
امشب همه هستی، جن و انس و ملک و جمادات و نباتات همه در ولوله و شورو نشاط از خلقت کسی هستند که مصداق «لولاک لما خلقت الافلاک» است. سرمست از خلقت انسانی که آفرینش به قدوم او زینت و قلوب تفتیده و زنگار گرفته بشر به نور او هدایت یافت؛ هستی جلوهای دیگر یافت و جهان به نور قدومش منور.
فردا میلاد رسولی است که تولدش پادشاهی خسرو پرویز را به نهایت رساند و لرزه بر اندامش انداخت و آتشکده دو هزار و 500 ساله فارس را به خاموشی برد تا نور هدایتش در عالم فراگیر شود و روزی برسد که به تعبیر آیه 33 سوره توبه «هُوَ الَّذِی أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِینِ الْحَقِّ لِیُظْهِرَهُ عَلَى الدِّینِ کُلِّهِ وَلَوْ کَرِهَ الْمُشْرِکُونَ» شود.
فردا زادروز رسول مهربانیها، مهرورزی و شکیبایی است؛ همه مسلمانان این روز را به جشن و شادمانی مینشینند؛ این روز فرصتی برای تجدید عهد با آرمانهای آن امام و رسولی است که 23 سال در دشوارترین مرارتها سمبل خلق عظیم شد و دنیا نتوانست لحظهای او را به خود مشغول کند.
حرص برای هدایت دیگران، تواضع و فروتنی در عین صلابت و استواری در دین، مهربانی و تبسم در عین دفاع قاطعانه از احکام الهی از ویژگیهای بارزی است که آن حضرت را یگانه دهر کرد. صفاتی که اگر چه نمیتوان به آن رسید ولی میتوان با الگوگیری از اسوه حسنه قدم در این راه نهاد.
مهمترین سفارش پیامبر به عالم اسلام وحدت حول محور قرآن و عترت است راهی که به حق امام علی(ع) بر آن همت گمارد و لحظهای از آن غفلت نورزید و وحدت اسلامی را بر همه چیز و حتی تحقق امامت خود ترجیح داد و کسانی که امروز مدعی حقانیت تفکر و اندیشه خود هستند باید بیش از همه به این موضوع مقید باشند نه اینکه بخواهند حقانیت خود را با زور اسلحه بر دیگران تکمیل کنند.
فردا روز شادمانی برای آمدن نگار دلهاست تا زنگار از دلها برباییم و به زمستان بشر وعده دهیم که با ظهور فرزند رسول الله بوی بهار بر همه جا مستولی خواهد شد همانطور که شاعر گفته است:
«آب زنید راه را هین که نگار میرسد مژده دهید باغ را بوی بهار میرسد».