روز جهانی بشردوستی؛ زنگ هشدار برای جامعه جهانی
روز جهانی بشردوستی فراخوانی جدی خطاب به دولتها، طرفهای درگیر در مخاصمات مسلحانه و کل جامعه جهانی است تا از مرحله ابراز نگرانی فراتر رفته و به اقدام عملی روی آورند.
به گزارش ایکنا، روز جهانی بشردوستی همهساله در نوزدهم اوت(28 مرداد) گرامی داشته میشود.
این روز بهمنظور گرامیداشت امدادگرانی که در شرایط بحران، مخاصمات مسلحانه و بلایای طبیعی جان خود را به مخاطره میاندازند یا از دست میدهند و نیز بهمنظور جلب توجه جامعه بینالمللی به نیازهای فوری میلیونها نفر از افراد آسیبدیده از بحرانها، تعیین شده است.
این روز از کجا آمده است؟
در نوزدهم اوت سال ۲۰۰۳، حمله به مقر سازمان ملل متحد در هتل کانال بغداد، منجر به کشته شدن ۲۲ نفر از کارکنان بشردوستانه شد. از جمله قربانیان این واقعه، «سرجیو ویرا دیملو» نماینده ویژه دبیرکل سازمان ملل متحد در عراق و کمیسر عالی حقوق بشر، بود.
پنج سال بعد، مجمع عمومی سازمان ملل متحد با تصویب قطعنامه شماره ۶۳/۱۳۹، روز نوزدهم اوت را بهعنوان «روز جهانی بشردوستی» اعلام کرد. این روز از سال ۲۰۰۹ بهطور رسمی برگزار میشود و کمپین سالانه آن تحت هدایت دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد (اوچا) اجرا میشود.
هدف اصلی این روز، بزرگداشت کسانی است که در مسیر خدمت بشردوستانه جان خود را از دست داده یا مصدوم شدهاند و همچنین دفاع از بقا، رفاه و کرامت انسانی افراد متأثر از بحرانها و تأمین امنیت کارکنان امدادرسان است.
کارزار و شعار امسال
کارزار سال ۲۰۲۶ با شعار «عمل برای بشریت» برگزار میشود. پیام محوری این کارزار، «زمان نگرانی به پایان رسیده و اکنون زمان پیامدهاست» عنوان شده است.
تمرکز ویژه این سال بر «خانوادههای امدادگران کشتهشده» قرار دارد و روایت داستانهای شخصی این افراد از زبان خانوادهها، نزدیکان و جوامعی که آنان را از دست دادهاند، مورد تأکید است.
فراخوانهای اصلی روز جهانی بشردوستی در سال ۲۰۲۶، احترام و حفاظت از غیرنظامیان، امدادگران و کادر پزشکی، تسهیل دسترسی امن، سریع و بدون مانع به کمکهای بشردوستانه مطابق با حقوق بینالمللی بشردوستانه، جلوگیری از بازداشت خودسرانه و آزادی فوری کارکنانی که بهطور غیرقانونی بازداشتشدهاند، انجام تحقیقات سریع، بیطرفانه و مؤثر در خصوص نقضها و تضمین پاسخگویی، حمایت از بازماندگان و خانوادههای کارکنان کشته یا مجروحشده، تقویت تدابیر عملی بهمنظور تأمین ایمنی کارکنان، از جمله آموزش، تجهیزات مناسب و حمایت روانی-اجتماعی است.
آمارها چه میگویند
تا پایان ماه می۲۰۲۶ (اردیبهشت-خرداد)، بیش از ۲۵۲ میلیون نفر نیازمند فوری کمک و حفاظت بشردوستانه بودهاند.
شرکای نهادهای بشردوستانه برنامهریزی کردهاند تا به حدود ۱۴۳ میلیون نفر کمک ارائه دهند و نزدیک به ۸۹ میلیون نفر را که با شدیدترین نیازها مواجهاند، در اولویت قرار دهند.
تا پایان آوریل ۲۰۲۶، حدود ۴۵ میلیون نفر کمک یا حفاظت دریافت کردهاند.
تا ۳۱ مه ۲۰۲۶، برنامههای بشردوستانه به ۳۳٫۶۶ میلیارد دلار بودجه نیاز داشته و تنها ۸٫۲۱ میلیارد دلار (معادل ۲۴٫۴ درصد) تأمین اعتبار شده است.
حداقل ۳۲۶ امدادگر در سال ۲۰۲۵ در ۲۱ کشور کشته شدهاند و مجموع تلفات سه سال گذشته از مرز یکهزار نفر فراتر رفته است.
در این میان، نیمی از کشتهها مربوط به غزه بوده است؛ منطقهای که شاهد نسلکشی مردم فلسطین توسط رژیم صهیونیستی است.
سازمان بهداشت جهانی از دسامبر ۲۰۱۷ بیش از ۱۰۴۰۰ مورد حمله به مراکز و کارکنان مراقبتهای بهداشتی در ۲۹ کشور و منطقه ثبت کرده که منجر به مرگ بیش از ۵۷۰۰ نفر و مجروحیت ۸۵۰۰ نفر شده است.
در سال جاری میلادی، ۹۱۴ حمله ثبت شده که ۹۱۱ کشته و ۱۴۸۶ مجروح به دنبال داشته که عمدتاً در اوکراین، لبنان، سرزمینهای اشغالی فلسطین و میانمار بوده است.
طبق گزارشها، اکثر کارکنان آسیبدیده، کارکنان ملی هستند که در جوامع محلی خود خدمت میکنند. حملات به این افراد نه تنها جان آنها را تهدید میکند، بلکه زنجیره تحویل خدمات حیاتی از جمله غذا، مراقبت بهداشتی و حمایتهای حفاظتی را نیز با اختلال مواجه میکند.
اهمیت روز جهانی بشردوستی
روز جهانی بشردوستی یادآور این حقیقت است که امدادگران نباید هدف حملات قرار گیرند.
حقوق بینالمللی بشردوستانه، حفاظت از غیرنظامیان و امدادرسانان را الزامی میکند، با این حال، نقضهای گسترده و استمرار مصونیت از مجازات، چالش جدی فراروی جامعه بینالمللی است.
فناوریهای نوظهور جنگ، از جمله پهپادها و سامانههای مبتنی بر هوش مصنوعی، ابعاد جدیدی به این چالش افزودهاند، اما اصول انسانی و پاسخگویی باید همچنان محور تصمیمگیریها باقی بمانند.
این روز، فراخوانی جدی خطاب به دولتها، طرفهای درگیر در مخاصمات مسلحانه و کل جامعه جهانی است تا از مرحله ابراز نگرانی فراتر رفته و به اقدام عملی روی آورند.
این اقدامات عملی شامل تأمین حفاظت واقعی، تضمین دسترسی بیمانع، تحقیق و مجازات متخلفان و تخصیص منابع کافی است.
حفاظت از کسانی که به یاری دیگران میشتابند، در واقع حفاظت از میلیونها نفری است که حیات و کرامت آنان به این خدمات وابسته است.
انتهای پیام
