دكتر حميد رضا اميريان استاد مديريت منابع انسانی در دانشگاه آزاد اسلامی در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) با اشاره به اينكه در مورد مديريت اسلامی می توان از نكات مديريتی قرآن بهر ه گرفت، اظهار كرد:مديريت به صورت كلی از دشوارترين و در عين حال از ظريف ترين كارهای انسانی است و دين مبين اسلام، دينی جامع و حاوی معارف عميق و قوانينی دقيق است كه دردو عرصه نظر وعمل، ازسوی خداوند سبحان بر پيامبر(ص) برای هدايت بشر نازل شده است ومعارفی را در بردارد كه پاسخگوی نيازهای مديريتی بشر دردو حوزه فردی و اجتماعی است.
وی گفت: تقوا و طهارت در ناحيه عواطف و احساسات تأثير دارد و احساسات را رقيقتر و لطيفتر میكند و آدم با تقوا كه خود را از پليدیها، ريا و تملق دور نگهداشته و عزت، مناعت و آزادمنشی خود را حفظ كرده، احساسات او عالیتر، رقيقتر و لطيفتر است.
وی خاطر نشان كرد: تقوا از ماده «وقی» يعنی نگهداری و تقوای از معاصی يعنی «خود نگهداری» است و در آيه 18 سوره حشر خطاب به مؤمنين آمده است: «يا ايها الذين آمنوا اتقوا الله، ای اهل ايمان تقوای الهی داشته باشيد.» و همچنين در باره رفتار به صبر در سوره كهف ايه 67 و 68﴿قَالَ إنَّكَ لَن تَستَطِيعَ مَعِیَ صَبرَاً وَ كَيفَ تَصبَرُ عَلی مَا لَم تُحِط بِهِ خُبرَاً﴾نكات اخلاقی در حوزه مديريتی اشاره شده است.
اين نويسنده و محقق مديريت اسلامی در بخش ديگری از سخنان خود به مبانی مديريت اسلامی در داستان حضرت خضر(ع) اشاره كرد و گفت:حضرت خضر(ع) بوسيله علم الهی كه داراست بر عدم صبر حضرت موسی(ع) اشاره میكند و شتابزدگی وی را پيش بينی می كند. اين آيات بيانگر اين مطلباند كه كاركنان بايددر كار با مدير خود صبور باشد.
وی متذكر شد:سلاح تقوا انسان را از فتنهها دور نگه میدارد و قرآن كريم در سوره كهف میفرمايد:رقت و لطافت وقتی پيدا میشود كه شخص توجه بيشتری به تقوا و معنويت داشته باشد و اسير خشم و شهوت نباشد و انسان باتقوا دنيا را با زيبايی ديگری میبيند و آن جمال عقلی كه در عالم وجود است بهتر حس میكند و تأثرات او در مقابل زيبايیهای معنوی بيشتر میشود.
اميريان در پايان گفت: اميرالمؤمنين(ع) در خطبه 183 نهج البلاغه میفرمايد: «و اعلموا انه من يتقالله يجعل له مخرجا من الفتن و نورا من الظلم؛ يعنی بدانيد كه هركه تقوای الهی داشته باشد خداوند برای او راه بيرون شدن از فتنهها و نوری به جای تاريكی قرار میدهد و خود نگهداری سبب میشود كه انسان نيروهای ذخيره وجود خود را در راههای لغو، لهو و حرام هدر ندهد و آدم نيرومند، با اراده و با شخصيت بهتر تصميم میگيرد و بهتر میتواند خود را در تيم كاری و گروه های اجتماعی منطبق كند.