هتك حرمت مقدسات؛ خط قرمز مسلمانان راستين
گروه بينالملل: اقدام غيرانسانی و غيراسلامی تروريستهای تكفيری در تخريب و نبش قبر يكی از اصحاب پيامبر(ص) و اميرالمؤمنين(ع) خشم مسلمانان و بهويژه پيروان اهل بيت(ع) را برانگيخت.
اعضای گروهك تروريستی النصره وابسته به القاعده چند روز پيش آرامگاه حجر بنعدی، صحابی پيامبر(ص) در نزديكی دمشق را تخريب كرده و با نبش قبر، پيكر ايشان را كه بعد از 14 قرن سالم مانده بود، به مكان نامعلومی بردند.
دو روز پس از آن، صدها تكفيری افراطگرا در جنوب اردن به مزار جعفر بن ابی طالب معروف به جعفر طيار حمله كرده و آن را به آتش كشيدند.
اين اقدامات شنيع كه با محكوميت گسترده از سوی علمای مسلمان و آحاد امت اسلامی مواجه شد، بار ديگر چهره تعصب و خشك مغزی را به نمايش گذاشت.
البته اهانت و حمله به قبور افراد و تخريب مزار آنها در تاريخ بیسابقه نيست و بودهاند كسانی كه از روی كينه، نفرت و كوتهفكری دست به اين نوع اقدامات زدهاند. معاويه پسر ابیسفيان يكی از اين افراد بود. وی كه نزديكانش در جنگ احد به دست مجاهدان اسلام كشته شده بودند، بعد از محكم كردن پايههای قدرتش دستور داد، قناتی حفر شود و آب از داخل قبور شهدای احد بهويژه قبر حضرت حمزه(ع)، عبور داده شود تا اثری از اين شهدا باقی نماند.
هشام بنعبدالملك، يكی ديگر از حكام اموی كه قساوت قلب و ظلم او نسبت به خاندان پيامبر(ص) شهره خاص و عام بود، نيز در اوايل قرن دوم هجری دستور داد كه قبر زيد پسر امام زينالعابدين(ع) را نبش كرده و جسدش را بيرون بياورند و به دار بياويزند.
در قرن سوم هجری، متوكل، خليفه عباسی، كه دشمنی خاصی با شيعيان و پيروان اهل بيت(ع) داشت، دستور داد كه مزار امام حسين(ع) و يارانش را در كربلا ويران كنند، آن محل را شخم بزنند، بذر بپاشند و آب ببندند.
اما انجام اين گونه اقدامات كينهتوزانه كه مغاير با ابتدايیترين و بديهیترين اصول انسانی است، تنها مربوط به گذشتههای دور نيست. مسلمانان در همين سدهها و حتی دهههای اخير شاهد تخريب قبرستان بقيع و تبديل آن به ويرانه توسط وهابیهای متعصب بودند.
وهابیها پس از به قدرت رسيدن، مزار شهدای احد، قبور پدر و مادر رسول خدا(ص) و مزار ساير بزرگان اسلام را نيز مورد حمله قرار دادند و مرقد امام حسين(ع) در كربلا هم از حمله جنونآميز آنها در امان نماند.
درواقع تعدی و بیحرمتی به مزار حجر بن عدی امری بیسابقه نبوده و در گذشته هم نمونههايی از اين گونه جنايتها رخ داده است. اما آنچه كه هتك حرمت اخير را برجسته میكند، اين است كه اولاً اين اتفاق در قرن بيست و يكم و در عصری رخ میدهد كه همه جا صحبت از حقوق بشر و ضرورت حفظ حرمت انسانها مطرح است، هر چند كه اين سخنان در مقام شعار باقی مانده و در عمل نشان چندانی از آن ديده نمیشود.
ثانياً اين اقدام ضدانسانی توسط گروههايی انجام شده كه مورد حمايت كامل غرب و بهويژه آمريكا قرار دارند؛ گروههايی تروريستی كه ادعای كمك به مردم سوريه را دارند و از لحاظ سياسی، مالی و تسليحاتی مورد حمايت آمريكا و ساير كشورهای غربی قرار هستند.
آمريكا و غرب كه ادعای مبارزه با تروريسم دارند و از زمان حملات 11 سپتامبر به بهانه مقابله با اقدامات تروريستی به افغانستان و عراق لشكركشی كردهاند و فجايع زيادی در اين كشورها و ساير نقاط دنيا به بار آوردهاند، با چه توجيهی از تروريستهايی حمايت میكنند كه نه تنها برای جان انسانها ارزشی قائل نيستند، بلكه با كينهتوزی متعصبانه و خشكمغزی افراطی حتی به قبور و اجساد هم رحم نمیكنند؟
البته غرب و دستنشاندگان آن، به ويژه سلفیها و تكفيریها ـ كه گستاخی را به حدی رساندهاند كه تهديد به حمله به حرم مطهر حضرت زينب(س) میكنند ـ بايد بدانند كه هتك حرمت مقدسات اسلامی عبور از خط قرمز مسلمانان راستين محسوب میشود و بدون شك عواقب سختی در انتظار مرتكبين اين گونه جنايات و حاميان آنها خواهد بود.
دو روز پس از آن، صدها تكفيری افراطگرا در جنوب اردن به مزار جعفر بن ابی طالب معروف به جعفر طيار حمله كرده و آن را به آتش كشيدند.
اين اقدامات شنيع كه با محكوميت گسترده از سوی علمای مسلمان و آحاد امت اسلامی مواجه شد، بار ديگر چهره تعصب و خشك مغزی را به نمايش گذاشت.
البته اهانت و حمله به قبور افراد و تخريب مزار آنها در تاريخ بیسابقه نيست و بودهاند كسانی كه از روی كينه، نفرت و كوتهفكری دست به اين نوع اقدامات زدهاند. معاويه پسر ابیسفيان يكی از اين افراد بود. وی كه نزديكانش در جنگ احد به دست مجاهدان اسلام كشته شده بودند، بعد از محكم كردن پايههای قدرتش دستور داد، قناتی حفر شود و آب از داخل قبور شهدای احد بهويژه قبر حضرت حمزه(ع)، عبور داده شود تا اثری از اين شهدا باقی نماند.
هشام بنعبدالملك، يكی ديگر از حكام اموی كه قساوت قلب و ظلم او نسبت به خاندان پيامبر(ص) شهره خاص و عام بود، نيز در اوايل قرن دوم هجری دستور داد كه قبر زيد پسر امام زينالعابدين(ع) را نبش كرده و جسدش را بيرون بياورند و به دار بياويزند.
در قرن سوم هجری، متوكل، خليفه عباسی، كه دشمنی خاصی با شيعيان و پيروان اهل بيت(ع) داشت، دستور داد كه مزار امام حسين(ع) و يارانش را در كربلا ويران كنند، آن محل را شخم بزنند، بذر بپاشند و آب ببندند.
اما انجام اين گونه اقدامات كينهتوزانه كه مغاير با ابتدايیترين و بديهیترين اصول انسانی است، تنها مربوط به گذشتههای دور نيست. مسلمانان در همين سدهها و حتی دهههای اخير شاهد تخريب قبرستان بقيع و تبديل آن به ويرانه توسط وهابیهای متعصب بودند.
وهابیها پس از به قدرت رسيدن، مزار شهدای احد، قبور پدر و مادر رسول خدا(ص) و مزار ساير بزرگان اسلام را نيز مورد حمله قرار دادند و مرقد امام حسين(ع) در كربلا هم از حمله جنونآميز آنها در امان نماند.
درواقع تعدی و بیحرمتی به مزار حجر بن عدی امری بیسابقه نبوده و در گذشته هم نمونههايی از اين گونه جنايتها رخ داده است. اما آنچه كه هتك حرمت اخير را برجسته میكند، اين است كه اولاً اين اتفاق در قرن بيست و يكم و در عصری رخ میدهد كه همه جا صحبت از حقوق بشر و ضرورت حفظ حرمت انسانها مطرح است، هر چند كه اين سخنان در مقام شعار باقی مانده و در عمل نشان چندانی از آن ديده نمیشود.
ثانياً اين اقدام ضدانسانی توسط گروههايی انجام شده كه مورد حمايت كامل غرب و بهويژه آمريكا قرار دارند؛ گروههايی تروريستی كه ادعای كمك به مردم سوريه را دارند و از لحاظ سياسی، مالی و تسليحاتی مورد حمايت آمريكا و ساير كشورهای غربی قرار هستند.
آمريكا و غرب كه ادعای مبارزه با تروريسم دارند و از زمان حملات 11 سپتامبر به بهانه مقابله با اقدامات تروريستی به افغانستان و عراق لشكركشی كردهاند و فجايع زيادی در اين كشورها و ساير نقاط دنيا به بار آوردهاند، با چه توجيهی از تروريستهايی حمايت میكنند كه نه تنها برای جان انسانها ارزشی قائل نيستند، بلكه با كينهتوزی متعصبانه و خشكمغزی افراطی حتی به قبور و اجساد هم رحم نمیكنند؟
البته غرب و دستنشاندگان آن، به ويژه سلفیها و تكفيریها ـ كه گستاخی را به حدی رساندهاند كه تهديد به حمله به حرم مطهر حضرت زينب(س) میكنند ـ بايد بدانند كه هتك حرمت مقدسات اسلامی عبور از خط قرمز مسلمانان راستين محسوب میشود و بدون شك عواقب سختی در انتظار مرتكبين اين گونه جنايات و حاميان آنها خواهد بود.
