اميرحسين فردی؛ نامی پاينده بر پهنه ادبيات داستانی كشور
گروه ادب: زندهياد اميرحسين فردی، نامآشنای پهنه ادبيات داستانی كشور است كه حدود 30 سال در اين حوزه قلمزنی كرد و میتوان او را از نويسندگان متعهد پس از انقلاب دانست.
بدون ترديد اميرحسين فردی از برجستگان ادبيات انقلاب و از ممتازان مديريت ارزشمدار اسلامی است كه عصر روز پنجم ارديبهشت 1392 دچار مشكل تنفسی شد، اما پيش از انتقال به بيمارستان درگذشت.
وی، روز پنجم مهرماه ١٣٢٨ خورشيدی در روستای «قره تپه» واقع در دامنه جنوبی كوه سبلان اردبيل چشم به جهان گشود و بخشهايی از دوران كودكی و نوجوانی خود را در دامنههای سرسبز سبلان سپری كرد.
فردی، زمانی كه قدم در كوچه پسكوچههای پايتخت گذاشت، علاوه بر آشنايی با مظاهر تمدن شهری، با دلمشغولی ديگری هم آشنا شد كه در سالهای بعد با زندگی او گره خورد كه آن هوای تازه، مقولهای به نام «ادبيات» بود كه ذهن و زبان اين نويسنده را به خود معطوف كرد.
حضور فعال و جدی فردی در عرصههای اجرايی حوزه ادبيات، به ويژه ادبيات داستانی در سالهای اخير از او چهرهای سختكوش و مقاوم ساخت و همه در وصف صفات وی، او را پدر و معلمی مهربان و دلسوز خطاب میكنند.
فردی از نسل نويسندگان متعهد پس از انقلاب است كه با روحيات انقلابی و مذهبی شروع به نوشتن كرد. نسل نويسندگان آرمانگرايی كه بيش از هر چيز به نقش و كاركرد ادبيات داستانی میانديشند.
خاستگاه او را مسجد جوادالائمه(ع) مینامند؛ چرا كه در سالهای اوليه انقلاب، در نشستهای ادبی و مذهبی شركت میكرد و در اين مكان معنوی و مقدس، پيوند قوی دين و فرهنگ جامعه ايجاد شد كه فردی در ايجاد آن نقش سازنده و تأثيرگزاری داشت.
اميرحسين فردی تلاش زيادی كرد تا بتواند جوانان علاقهمند و مستعد ادبيات داستانی را تربيت و وارد اين عرصه كند و بسياری از شاگردان او هم اكنون خود، به نويسندگانی چيرهدست تبديل شدهاند؛ از اين رو او را میتوان به عنوان نمادی از طيف نويسندگان مسلمانی قلمداد كرد كه در ابتدای پيروزی انقلاب اسلامی سعی در تبيين نوع خاصی از ادبيات داستانی با وجوهی اسلامی و اخلاقی داشت.
درونمايه اخلاقی و اسلامی هر داستانی برای او اهميت ويژه داشت و دغدغهاش همين موضوع بود و خود را دلبسته و وابسته فرمها و قالبهای غربی نمیكرد و آنچه در توان داشت به منصه ظهور رساند و با كسب تجربيات تازه توانست آثار ارزندهای به يادگار بگذارد كه مطالعه آثارش نشان میدهد كه از ساختار فنی و سنجيدهای برخوردار است.
فردی از پايهگذاران جشنواره شهيد حبيب غنیپور بود. دبيری جشنواره داستان انقلاب را برعهده داشت. كارگاه قصه و رمان حوزه هنری را اداره میكرد. داوری برخی از جشنوارههای داستانی را انجام میداد و حدود 30 سال با كيهان بچهها همكاری كرد.
از ميان آثار قابل توجه فردی، میتوان به «آشيانه در مه»، «سياه چمن»، «يك دنيا پروانه»، «اسماعيل» و «كوچك جنگلی» اشاره كرد و رمان «گرگ سالی» وی نيز آخرين مراحل چاپ در سوره مهر را سپری میكند كه با به جای گذاردن اين آثار فاخر، نام و يادش برای هميشه جاودان خواهد ماند.
وی، روز پنجم مهرماه ١٣٢٨ خورشيدی در روستای «قره تپه» واقع در دامنه جنوبی كوه سبلان اردبيل چشم به جهان گشود و بخشهايی از دوران كودكی و نوجوانی خود را در دامنههای سرسبز سبلان سپری كرد.
فردی، زمانی كه قدم در كوچه پسكوچههای پايتخت گذاشت، علاوه بر آشنايی با مظاهر تمدن شهری، با دلمشغولی ديگری هم آشنا شد كه در سالهای بعد با زندگی او گره خورد كه آن هوای تازه، مقولهای به نام «ادبيات» بود كه ذهن و زبان اين نويسنده را به خود معطوف كرد.
حضور فعال و جدی فردی در عرصههای اجرايی حوزه ادبيات، به ويژه ادبيات داستانی در سالهای اخير از او چهرهای سختكوش و مقاوم ساخت و همه در وصف صفات وی، او را پدر و معلمی مهربان و دلسوز خطاب میكنند.
فردی از نسل نويسندگان متعهد پس از انقلاب است كه با روحيات انقلابی و مذهبی شروع به نوشتن كرد. نسل نويسندگان آرمانگرايی كه بيش از هر چيز به نقش و كاركرد ادبيات داستانی میانديشند.
خاستگاه او را مسجد جوادالائمه(ع) مینامند؛ چرا كه در سالهای اوليه انقلاب، در نشستهای ادبی و مذهبی شركت میكرد و در اين مكان معنوی و مقدس، پيوند قوی دين و فرهنگ جامعه ايجاد شد كه فردی در ايجاد آن نقش سازنده و تأثيرگزاری داشت.
اميرحسين فردی تلاش زيادی كرد تا بتواند جوانان علاقهمند و مستعد ادبيات داستانی را تربيت و وارد اين عرصه كند و بسياری از شاگردان او هم اكنون خود، به نويسندگانی چيرهدست تبديل شدهاند؛ از اين رو او را میتوان به عنوان نمادی از طيف نويسندگان مسلمانی قلمداد كرد كه در ابتدای پيروزی انقلاب اسلامی سعی در تبيين نوع خاصی از ادبيات داستانی با وجوهی اسلامی و اخلاقی داشت.
درونمايه اخلاقی و اسلامی هر داستانی برای او اهميت ويژه داشت و دغدغهاش همين موضوع بود و خود را دلبسته و وابسته فرمها و قالبهای غربی نمیكرد و آنچه در توان داشت به منصه ظهور رساند و با كسب تجربيات تازه توانست آثار ارزندهای به يادگار بگذارد كه مطالعه آثارش نشان میدهد كه از ساختار فنی و سنجيدهای برخوردار است.
فردی از پايهگذاران جشنواره شهيد حبيب غنیپور بود. دبيری جشنواره داستان انقلاب را برعهده داشت. كارگاه قصه و رمان حوزه هنری را اداره میكرد. داوری برخی از جشنوارههای داستانی را انجام میداد و حدود 30 سال با كيهان بچهها همكاری كرد.
از ميان آثار قابل توجه فردی، میتوان به «آشيانه در مه»، «سياه چمن»، «يك دنيا پروانه»، «اسماعيل» و «كوچك جنگلی» اشاره كرد و رمان «گرگ سالی» وی نيز آخرين مراحل چاپ در سوره مهر را سپری میكند كه با به جای گذاردن اين آثار فاخر، نام و يادش برای هميشه جاودان خواهد ماند.
