اعتدال، آرمانخواهی واقعبينانه است
حجتالاسلام روحانی در پيامی به همايش ملی «تبيين مفهوم اعتدال» تصريح كرد من با ادراك خويش از اعتدال، آن را محملی برای بهتر زيستن ايرانيان میدانم؛ باور داشتم كه اعتدال، آرمانخواهی واقعبينانه است.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، پيام حجتالاسلام والمسلمين حسن روحانی، رئيسجمهور كشورمان به همايش ملی «تبيين مفهوم اعتدال» كه صبح امروز، سهشنبه 5 شهريورماه، توسط ملايری، مشاور ويژه رئيس مركز تحقيقات استراتژيك مجمع تشخيص مصلحت نظام قرائت شد، به شرح زير است:
بر همه اهل علم و صاحبان فضل كه در اين جمع گرد آمدهاند تا برای فهم اعتدال دامن عقل و استدلال را بگيرند سلام میكنم. بسيار علاقهمند بودم در ميان شما میبودم و در كنار يكديگر هوای تازه معطر با رايحه تعقل و تأمل جمعی در باب اعتدال را كه اميد دارم نويدبخش راهی نو و دورانی اميدبخش و سراسر تدبير باشد در سينه فرو میبرديم اما حال كه اين توفيق حاصل نشده است فرصت را مغتنم میشمارم و میخواهم با كوتاه سخنی خود را در ميان شما احساس كنم.
اعتدال واژهای است كه آن را بر مردمان وطنم عرضه كردهام تا آنان را به ضرورت آغاز راهی نو فرا بخوانم و اميد را در دل افراد جامعه ايشان زنده كنم. من با ادراك خويش از اعتدال، آن را محملی برای بهتر زيستن ايرانيان میدانم. باور داشتم كه اعتدال، آرمانخواهی واقعبينانه است. از امير مؤمنان آموخته بودم كه «هر كه همراه آرزوی خويش تازد مرگش به سر در اندازد» و میدانستم كه آرزوها را بايد با بند مقدورات اسير كرد تا جانب اعتدال رعايت شود.
هم از او آموخته بودم كه اعتدال و عدل نسبتی وثيق دارند و عدل بر چهار شعبه است: بر فهمی ژرفنگرنده و دانشی پی به حقيقت برنده و نيكو داوری فرمودن و در بردباری استوار بودن. و آن شق از دولتمردی كه بر فهم ژرف، دانش، داوری بر مدار اخلاق و انصاف و بردباری استوار نباشد، اعتدال ندارد و خلايق را میآزارد اما واژگان چون گفته آيند گاهی از گوينده جدا و به حيات مستقل خويش در آيند.
اكنون اين واژه ملكی كه هر جوينده در آن برای خود ملكی میجويد و ظرفی است كه هر گوينده برای آن مظروفی تدارك میكند اما نيك میدانم كه تدبير بر هر معنايی از اعتدال مترتب نمیشود؛ و اميد با هر خوانشی از اعتدال در قلبهای مردمان سرزمينم جاری نمیگردد.
سالهاست كه با عقلا همنشينم و از خرمن معرفشان خوشهچينم. خاطرم از بسياری گلايههايشان كه دولتيان، مطاع عقل را به كفايت اجر نمینهند، خاطرهها انباشته است. اما امروز بسيار خرسند و خداوند را شاكرم كه راه دولتمردی و سياستورزی را با ياری جستن از صاحبان معرفت و با پيشگامی دولتيان در مطالبه كردن خرد و رأی ايشان میآغازيم.
به همين سان شادم از آنكه هر چند به اندازهای گامی كوتاه به وعده خويش نزديك شدم و چنانچه گفته بودم انجمنهای علمی را در كسب شناختها، تدارك برنامهها و تنظيم اقدامها مشاركت میدهيم، چرا كه اين گرد هم آمدن حاصل همت سه انجمن از بزرگان علوم انسانی و اجتماعی اين سرزمين نخبهپرور است. اين همياری و همانديشی را به فال نيك گرفته و اميد دارم در همه روزهايی كه از مسئوليت خويش در پيش دارم مستظهر به كوهی از خردورزی، تحليل و تبيين، نقد و نظر و راهنمايی شما باشم.
اميد دارم بر بستر درايتی كه از اين همانديشی حاصل میشود بر همه عزمهايی كه عزيمت كردهاند تا مردم ما را از تعالی و بهروزی باز دارند چيره گرديم و گرههايی كه بستهاند، بگشاييم و همواره به ياد داشته باشيم كه امير مومنان فرمودند «خدا را شناختم از سست شدن عزيمتها و گشوده شدن بستهها». از اين رو اميد دارم به ياری يكديگر به فهمی از اعتدال برسيم كه تدبير در آن مترتب و اميد از چشمه آن جوشان باشد.
با اين اميدواری، دو روز سرتاسر مملو از مباحثات عالمانه و مداقههای زيركانه برای شما آرزومندم و اگرچه از غيبت خويش در ميان شما ناخرسندم اما مطمئن باشيد ايرانيان و دولت تدبير و اميد از ماحصل تلاش شما بهرههای فراوان خواهند برد.
