روزهای نخست مهمترين رويداد فرهنگی كشور و حواشی آن
گروه ادب: نمايشگاه كتاب تهران در نخستين روزهای برپايیاش، نقاط قوت و ضعفی را پشت سر می گذارد كه شايد بد نباشد مسئولان اجرايی و روابط عمومی نمايشگاه، دستی هم بر آتش داشته باشند و داخل گود شوند كه از اين نكات غافل نمانند و درصدد رفع آنها برآيند.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، بيست و ششمين نمايشگاه كتاب تهران در حالی فعاليت خود را در روز سهشنبه، 10 ارديبهشت ماه آغاز كرد، كه تغييرات چشمگيری را در برگزاركنندگان اين دوره خود شاهد بود و همين تغييرات خدشههايی را به اين رويداد بزرگ فرهنگی كشور كه نظيری را دست كم در داخل كشورمان ندارد، وارد كرده است.
البته اين تغييرات به مسئولان برگزار كننده منحصر نمیشد و در متن برگزاری نمايشگاه كتاب نيز میشود اين تغييرات را با چشم سر مشاهده كرد و نيازی به كنكاش بيشتر در اين باره وجود ندارد كه همين موضوع مصداق همان ضربالمثل ديرين ايرانيان است كه «سالی كه نكوست، از بهارش پيداست».
هماهنگیهای انجام شده در روز افتتاحيه چنان كارآمد بود كه نه فقط خبرنگاران، بلكه حتی نمايندگان مجلس نيز از پشت در ورودی سالن برگزاری مراسم، بازگردانده میشدند. عجبا كه پس از عمری كار در حوزه كتاب، با واگذاری اختيار اطلاعرسانی و مسئوليت روابط عمومی به يك خبرگزاری تخصصی در اين حوزه كه خود بايد همچون يك وزارت در اين باره كار كند، باز هم بايد پشت درهای بسته بماند و با رابطهمندی به داخل سالن راه پيدا كرد.
باز هم عجب كه پس از چند ماه فعاليت در اين حوزه و ارتباط تنگاتنگ با مسئولان روابط عمومی نمايشگاه كتاب بيست و ششم كه همان مسئولان خبرگزاری كتاب ايران هستند، باز هم خبرنگاران اين حوزه را نمیشناسند و فرد مورد نظر بايد دست به دامان عناصر ديگری شود يا كارت خبرنگاری نشان دهد تا به همان مسئولانی كه چندين ماه است با آنان ارتباط كاری دارد، ثابت كند كه «من هم خبرنگار هستم!»
و اما روزهای نخستين نمايشگاه را به گونهای سپری میكنيم كه ورود خبرنگاران به حوزه تشريفاتی نمايشگاه كتاب كه پرخبرترين بخش نمايشگاه به شمار میآيد، توسط نزديك به هفت نفر محافظ(!) ممنوع شده است! شايد بد نباشد از خودمان يا از مسئول محترم روابط عمومی نمايشگاه كه دست به اين اقدام زدهاند بپرسيم، اگر قرار است خبرنگاران به پوشش رويدادهای مهم نمايشگاه كه همه از اين نقطه نشئت میگيرد نپردازند، پس دليل حضور آنان در نمايشگاه چيست؟ و چگونه بايد درباره اخبار مسئولانی كه برای بازديد به نمايشگاه كتاب میآيند يا به منظور امضای تفاهمنامه و گفتوگو با مسئولان برگزاركننده ملاقات و ديدار میكنند، خبردار شد؟
آيا مسئولان تصور میكنند كه فضای شبستان آنقدر كوچك است كه خبرنگاران با دوربينهای دوربرد خود میتوانند هر مسئولی را كه برای بازديد در اين محوطه ورود میيابد، رصد كنند و ظرف مدت چند ثانيه، نه، دست كم چند دقيقه ناقابل، به محل حضور آنان برسند؟ شايد بهتر باشد در اين باره نظر ندهيم!
و اما اطلاعرسانی بسيار كارساز مسئولان روابط عمومی و اجرايی نمايشگاه كتاب در راهنمايی مخاطبانی كه به منظور سر زدن به نمايشگاه كتاب و پارك كردن خودروهای خود، به خيابانهای اطراف نمايشگاه سر میزنند ... نكته ديگر است. تابلوهای اطلاعرسانی با فاصله بسيار از هم و اغلب در محلهايی نصب شده است كه مخاطبان توانايی ديدن آنها را ندارند. وضعيت وقتی بدتر میشود كه وارد خيابان مفتح میشوی و هيچ تابلويی را مشاهده نمیكنی و دقيقاً در چند متر داخل آخرين كوچه، خيابان مفتح، مانده به خيابان مطهری، تابلوهايی نه چندان در ديد، نشانی پاركينگ را نشان میدهد. اين وضعيت به گونهای بوده است كه برخی از بازديدكنندگان در همان پاركينگ ورودی به سخن درآمدند و از اينكه چندين بار خيابانها را دوره زدهاند تا پاركينگ را پيدا كنند، شكايت داشتند!
هوای گرم داخل سالن از مشكلات ديگری است كه میتوان در بيست و ششمين نمايشگاه كتاب به آن اشاره كرد و عليرغم وجود اين مشكل در دورههای پيشين، هيچ تدبير عاجلی درباره آن انجام نشده است.
البته از انصاف دور نشويم، اقداماتی هم در اين دوره انجام شده است كه به نسبت مطلوبتر از دورههای پيشين بوده كه اهدای گل به مناسبت روز ولادت حضرت زهرا(س) به بانوان محجبه از اين جمله است. همچنين محل مناسبتری برای خبرنگاران حوزه كتاب در نظر گرفته شده كه جای شكر دارد و در كنار همه اين موارد، اختصاص سالن غذاخوری گسترده ـ اگر چه در زيرزمين است ـ برای همه كاركنان، از جمله خبرنگاران كه طی هر دوره راهی به سالن غذاخوری نداشتند، نكته مثبت ديگر اين نمايشگاه بوده است.
البته بد نيست كه در كنار همه نكات مطرح شده به مسئولان روابط عمومی گوشزد شود كه ساعات برپايی نمايشگاه كتاب طی روزهای پنجشنبه و جمعه كه از 9 آغاز میشود، زودتر بايد اطلاعرسانی شود كه بسياری از ناشران، بیخبر از اين موضوع و از ارائه محصولاتشان باز نمانند.
و نكته پايانی آن كه، شايد بد نبود میگذاشتيم برگزاركنندگان پيشين نمايشگاه، برگزاركننده مهمترين رويداد فرهنگی بزرگ كشور بودند يا در كنار نفرات جديد به ارائه تجربه میپرداختند.
يادداشت: آزاده غلامی
البته اين تغييرات به مسئولان برگزار كننده منحصر نمیشد و در متن برگزاری نمايشگاه كتاب نيز میشود اين تغييرات را با چشم سر مشاهده كرد و نيازی به كنكاش بيشتر در اين باره وجود ندارد كه همين موضوع مصداق همان ضربالمثل ديرين ايرانيان است كه «سالی كه نكوست، از بهارش پيداست».
هماهنگیهای انجام شده در روز افتتاحيه چنان كارآمد بود كه نه فقط خبرنگاران، بلكه حتی نمايندگان مجلس نيز از پشت در ورودی سالن برگزاری مراسم، بازگردانده میشدند. عجبا كه پس از عمری كار در حوزه كتاب، با واگذاری اختيار اطلاعرسانی و مسئوليت روابط عمومی به يك خبرگزاری تخصصی در اين حوزه كه خود بايد همچون يك وزارت در اين باره كار كند، باز هم بايد پشت درهای بسته بماند و با رابطهمندی به داخل سالن راه پيدا كرد.
باز هم عجب كه پس از چند ماه فعاليت در اين حوزه و ارتباط تنگاتنگ با مسئولان روابط عمومی نمايشگاه كتاب بيست و ششم كه همان مسئولان خبرگزاری كتاب ايران هستند، باز هم خبرنگاران اين حوزه را نمیشناسند و فرد مورد نظر بايد دست به دامان عناصر ديگری شود يا كارت خبرنگاری نشان دهد تا به همان مسئولانی كه چندين ماه است با آنان ارتباط كاری دارد، ثابت كند كه «من هم خبرنگار هستم!»
و اما روزهای نخستين نمايشگاه را به گونهای سپری میكنيم كه ورود خبرنگاران به حوزه تشريفاتی نمايشگاه كتاب كه پرخبرترين بخش نمايشگاه به شمار میآيد، توسط نزديك به هفت نفر محافظ(!) ممنوع شده است! شايد بد نباشد از خودمان يا از مسئول محترم روابط عمومی نمايشگاه كه دست به اين اقدام زدهاند بپرسيم، اگر قرار است خبرنگاران به پوشش رويدادهای مهم نمايشگاه كه همه از اين نقطه نشئت میگيرد نپردازند، پس دليل حضور آنان در نمايشگاه چيست؟ و چگونه بايد درباره اخبار مسئولانی كه برای بازديد به نمايشگاه كتاب میآيند يا به منظور امضای تفاهمنامه و گفتوگو با مسئولان برگزاركننده ملاقات و ديدار میكنند، خبردار شد؟
آيا مسئولان تصور میكنند كه فضای شبستان آنقدر كوچك است كه خبرنگاران با دوربينهای دوربرد خود میتوانند هر مسئولی را كه برای بازديد در اين محوطه ورود میيابد، رصد كنند و ظرف مدت چند ثانيه، نه، دست كم چند دقيقه ناقابل، به محل حضور آنان برسند؟ شايد بهتر باشد در اين باره نظر ندهيم!
و اما اطلاعرسانی بسيار كارساز مسئولان روابط عمومی و اجرايی نمايشگاه كتاب در راهنمايی مخاطبانی كه به منظور سر زدن به نمايشگاه كتاب و پارك كردن خودروهای خود، به خيابانهای اطراف نمايشگاه سر میزنند ... نكته ديگر است. تابلوهای اطلاعرسانی با فاصله بسيار از هم و اغلب در محلهايی نصب شده است كه مخاطبان توانايی ديدن آنها را ندارند. وضعيت وقتی بدتر میشود كه وارد خيابان مفتح میشوی و هيچ تابلويی را مشاهده نمیكنی و دقيقاً در چند متر داخل آخرين كوچه، خيابان مفتح، مانده به خيابان مطهری، تابلوهايی نه چندان در ديد، نشانی پاركينگ را نشان میدهد. اين وضعيت به گونهای بوده است كه برخی از بازديدكنندگان در همان پاركينگ ورودی به سخن درآمدند و از اينكه چندين بار خيابانها را دوره زدهاند تا پاركينگ را پيدا كنند، شكايت داشتند!
هوای گرم داخل سالن از مشكلات ديگری است كه میتوان در بيست و ششمين نمايشگاه كتاب به آن اشاره كرد و عليرغم وجود اين مشكل در دورههای پيشين، هيچ تدبير عاجلی درباره آن انجام نشده است.
البته از انصاف دور نشويم، اقداماتی هم در اين دوره انجام شده است كه به نسبت مطلوبتر از دورههای پيشين بوده كه اهدای گل به مناسبت روز ولادت حضرت زهرا(س) به بانوان محجبه از اين جمله است. همچنين محل مناسبتری برای خبرنگاران حوزه كتاب در نظر گرفته شده كه جای شكر دارد و در كنار همه اين موارد، اختصاص سالن غذاخوری گسترده ـ اگر چه در زيرزمين است ـ برای همه كاركنان، از جمله خبرنگاران كه طی هر دوره راهی به سالن غذاخوری نداشتند، نكته مثبت ديگر اين نمايشگاه بوده است.
البته بد نيست كه در كنار همه نكات مطرح شده به مسئولان روابط عمومی گوشزد شود كه ساعات برپايی نمايشگاه كتاب طی روزهای پنجشنبه و جمعه كه از 9 آغاز میشود، زودتر بايد اطلاعرسانی شود كه بسياری از ناشران، بیخبر از اين موضوع و از ارائه محصولاتشان باز نمانند.
و نكته پايانی آن كه، شايد بد نبود میگذاشتيم برگزاركنندگان پيشين نمايشگاه، برگزاركننده مهمترين رويداد فرهنگی بزرگ كشور بودند يا در كنار نفرات جديد به ارائه تجربه میپرداختند.
يادداشت: آزاده غلامی
