازان شيميايی گفت: مسئله‌ای كه در اين كار با آن روبرو بوديم، طولانی بودن اين اثر بود و فكر می‌كنم آدم‌های بيرون از اين جمع برای ديدن اين مستند در 16 قسمت زمان نگذارند.

وی افزود: ما ملتی هستيم تشنه، ولی به تشنگی خودمان واقف نيستيم. از سوی ديگر فرزندان ما بايد در تمام عمر آب گل‌آلود بخورند؛ چون ما تعريف صحيح از آب زلال نداريم. يك بار هم كه شده بايد به عقلای قوم گفت كه در شيوه انتخاب مسئول فرهنگی تجديد نظر كنند؛ چون برخی از آنها را انگار از درون لپ لپ بيرون آورده‌اند. امروز كسانی كه در هيچ حوزه ديگری نتوانسته‌اند فعاليت كنند را در حوزه فرهنگ سمت مديريتی می‌دهند.

احمدزاده افزود: من نمی‌دانم چرا يك طبقه از ساختمان حوزه هنری به ترجمه آثار توليد شده در اين مركز اختصاص پيدا نمی‌كند. نمی‌دانم چرا هنوز وزير ارشاد ما باور ندارد كه بايد زبان دنيا را برای حرف زدن كشف كنيم و تنها می‌توانم بگويم كه از ماست كه بر ماست.