حسن هدایت، کارگردان سینما و تلویزیون در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) درباره رویدادنگاری سینما از اتفاقاتی چون قیام 17 شهریور گفت: مهمترین فیلمی که درباره این رویداد ساخته شده و از آن میتوان به عنوان اولین و آخرین کار نام برد فیلم «خونبارش» ساخته امیر قویدل است. این فیلمساز که دیگر در بین ما حضور ندارد از وجود دو سربازی که در آن واقعه حضور داشتند برای ساخت فیلمش استفاده کرد؛ کاری که انصافا به لحاظ پروداکشن کاری عظیم و در خور توجه بود.
وی افزود: «خونبارش» در خود لنگیهایی داشت، اما به عنوان یک کار مستند که در آن بسیار از وقایعی مورد توجه قرار گرفته کاری خوب محسوب میشود، البته پس از این کار شاهد ساخت مستندهایی درباره 17 شهریور بودهایم، اما در قالب یک کار سینمایی دیگر فیلمی با این محوریت در سینمای ما ساخته نشد، دلیل این نقصان را هم باید به کم کاری مسئولان مرتبط دانست، چون هنرمندان به خودی خود قادر نیستند که کاری در این زمینه تولید کنند.
این کارگردان درباره مشارکت بخش خصوصی تصریح کرد: اینکه توقع داشته باشیم بخش خصوصی به تنهایی به این عرصه ورود کند انتظاری غیر منطقی است، چون بخش خصوصی چنین پتانسیلی ندارد؛ بخش خصوص همینکه بتواند در فضای موجود که سینمای رونق اقتصادی لازم را ندارد، خرج خود را تأمین کند به عقیده من کاری بزرگ انجام داده که باید به آن با دیده تحسین نگریست. مطلب دیگر که سبب کم کاری در این حوزه شده، اعمال نظرهای شخصی و سلیقهای است که باعث به وجود آمدن این فضا میشود.
کارگردان سریال «کارگاه علوی» گفت: فیلمسازی در حوزه انقلاب و وقایعی چون 17 شهریور تنها پرداختن به یک اتفاق انقلابی نیست، بلکه نشان دادن رشادتهایی است که مردم یک سرزمین برای کشورشان انجام دادهاند و نسل آینده با زبان سینما میبایست با آنها آشنا شوند.
این فیلمساز با بیان اینکه مسئولان سینمایی به هیچکس پاسخگو نیستند، گفت: وقتی از کم کاری مسئولان سخن میگوییم به این معنا نیست که آنها به این انتقادات پاسخ میدهند، چون این نقدها اصلا برایشان مهم نیست و آنها بعد از پایان مدیریتشان بدون اینکه سؤال و جواب شوند سمت خود را ترک کرده و در جای دیگر مشغول میشوند. نکته دیگر درباره عملکرد مسئولان این است که برای آنها فیلمسازی درخصوص زندگی پیامبران بنیاسرائیل خیلی مهمتر از کار کردن در حوزه دین و ملیت خودمان است.
وی در پایان درباره فعالیتهای اخیر خود بیان کرد: در یک جمله میتوانم بگویم که فیلمسازانی نظیر من هم اکنون در انتظار به سر میبرند، چون به اندازهای بروکراسی حاکم بر تولیدات سینما و تلویزیون پیچیده شده است که اجازه کار کردن از فیلمسازانی نظیر من گرفته میشود، البته برای مسئولانی که چنین وضعیتی را به وجود آوردهاند بودن این فضا، مطلوب است، چون بدون اینکه دغدغهای داشته باشند حقوقشان را میگیرند و وقت را سپری میکنند. در این میان باید متذکر شوم که چند پیشنهاد وجود داشته که تا زمان قطعی شدن سعی میکنم نامی از آن برده نشود تا ناخودآگاه جلوی کار گرفته نشود.