نخستين جشنواره - همايش روحانی در قاب سينما / 37
سينما فاصله ايجاد شده بين مردم و روحانيت را كاهش میدهد
گروه هنر: حجت الاسلام علی رياحی گفت: به دلايل مختلف در سالهای اخير بين روحانيت و مردم فاصله ايجاد شده است، فاصلهای كه سينما میتواند آن را از بين برد.
حجت الاسلام والمسلمين علی رياحی، مشاوره رئيس حوزه هنری در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) با بيان اينكه سينما قادر است عاملی جهت نزديكی روحانيت و مردم باشد، اظهار كرد: حضور روحانيت در سينما چند خصيصه مشخص دارد. در ابتدا به دلايلی مختلف كه هم روحانيت و هم مردم در آن نقش دارند بين اين دو قشر در سالهای اخير كمی فاصله ايجاد شد در همين راستا سينما به دليل جذابيتی كه در ذات خود دارد، قادر است اين فاصله ايجاد شده را كاهش دهد، چراكه روحانيت قشر جدايی از جامعه نيستند كه بخواهيم آن را از مردم جدا تصوير كنيم.
وی افزود: نكته ديگر اينكه در بين مردم اين گونه شايع شده كه روحانيون از ابتدا زندگی متفاوتی دارند، البته ممكن است در تاريخ باشند روحانيونی كه زندگی فرازمينی داشتهاند، اما عموميت اين قشر افرادی از جنس همين مردم هستند و همانند آنها زندگی میكنند. درضمن تا به امروز آنچه كه ما در اكثر فيلمها يا سريالها ديدهايم اين بوده كه روحانيون تنها در مساجد فعال هستند و كمتر آنها را در زندگی روزمره مردم مشاهده میكنيم امری كه درست نيست و بايد ساختار آن را تغيير داد.
وی در پاسخ به اين سوال كه نگاه سينما به روحانيت در يك دهه اخير چگونه بوده؟ اظهار كرد: آنچه كه میتوان از آن به عنوان آثاری نام برد كه نگاه ويژه به روحانيت داشتهاند را در چند اثر میتوان خلاصه كرد. در گام اول فيلم «مارمولك» است كه من در آن آموزههای خوبی را مشاهده كردم، اما به علت برخی حاشيهها كه از طرف برخی روحانيون و فيلمساز ايجاد شد، سبب شد آن گونه كه بايد ديده نشود.
اين كارشناس فرهنگی ادامه داد: فيلم «زير نور ماه» نيز كاری بود كه نگاهی منسجم و آگاهانه به روحانيت داشت، وليكن «طلا و مس» را بايد كاری ناميد كه در آن به نوعی تصويرسازی مثبت نسبت به روحانيت انجام شده است. در اين فيلم به روحانی همانند آدمی زمينی نگاه شده كه مشكلات خاص خود را در زندگی شخصی دارد. با توجه به اين توضيحات من نگاه به روحانيت در سينما را در حد امكانات موجود، مثبت ارزيابی میكنم.
وی در خصوص علل كم كاری سينماگران در پرداختن به روحانيت در سينما تصريح كرد: مهمترين عاملی كه سبب شده كمتر سينماگران به اين قشر در سينما متمايل شوند، حساسيتهايی است كه نسبت به روحانيت وجود دارد. برای همين فيلمساز نمیتواند با آزادی و فراغ بال به موضوع مورد نظر خود بپردازد. نكته ديگر اينكه ورود به اين حوزه آگاهیهای لازم خود را طلب میكند كه تا زمانی كه مهيا نباشد ورود به آن امكان پذير نيست.
مشاور حوزه هنری در پايان خاطرنشان كرد: فيلمسازی كه میخواهد به روحانيت در سينما بپردازد بايد دو شاخصه اصلی داشته باشد تا كارش دستخوش انحرافات احتمالی نشود. ابتدا اينكه خود از آگاهی لازم در حوزه مسائل دينی بهرمند باشد، همچنين كارشناسانی از حوزه در كنارش قرار بگيرند كه در عرصه فيلمنامه و ساخت به وی اطلاعات جامعی دهند. دوم اينكه نسبت به اين موضوع دغدغهمند باشد، زيرا اينگونه موضوعات بدون علاقه قلبی قابل پرداخت نيست.
وی افزود: نكته ديگر اينكه در بين مردم اين گونه شايع شده كه روحانيون از ابتدا زندگی متفاوتی دارند، البته ممكن است در تاريخ باشند روحانيونی كه زندگی فرازمينی داشتهاند، اما عموميت اين قشر افرادی از جنس همين مردم هستند و همانند آنها زندگی میكنند. درضمن تا به امروز آنچه كه ما در اكثر فيلمها يا سريالها ديدهايم اين بوده كه روحانيون تنها در مساجد فعال هستند و كمتر آنها را در زندگی روزمره مردم مشاهده میكنيم امری كه درست نيست و بايد ساختار آن را تغيير داد.
وی در پاسخ به اين سوال كه نگاه سينما به روحانيت در يك دهه اخير چگونه بوده؟ اظهار كرد: آنچه كه میتوان از آن به عنوان آثاری نام برد كه نگاه ويژه به روحانيت داشتهاند را در چند اثر میتوان خلاصه كرد. در گام اول فيلم «مارمولك» است كه من در آن آموزههای خوبی را مشاهده كردم، اما به علت برخی حاشيهها كه از طرف برخی روحانيون و فيلمساز ايجاد شد، سبب شد آن گونه كه بايد ديده نشود.
اين كارشناس فرهنگی ادامه داد: فيلم «زير نور ماه» نيز كاری بود كه نگاهی منسجم و آگاهانه به روحانيت داشت، وليكن «طلا و مس» را بايد كاری ناميد كه در آن به نوعی تصويرسازی مثبت نسبت به روحانيت انجام شده است. در اين فيلم به روحانی همانند آدمی زمينی نگاه شده كه مشكلات خاص خود را در زندگی شخصی دارد. با توجه به اين توضيحات من نگاه به روحانيت در سينما را در حد امكانات موجود، مثبت ارزيابی میكنم.
وی در خصوص علل كم كاری سينماگران در پرداختن به روحانيت در سينما تصريح كرد: مهمترين عاملی كه سبب شده كمتر سينماگران به اين قشر در سينما متمايل شوند، حساسيتهايی است كه نسبت به روحانيت وجود دارد. برای همين فيلمساز نمیتواند با آزادی و فراغ بال به موضوع مورد نظر خود بپردازد. نكته ديگر اينكه ورود به اين حوزه آگاهیهای لازم خود را طلب میكند كه تا زمانی كه مهيا نباشد ورود به آن امكان پذير نيست.
مشاور حوزه هنری در پايان خاطرنشان كرد: فيلمسازی كه میخواهد به روحانيت در سينما بپردازد بايد دو شاخصه اصلی داشته باشد تا كارش دستخوش انحرافات احتمالی نشود. ابتدا اينكه خود از آگاهی لازم در حوزه مسائل دينی بهرمند باشد، همچنين كارشناسانی از حوزه در كنارش قرار بگيرند كه در عرصه فيلمنامه و ساخت به وی اطلاعات جامعی دهند. دوم اينكه نسبت به اين موضوع دغدغهمند باشد، زيرا اينگونه موضوعات بدون علاقه قلبی قابل پرداخت نيست.
