«ساده زیستی کارگزاران حضرت علی(ع) در اجرای عدالت اجتماعی» بررسی شد
گروه اندیشه: مقاله «ساده زیستی کارگزاران حضرت علی(ع) در اجرای عدالت اجتماعی» در کتاب دومین همایش ملی «نهجالبلاغه و علوم انسانی» در همدان منتشر شده است.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از همدان، مقاله «ساده زیستی کارگزاران حضرت علی(ع) در اجرای عدالت اجتماعی» به قلم معصومه ریعان، عضو هیئت علمی دانشگاه بوعلیسینا در همدان منتشر شد.
در این مقاله آمده است: ساده زیستی در اخلاق اسلامی یک فضیلت نفسانی و در زندگی اجتماعی یک انتخاب شخصی و آگاهانه است ولی در حکومت حضرت علی(ع) یک معیار و ملاک برای انتخاب زمامداران بوده تا کارگزاران حکومت بتوانند در سایه زهد و زندگی حداقلی، جامعه را به مقصد بلند عدالت اجتماعی نائل نموده و مردم را به رفاه آسایش رسانیده، آبادی وعمران و توسعه زندگی را به سرزمینهای مسلمین تسرّی دهند.
گشایش امور با عدالت است و کسی که عدالت او رابه رنج میاندازد ظلم و ستم، رنج فزونتری برای او میسازد در نهجالبلاغه که اولین تفسیر هدایتی قرآن است اجرای حق و عدالت، تنها انگیزه پذیرش مسئولیت معرفی شده است و آن رادر قانونمندی و فراتر از آن در روح عمل کارگزار قرار داده است.
نگارنده بیان میکند: برپایی عدالت از رسول خدا تا قائم آل محمد(عج) به عنوان مسئولیت الهی پیشوایان حق بوده است و آن پایگاهی است که اساس دین در آن پایگاه استوار میگردد زیرا، در قرآن از توحید گرفته تا معاد و از نبوت گرفته تا امامت و از آرمان فردی گرفته تا هدفهای اجتماعی، همه بر محور عدل استوار شده است عدل قرآن، همدوش توحید و رکن معاد، هدف تشریع نبوت، فلسفه زعامت و امامت، معیار کمال فرد و مقیاس سلامت اجتماعی است.
نویسنده در ادامه عنوان میکند: ساده زیستی و به عبارت دیگر قناعت، به تعبیر علمای اخلاق حالتی از نفس است که موجب اکتفا کردن از مال به قدر حاجت و ضرورت است گاهی نیز ساده زیستی را زهد تعبیر میکنند و آن را بالاترین مقامات سالکان میدانند، امام صادق(ع) میفرماید: هرکه از خدا به اندک معیشتی راضی شود، خداوند به اندک عملی ازاو راضی میگردد.
این مقاله در ادامه آورده است: معرفی ساده زیستی به عنوان یک فضیلت، در حقیقت ترویج و تمجید الگوی حداقلی در برخورداری از امکانات حیات و اکتفا به کمترین نصاب زندگی در شاخص توسعه انسانی است گرچه انتخاب الگوی زندگی یک امر شخصی در قلمرو عرصه خصوصی است.
این مقاله میافزاید: از نظر حضرت علی(ع) یکی از مکانیزم های وصول به این مقصد والای الهی، در بعد اجتماعی ساده زیستی کارگزاران است که شاخص آرامش روحی و روانی مردم بوده، نیز پاسخی به انسانهایی است که غوطهور در مادیات زندگی ناپایدار دنیایند تا سیر حرکت ایشان را از فرو رفتن در تمتعات مادی و لذایذ آنی و عروج در ملکوت ربانی و یافتن لذایذ پایدار، جهت بخشد و لذا فتوای امیرالمومنان که به زمانه ما دکترین نامبردار شده است.
