روايتی از 10 سال زندگی در بهشت
احساس اينكه كيلومترها از شهر و محل زندگیاش دور است، شيرينی و لذت قبولی در دانشگاه مورد علاقهاش را كاهش داده بود. بعد از پيمودن جادههای تفتيده، طلوع زيبای خورشيد، شروع يك روز پر اميد را به او نويد میداد. اما احساس غربت و تنهايی او را در انجام كارهايش به رخوت میكشاند.
 |
چگونه تنهاييش را باور میكرد؟ حتی هم صحبتشدن با اطرافيان برايش لذتبخش نبود. اما قلبش گواه اين بود كه اين شهر شلوغ پر ازدحام شاهدی دارد كه از غم غربتش آگاه است، زيرا كه خودش هم روزگاری غريب بوده است. برای عرض تحيت و سلام به حضورش شتافت تا ارادت خود را ثابت كند.
زهرا كاظمی، دانشجوی دندانپزشكی تبريزی دانشگاه فردوسی آن زمان فقط 24 سال داشت كه دست تقدير سكونت در مشهد برای طی كردن دوران تحصيلات را نصيبش كرد. حضوری كه تغييرات زيادی در زندگی او به وجود آورد و به نوعی مسير زندگیاش را عوض كرد.
او كه حالا يك دندانپزشك متخصص به حساب میآيد هدايت و موفقيت در زندگی خود را به خاطر توسل به امام رضا(ع) و بهكار بستن آيات قرآن در زندگی و الگو قرار دادن ارزشهای اخلاقی حضرت زهرا(س) میداند و در پاسخ به اينكه كليد هدايت و موفقيت او در چه چيزی بوده است، میگويد: وقتی آيه 16 و 17 سوره ق را تلاوت میكردم خدا را با تمام عظمتش در كنارم احساس میكردم و متوجه میشدم كه تنهايی من با حضور در حريم بارگاه منور رضوی كه مكان حضور ملائك است، معنايی ندارد. هرگز تنهايی را باور نكردم، زيرا كه اين امام رئوف تنهاييش را باور نكرده است. در اين آيات الهی میخوانی «ما انسان را آفريديم و وسوسههای نفس او را میدانيم و ما به او از رگ قلبش نزديكتريم! (به خاطر بياوريد) هنگامی را كه دو فرشته راست و چپ كه ملازم انسان هستند اعمال او را دريافت میكنند»
زهرا در پاسخ به اينكه «چقدر توانسته معيارها و الگوهای معصومين را در زندگی مبنا قرار دهد»، بيان كرد: قطعاً زندگی معصومين(ع) الگوی كاملی از ارزشهای اخلاقی است و هر انسانی بايد بداند اگر تنها به يك آيه از قرآن عمل كند و باور داشته باشد كه خدا از رگ گردن به او نزديكتر است، هرگز به بزرگی و كوچكی گناه نگاه نمیكند و به اين میانديشد كه چهبزرگی را نافرمانی كرده است.
حرفهايش را با لبخند مليحی چنين ادامه میدهد: پيمودن مسير مدينه تا مرو را چطور میتوان با مسافت بين تبريز تا مشهد مقايسه كرد!؟ مشقت و سختی كه امام رضا(ع) در ترويج معارف دين كشيد هرگز قابل مقايسه با سختیهای زندگی من نيست. در يك عبارت بايد بگويم «آب دريا را اگر نتوان كشيد، پس به قدر تشنگی بايد چشيد».
اكنون كه از اين افكار 10 سال میگذرد، زهرا 34 ساله است و بعد از 10 سال كه گذشته خود را مرور میكند، بيشتر به توفيقاتی كه در برابر تحمل سختیها نصيبش شده است، پی ميبرد. حالا او تخصص دندانپزشكی دارد. در پاسخ به عنايتی كه از سوی علیبنموسی الرضا(ع) نصيبش شده است. خدمت به مردم مناطق محروم را پذيرفته تا شايد بتواند گوشهای از محبت امام رئوفش را جبران كند.
