نام عيد غدير در آسمانها، روز عهد موعود است
نام عيد غدير در آسمانها، روز عهد موعود و نام آن در روی زمين روز ميثاق مأخوذ و جمع مشهود است.
عيد غدير خم، عيد اللهالاكبر و عيد آل محمد(ص) است. نام عيد غدير در آسمانها، روز عهد موعود و نام آن در روی زمين، روز ميثاق مأخوذ و جمع مشهود است.
پيامبر گرامی اسلام(ص) میفرمايند «روز غدير خم برترين عيد امت من است». بنابر اين روز غدير خم روزی است كه خداوند متعال به من (حضرت محمد(ص)) دستور داد كه علیبنابيطالب(ع) را به عنوان نشانی(علمی) برای امتم منصوب كنم كه بعد از من به واسطه او راه راست را بيابند و بپيمايند.
روز غدير، روزی است كه خداوند در آن روز دين را به كمال رسانده و نعمت را بر امتش تمام كرده است و دين اسلام را برای آنان برگزيده است.(بحارالانوار 97/110). همانطور كه امام رضا(ع) میفرمايند «همانا غدير در آسمانها شناخته شده تر از روی زمين است».(بحار الانوار، جلد 94، صفحه 118).
سال دهم هجرت بود و آخرين ماههای حيات پر بركت پيامبر گرامی اسلام حضرت محمد(ص) در هنگامه بازگشت از مراسم و مناسك حج كه به حجةالوداع يعنی آخرين حج پيامبر اكرم(ص) معروف است. در روز پنجشنبه هجدهم ذیالحجه جمعيتی حدود 90 هزار تا 124 هزار نفر به مكانی تحت عنوان بيابان غدير خم رسيدند.
غدير خم آبگيری بود ميان مكه و مدينه در ناحيه جحفه و مانند چهارراهی كه از آنجا مردم از يكديگر جدا میشدند. مردم يمن به سمت جنوب، مردم مدينه به سمت شمال، مردم عراق به سوی مشرق و مردم مصر به سوی غرب رهسپار میشدند.
در چنين نقطه استراتژيك و حساسی (از بعد زمان و مكان) فرشته وحی بر پيامبر(ص) نازل شد و آيه 67، سوره مائده را خواند «یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْكَ مِن رَّبِّكَ وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتهُ».
كاروان حاجيان به دستور پيامبر(ص) توقف كرده و بار خويش بر زمين گذاردند. نماز به جماعت برگزار شد و حضرت فرمان داد تا از جهاز شترها منبر و جايگاهی درست كردند. پيامبر اكرم(ص) خطبهای مشتمل بر مدح و ثنای پروردگار متعال قرائت و سپس با مردم گفتوگو كرد.
«ای مردم! آيا من نسبت به مؤمنان از خودشان اولی و سزاورتر و صاحب حق ولايت نيستم؟ همه گفتند آری رسول خدا(ص)، هستی. پيامبر بر فراز منبر، حضرت علی(ع) را كه در آن هنگام حدودا 33 ساله بود در كنار خود قرار داد و دست او را بالا برد و خطاب كرد «ای مردم بدايند و آگاه باشيد هر كس من مولای او هستم بعد از من اين علی، مولای او است «الا مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ، فَهذا عَلِىٌّ مَوْلاهُ». خدايا دوست بدار هر كه علی را دوست دارد و دشمن بدار هركه با علی دشمن است. ياور او را ياری كن و خواركننده او را خوار و ذليل گردان و حق او را همواره همراه او بدار و او را از حق جدا مكن».
حاضران آمين گفته و سپس دسته دسته مردم پيش آمده و انتصاب حضرت علی(ع) را تبريك و شادباش گفتند و اينچنين بود كه سلسله بوستان معطر و مصفای ولايت و امامت پديدار شد و جانشينی و وصايت بعد از پيامبر اكرم(ص) برای امت اسلام تبيين شد.
در اين هنگام پيامبر(ص) از قول خداوند متعال آيه سوم از سوره مائده را برای حاضران خواندند «الْیَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْكُمْ نِعْمَتی وَ رَضيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ ديناً» به اين ترتيب رسالت آخرين رسول الهی پايان و دين كامل و نعمت و بخشايش خداوند بر امت تمام شد.
پيامبر گرامی اسلام(ص) میفرمايند «روز غدير خم برترين عيد امت من است». بنابر اين روز غدير خم روزی است كه خداوند متعال به من (حضرت محمد(ص)) دستور داد كه علیبنابيطالب(ع) را به عنوان نشانی(علمی) برای امتم منصوب كنم كه بعد از من به واسطه او راه راست را بيابند و بپيمايند.
روز غدير، روزی است كه خداوند در آن روز دين را به كمال رسانده و نعمت را بر امتش تمام كرده است و دين اسلام را برای آنان برگزيده است.(بحارالانوار 97/110). همانطور كه امام رضا(ع) میفرمايند «همانا غدير در آسمانها شناخته شده تر از روی زمين است».(بحار الانوار، جلد 94، صفحه 118).
سال دهم هجرت بود و آخرين ماههای حيات پر بركت پيامبر گرامی اسلام حضرت محمد(ص) در هنگامه بازگشت از مراسم و مناسك حج كه به حجةالوداع يعنی آخرين حج پيامبر اكرم(ص) معروف است. در روز پنجشنبه هجدهم ذیالحجه جمعيتی حدود 90 هزار تا 124 هزار نفر به مكانی تحت عنوان بيابان غدير خم رسيدند.
غدير خم آبگيری بود ميان مكه و مدينه در ناحيه جحفه و مانند چهارراهی كه از آنجا مردم از يكديگر جدا میشدند. مردم يمن به سمت جنوب، مردم مدينه به سمت شمال، مردم عراق به سوی مشرق و مردم مصر به سوی غرب رهسپار میشدند.
در چنين نقطه استراتژيك و حساسی (از بعد زمان و مكان) فرشته وحی بر پيامبر(ص) نازل شد و آيه 67، سوره مائده را خواند «یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْكَ مِن رَّبِّكَ وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتهُ».
كاروان حاجيان به دستور پيامبر(ص) توقف كرده و بار خويش بر زمين گذاردند. نماز به جماعت برگزار شد و حضرت فرمان داد تا از جهاز شترها منبر و جايگاهی درست كردند. پيامبر اكرم(ص) خطبهای مشتمل بر مدح و ثنای پروردگار متعال قرائت و سپس با مردم گفتوگو كرد.
«ای مردم! آيا من نسبت به مؤمنان از خودشان اولی و سزاورتر و صاحب حق ولايت نيستم؟ همه گفتند آری رسول خدا(ص)، هستی. پيامبر بر فراز منبر، حضرت علی(ع) را كه در آن هنگام حدودا 33 ساله بود در كنار خود قرار داد و دست او را بالا برد و خطاب كرد «ای مردم بدايند و آگاه باشيد هر كس من مولای او هستم بعد از من اين علی، مولای او است «الا مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ، فَهذا عَلِىٌّ مَوْلاهُ». خدايا دوست بدار هر كه علی را دوست دارد و دشمن بدار هركه با علی دشمن است. ياور او را ياری كن و خواركننده او را خوار و ذليل گردان و حق او را همواره همراه او بدار و او را از حق جدا مكن».
حاضران آمين گفته و سپس دسته دسته مردم پيش آمده و انتصاب حضرت علی(ع) را تبريك و شادباش گفتند و اينچنين بود كه سلسله بوستان معطر و مصفای ولايت و امامت پديدار شد و جانشينی و وصايت بعد از پيامبر اكرم(ص) برای امت اسلام تبيين شد.
در اين هنگام پيامبر(ص) از قول خداوند متعال آيه سوم از سوره مائده را برای حاضران خواندند «الْیَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْكُمْ نِعْمَتی وَ رَضيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ ديناً» به اين ترتيب رسالت آخرين رسول الهی پايان و دين كامل و نعمت و بخشايش خداوند بر امت تمام شد.
