کد خبر: 1458328
تاریخ انتشار : ۱۶ مهر ۱۳۹۳ - ۱۳:۲۵
قریشی:

نگاه به نهج‌البلاغه متفکرانه باشد/ سیره حضرت علی(ع)؛ بهترین الگوی رأفت اسلامی

گروه اجتماعی: معاون امور استان‌های بنیاد نهج‌البلاغه کشور تأکید کرد: اگر می‌خواهیم به نهج‌البلاغه توجه کنیم باید نگاهی متفکرانه داشته باشیم نه متبرکانه، زیرا تقدس فقط در برابر کلام خداوند است.

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از فارس، سیدافشین قریشی، معاون امور استان‌های بنیاد نهج‌البلاغه کشور شب گذشته، 15 مهر در سخنرانی خود با موضوع «پاره‌ای از اوصاف امام علی(ع) به روایت مولانا» که در نشست علمی جشنواره «از روشنای عشق تا تجلی ولایت» در تالار حافظ شیراز برگزار شد، گفت: در طول سال صدها هزار پایان‌نامه با موضوع غدیر و حضرت علی(ع) از سوی دانشجویان ارائه می‌شود اما چرا وضعیت جامعه ما این‌گونه است؟
وی با بیان اینکه دلیل این مسئله موضوع محور بودن این پژوهش‌هاست، افزود: مقالات زیادی در خصوص تأثیرپذیری مولوی از حضرت علی(ع) نوشته شده است و اینکه شیوه مولوی در برخورد با نهج‌البلاغه چگونه بوده است.
قریشی با اشاره به اینکه مولوی به نهج‌البلاغه متفکرانه نگاه می‌کرد نه متبرکانه، گفت: این مسئله را باید الگوی خود قرار دهیم و اگر می‌خواهیم به این کتاب توجه کنیم باید نگاهی متفکرانه داشته باشیم نه متبرکانه، زیرا تقدس فقط در برابر کلام خداوند است.

آموزه‌های نهج‌البلاغه تعریف و تبیین شود
معاون امور استان‌های بنیاد نهج‌البلاغه اظهار کرد: متأسفانه به جای عمل به آموزه‌های کتاب نهج‌البلاغه، تنها تعریف و تقدیس می‌شود و در نهایت 13 رجب و ایام غدیر چند جمله از آن برداشت شده و در بنرها و پوسترها بیان می‌شود در صورت باید آموزه‌های این کتاب تعریف و تبیین شود.
وی همچنین بر لزوم حفظ تعادل در برخورد و مواجه با حضرت علی(ع) عنوان کرد: آن حضرت فرمودند دو دسته به هلاکت می‌رسند یکی دوستانی که به دلیل افراط در محبت به باطل می‌روند و دیگری دشمنانی که به عداوت پرداختند؛ لذا از این کلام مولا نتیجه می‌گیریم که حد وسط این دو عقلانی نگاه کردن است.
قریشی گفت: از قرون گذشته تا عصر حاضر، نحله‌ها و گروه‌هایی با گرایش‌های به ظاهر عرفانی پدید آمدند که بسیاری از آنها به هیچ عنوان با منش مولوی تطابق ندارند.
این مدرس دانشگاه ادامه داد: هر کدام از گروه‌ها خود را حق می‌دانستند اما یک وحدت رویه در تمام آن‌ها مشاهده می‌شود و آن این است که به حدی از حقیقت دور هستند که نه تنها مولوی را درک نکردند که حتی در زمان خود مولوی نیز صدای اعتراض او را درآوردند آنجا که گفت آنچه می‌گویم به قدر فهم توست/ مُردم اندر حسرت فهم درست و یا در جای دیگری می‌گوید: هرکسی از ظن خود شد یار من/ از درون من نجست اسرار من.

مولوی معتقد و مرید حضرت علی(ع) است
وی با یادآوری اینکه مولوی حنفی مذهب است اما این عارف و شاعر قرن هفتم ارادت و اعتقاد فراوانی به حضرت علی(ع) دارد، گفت: این مسئله به حدی است که مولوی از حضرت علی(ع) در اشعارش تأثیر می‌پذیرد.
قریشی ابراز کرد: با بررسی آثار مولوی ارادت او به حضرت امیر(ع) و خاندان پیامبر(ص) کاملاً مشهود می‌شود؛ مولوی گاهی از علما اسم می‌آورد اما هرگز تکریمی که از حضرت علی(ع) می‌کند با هیچکدام از آنان قابل قیاس نیست، این شاعر ارزنده چنان توصیفی از امیرالمؤمنین(ع) می‌کند که هیچ شاعری اینگونه توصیف نکرده است.

درک حضور موجب رسیدن به جایگاه ولی‌الله می‌شود
معاون امور استان‌های بنیاد نهج‌البلاغه با بیان اینکه مولوی در جایی حضرت علی(ع) را نور خدا می‌داند، گفت: مولوی نور حق را متجلی در ولی خدا می‌داند و اگر شخصی اهلیت درک حضور پیدا کند، می‌تواند به جایگاه ولی خدا برسد.
وی شناخت حق و حرکت به‌سوی او را به‌واسطه نور خدا دانست و گفت: مولوی تفاوت میان علوم عقلی و نقلی با معارف نور حق را خوب می‌دانست و در اندیشه او غیر از معصوم، شخص دیگری ظرفیت روبرویی با نور را ندارد.
قریشی اظهار کرد: مولوی تأکید دارد که قافله بشریت در تاریکی حرکت می‌کند و به‌واسطه نور حضرت علی(ع) است که می‌توان این تاریکی را برطرف کرد.
وی با اشاره به اینکه مولوی، حضرت علی(ع) را نماد اخلاص می‌داند، گفت: اخلاص در شواهد عرفانی به معنای خلوص و تصفیه از شواهدی چون ریا، عجب، کبر، غرور و غیره است.

هیچ عملی بدون خلوص کامل، پذیرفته حق نیست
معاون امور استان‌های بنیاد نهج‌البلاغه گفت: تقرب به خداوند دارای درجاتی است که به‌واسطه عمل صالح و خلوص نیت رخ می‌دهد و هیچ عملی بدون خلوص کامل، مقبول درگاه حضرت حق قرار نمی‌گیرد.
وی با بیان اینکه مولوی عامل صادق به اخلاص را نماد اخلاص می‌داند،‌ گفت: آنجا که مولوی می‌گوید: از علی آموز اخلاص عمل/ شیخ حق را دان منزه از دغل؛ عمل را در کنار اخلاص می‌گذارد و حضرت علی(ع) را الگویی می‌داند که با سالکان الی‌الله اخلاص را آموزش می‌دهد.
قریشی با بیان اینکه مولوی، حضرت علی(ع) را نماد مروت می‌داند، گفت: در جایی مولوی می‌‌سراید: در شجاعت شیر ربانی ستی/ در مروت خود که داند کیستی؛ یکی از القاب حضرت علی(ع) اسدالله و شیر خدا بودن است، مروت نیز یعنی ملازمت بر عادت‌های پسندیده و دوری کردن از عادت‌های ناپسندیده است همچنین به معنی جوانمردی و مردانگی هم هست که از عناصر عدالت است.
وی اضافه کرد: شجاعت بدون مروت هرگز فضیلت نیست؛ اما شیر ربانی از دیدگاه مولوی به معنی تجلی حق است و شجاعتی که تجلی حق است اختصاص به حضرت علی(ع) دارد.
معاون امور استان‌های بنیاد نهج‌البلاغه نماد رأفت را از دیگر ویژگی‌های حضرت علی(ع) در اشعار مولانا برشمرد و گفت: مولانا با بیان داستان‌های مختلف سعی در تبیین این ویژگی‌های حضرت دارد و می‌خواهد رأفت اسلامی را به نمایش گذارد.
قریشی تأکید کرد: رأفت اسلامی که در وجود حضرت علی(ع) نهفته است و باید به‌عنوان الگوی علوی در فرهنگ اسلامی برای حقوق شهروندی مورد استفاده قرار گیرد.

captcha