توجه به قرآن و عنایت به نهاد منبر آیتالله طیب را از دیگران ممتاز ساخته است
گروه اجتماعی: سه ویژگی توجّه و اهتمام والای آیتالله طیّب به آستان قرآن کریم، عنایت و اعتناءِ به نهاد منبر و تبلیغ و شکستن جوّ غلط بیتوجّهی به منبر و خطابه، زمانشناسی و شناخت درست ایشان از نیازهای زمان، ایشان را از معاصران خود، ممتاز ساخته است.
به گزارش خبرگزاری بین المللی قرآن (ایکنا) از اصفهان،آیتالله العظمی حسین مظاهری از مراجع عظام تقلید و رییس حوزه علمیه اصفهان شامگاه دهم اردیبهشت ماه در پیامی به همایش بزرگداشت مقام علمی و معنوی آیتالله سید عبدالحسین طیب که با سخنرانی حجه الاسلام قرائتی در مدرسه علمیه امام صادق(ع) برگزارشد گفت: برگزاری همایش تجلیل از مقام شامخ علمی و معنوی مفسر عالیقدر قرآن کریم و فقیه اهلبیت عصمت و طهارت(ع)، استاد بزرگوار مرحوم مغفور حضرت آیتالله آقای حاج سید عبدالحسین طیب «قدسسرهالشریف»، اقدامی لازم و بایسته است که اینک به اهتمام حوزۀ علمیه اصفهان انجام گردیده و امید است که مایۀ خشنودی روح تابناک آن عالم بزرگوار قرار گیرد.
در ادامه این پیام آمده است: این عالمِ عاملِ عظیمالشّأن، تربیت یافتۀ مکتب علمی و عملیِ اعلام و اعاظمِ بزرگی در حوزههای مقدّسۀ علمیّۀ اصفهان و قم و نجف اشرف بودهاند که هر یک از آنان شخصیتهای مثالزدنی و بینظیر عالم تشیّع در عهد و دورۀ خود به شمار میآمدند، درک محضر تعلیمی و تربیتی بزرگانی در اصفهان همچون حضرات آیات عظام، سید محمّدباقر درچهای و سید ابوالقاسم دهکردی و آخوند گزی«قدسسرّهم»، موجب شکلگیری شخصیّت علمی و معنوی مرحوم آیةالله طیّب گردید.
در بخش دیگری از پیام آورده شده است: و سپس با هجرت ایشان به حوزۀ علمیّۀ قم و شرکت در محضر درسِ آیةالله العظمی آقای حائری«قدسسرّه» و پس از آن هجرت به حوزۀ علمیّۀ نجف اشرف و استفاده از محضر اعلام عالی مقامی همچون حضرات آیات عظام، نائینی و شیخ محمدحسین اصفهانی و سید ابوالحسن اصفهانی، و آقا ضیاءالدّین عراقی و شیخ محمدجواد بلاغی«قدساللهاسرارهم»، شخصیّت آیةالله طیّب، تعمیق و تحکیم هرچه بیشتر یافت و ایشان با سرمایهای بزرگ و اندوختهای ارزشمند به حوزۀ علمیّۀ اصفهان بازگشتند.
رییس حوزه علمیه اصفهان اظهارکرد: بیش از شصت سال به مصداق آیۀ مبارکۀ «وَ الْبَلَدُ الطَّیِّبُ یَخْرُجُ نَباتُهُ بِإِذْنِ رَبِّهِ»، این حوزۀ علمیّه و نیز مردم با ایمان اصفهان را از افادات و افاضات علمی و معنوی خود بهرهمند ساختند و شاگردان فراوانی را در حوزۀ علمیّه و در میان سایر اقشار تحصیلکرده تربیت نمودند و کارنامهای درخشان و سراسر افتخار را از خود به یادگار نهادند.
حضرت آیت الله العظمی مظاهری بیان کرد:آنچه را که اینک ذکر آن را در این همایش گرامی و در تکریم از نام و یاد این عالم جلیل، لازم میشمارم توجّه و درس آموختن از ابعاد برجستۀ شخصیّت و منش علمی و تربیتی ایشان است.
در ادامه این پیام تأکید شده است: علاوه بر مرتبت والای حوزوی و حضور متین و پربار ایشان در مسند استادی در حوزۀ علمیّۀ اصفهان و همچنین مقام قدس و صفای معنوی آن بزرگوار، سه ویژگی با اهمیّت و بسار ستودنی در این شخصیّت مبرّز و عالیمقدار وجود داشت که ایشان را از اقران و معاصران خود، ممتاز و نامبردار ساخته است؛ نخستین ویژگی، عطف توجّه و اهتمام والای حضرت آیةالله طیّب به آستان قرآن کریم و تلاش وافر این مفسّر گرانمایه به منظور آشنا ساختن نسل جوان با معارف قرآن و سعی مشکور ایشان در تألیف تفسیر ارجمند «اَطیبالبیان» است که یکی از مبرّزترین تفاسیر دورۀ معاصر به شمار میآید.
در بخش دیگری آورده شده است: در زندگی علمی و عملی آیةالله طیّب، قرآن کریم نه در حاشیه، که در متن و مرکزیّت قرار داشت و آن بزرگوار نه تنها از صمیم جان، بلکه در مقام عمل، معتقد بود که تمام هویّت حوزههای علمیّه وابستۀ به قرآن کریم است و قوامِ زندگیِ علمی و تربیتی روحانیّت در تعلیم و ترویج و تحقیق این کتاب مقدّس، رقم خواهد خورد.
در قسمت دیگری از پیام آمده است: محوریّت قرآن در حیات پربرکت آیةالله طیّب باعث شد تا ایشان به مصداق آیۀ شریفۀ «وَ هُدُوا إِلَى الطَّیِّبِ مِنَ الْقَوْلِ وَ هُدُوا إِلى صِراطِ الْحَمیدِ»، با عنایات حضرت بقیةالله الأعظم«ارواحنافداه»، توفیقِ عظیم و الهیِ تدوین یک دوره تفسیر شایسته و متین را به دست آورند و با عمل به دستورِ حیاتبخشِ قرآنیِ «کُونُوا رَبَّانِیِّینَ بِما کُنْتُمْ تُعَلِّمُونَ الْکِتابَ وَ بِما کُنْتُمْ تَدْرُسُونَ» نام نیک و بلند خود را در فهرست عالمان ربّانی ثبت نمایند.
ایشان در ادامه آورده است:از این جهت به حق، باید گفت برترین و جامعترین توصیف از مرحوم آیةالله طیّب، این است که آن بزرگوار به تعبیر والای قرآن کریم، «عالم ربّانی» بود.
چنانکه جلسات تفسیری ایشان برای اقشار گوناگون مردم و خصوصاً نسل تکاملخواه جوان و توجّه ویژۀ ایشان به تعلیم معارف قرآن کریم به طبقات مختلف، نشاندهندۀ درک عمیق آن عالم ربّانی از «ضرورت بازگشت به قرآن» و جستجوی راه حلّ اشکالات و مشکلات جامعۀ بشری از این کتاب آسمانی بود.
در بخش دیگر پیام تأکید شده است: دوّمین ویژگی ممتاز حضرت حضرت آیةالله طیّب، عنایت و اعتناءِ به نهاد منبر و تبلیغ و شکستن جوّ غلط بیتوجّهی به منبر و خطابه و ارتباط پیوستۀ علمی و تربیتی با مردم بود، ایشان در فضایی که از یکسو همۀ زمینههای بیدینی به وسیلۀ حاکمان مستبدّ پهلوی و عمّال و دستنشاندگان آنان فراهم آمده بود و از سوی دیگر تبلیغ چهره به چهره و استفاده از نهاد منبر و وعظ برای علماء، خلاف شأن و مرتبت علمی تلقّی میشد، وارد عرصۀ تبلیغ اجتماعی گردیدند و انصافاً اهتمام والای ایشان در این میدان، کارگر افتاد و با حضور آن عالم ربّانی و برخی دیگر از علماء آن دورۀ اصفهان، این فضای نادرست شکسته گردید و برکات فراوانی از آن پدید آمد، مرحوم آیةالله طیّب از پیش از دورۀ کشف حجاب و پس از آن در اوج اختناق پهلوی اول، با تشکیل جلسات علمی برای طبقات مختلف اجتماعی، حوزههای گوناگونانی را در تفسیر قرآن، کلام و عقائد، شرح احادیث و روایات و همچنین اخلاق و معارف، پدید آوردند که برخی از این جلسات، دهها سال، به طور مستمر، منبع نورافشانی علمی و تربیتی برای مردم مؤمن خصوصاً اقشار تحصیل کرده و طبقات جوانان حقجوی بود.
در قسمت دیگری آمده است: و امّا سومین ویژگی بارز حضرت آیةالله طیّب را باید زمانشناسی و شناخت درست ایشان از نیازهای زمان دانست، این عالم بصیر و روشنبین در تلاش علمی و در ارتباطات تبلیغی و تربیتی خود با مردم، همواره براساس درک صحیح از مشکلاتِ زمان و شناخت نیازهای جامعه، حرکت مینمودند و با حساسیّت فراوانی که در مقابل مسائل اجتماعی داشتند، به نیازهای مطرح، پاسخ درخور میدادند و از اینرو در فضای اختناق و بیدینی رضاخانی که قرآن کریم متروک گشته بود، جلسات تفسیر را برپا ساختند و سپس در هنگامۀ هجومهای تبلیغاتی و عقیدتی از اینسو و آنسو، حوزۀ درس عقائد و کلام را برای عموم مردم و جوانان تشکیل دادند و پس از آن برای تربیت دینی اقشار تحصیل کرده، شرح و تفسیر اصول کافی و روایات اهلبیت«علیهمالسّلام» را وجهۀ همّت قرار داده و همچنین در پاسخ به نیاز همیشگی جامعۀ دینی، حوزۀ درس اخلاق را برپا نمودند و به سبب همین بصیرت و شناخت از نیازهای زمان به ویژه خواستهها و مطالبات نسل جوان، تفسیر ارجمند خویش بر قرآن کریم را به زبان فارسی و به گونهای که برای عموم طبقات قابل استفاده و بهرهبرداری باشد، تألیف و تدوین کردند.
