آموزههای قرآنی در متن وقايع جنگ و كتابهای دفاع مقدس جريان دارد
گروه ادب: مدير سابق ادبيات بنياد حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس با بيان اينكه آموزههای دينی و قرآنی در هشت سال دفاع مقدس جاری و ساری بود، تصريح كرد: كتابهايی كه در عرصه دفاع مقدس منتشر شدهاند، فارغ از موضوع شدت و ضعف، بازگوكننده واقعيتهای جنگ هستند.
سعيد حاجینصيری، مدير سابق ادبيات بنياد حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، درباره آثار موجود در حوزه دفاع مقدس و اينكه تا چه حد بازگوكننده واقعيتهای جنگ هستند، اظهار كرد: نمیتوان از منظر نويسنده حرف زد. زيرا ممكن است بخواهند آموزشهای تاثيرگذار دوران جبهه و جنگ را به عنوان سوژه مورد استفاده قرار دهند و به شخصيتپردازی بپردازند كه با اين كار از موضوعات آموزشی دور میشوند.
وی افزود: ولی تا آنجا كه اطلاع دارم، كتابهايی كه حمايت میشوند، كتابهايی هستند كه در شورای كارشناسی بنياد حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس دارای اولويت باشند و دفاع مقدس هم موضوعاتی متاثر از آموزههای دينی بوده است؛ بنابراين اين واقعيات در كتابها آورده شده؛ اگر چه ممكن است كمی شدت و ضعف داشته باشد.
اين كارشناس حوزه دفاع مقدس درباره نمونههای بارز بهرهگيری رزمندگان از قرآن و عترت طی هشت سال دفاع مقدس اظهار كرد: در همه مراحل و ايام هشت سال دفاع مقدس میتوان ايثار و از خودگذشتگی و خود را نديدن و ديگران را ديدن را مشاهده كرد كه همه اين موارد برگرفته از آموزههای دينی و قرآنی بود.
وی با ذكر يك مصداق در اين باره و بيان اينكه نمونه بارز چنين تاثيرپذيری را میتوان در فعاليت نيروهای هوايی ارتش كه برگرفته از آموزههای دينی است ديد، اظهار كرد: در يكی از عملياتهای هوايی ارتش، نيروهايی وارد عمل میشوند و به قصد زدن يكی از پلهای استراتژيك بغداد، به عراق وارد میشوند. وقتی بار اول از روی اين پل عبور میكنند، میبينند كه مردم عادی و غيرنظامی در حال تردد از روی اين پل هستند.
حاجینصيری در ادامه اين مطلب افزود: نيروی هوايی ارتش برای بار اول پل را مورد اصابت گلوله قرار نمیدهند و منصرف میشوند. سپس برای بار دوم بر میگردند و باز همين وضعيت را مشاهده میكنند. از سويی انهدام اين پل جزء اقدامات ضروری بود و پل مورد نظر جزء پلهای مواصلاتی دشمن به شمار میرفت كه نيروهای بعثی برای جا به جايی مهمات و امكانات از آن استفاده میكردند. برای همين بود كه بايد حتماً از بين میرفت. از اين رو در سومين مرحله عبور از روی پل، خلبانان ارتش با شيرجه به سمت اين پل، مردم را از روی پل متفرق میكنند و مانع تردد میشوند و بعد از اطمينان از اينكه مردم عادی روی پل نيستند، پل را منهدم میكنند.
اين كارشناس حوزه دفاع مقدس تصريح كرد: اگر در پسزمينه اين اقدام، اعتقاد دينی و اسلامی و به عبارتی شيعی نباشد، چه چيز ديگری وجود دارد. اين در حالی است كه در جنگ، نيروها جز به كشتن و رسيدن به اهداف فكر نمیكنند و ما نمونه بارز اين رفتار و حتی قلع و قمح مردم عادی همچون مردم فلسطين توسط صهيونيستها را در اين راستا مشاهده میكنيم كه قطعاً منطبق بر اصول دينی و قرآنی نيست. در حالی كه نيروهای ما در دوران دفاع مقدس بر پايبندی به اين اعتقادات التزام داشتند.
حاجینصيری تصريح كرد: اين موضوع برگرفته از آموزههای دينی و برپايه از خودگذشتگی بود. برای مثال زدن ماسك روی صورت همرزم كه از اين دست بسيار شنيده و در فيلمها ديدهايم، همه برگرفته از آموزههای دينی بود.
وی درباره راههای آموزش اعتقادات دينی به افرادی كه بدون داشتن چنين پيشزمينهای وارد عرصه نبرد شده بودند گفت: يكی از دلايل عمده و بارز جذب اين نوع نيروها به موضوعات دينی و اعتقادی كه به صورت اكتسابی روی میداد، نوع فعاليتهايی بود كه میديدند و همين موضوع آنها را جذب میكرد.
به گفته اين كارشناس حوزه دفاع مقدس، يكی از صحنههای بارز در اين حوزه، اتفاقی بود كه طی عمليات كربلای 5 پديد آمد كه دشمن با پرتاب يك خمپاره در هر چند متر، زمين را شخم میزد. افرادی كه اعتقاد دينی نداشتند با مشاهده رزمندگانی كه جان خود را در اين منطقه كف دست گرفته بودند و با مرگ بازی میكردند، جذب جبهه و جنگ و رفتارهای دينی و قرآنی میشدند.
وی با اشاره به اينكه ترس از برخی امور همچون مرگ، موضوعی غريزی و فطری است، ادامه داد: اينكه مرگ در جبهه، بازيچه دست رزمندگان بود، شعار نيست. میتوان گفت كه مرگ از دست اين بچهها عاصی بود. افراد بیاعتقاد با ديدن اين گونه رفتارها، مودتها و همكاریها، جذب میشدند و اخلاق قرآنی را پيش میگرفتند.
حاجینصيری با تكيه بر اينكه سرشت انسان برگرفته از ذات احديت و فطرت پاك خداوندی است، گفت: طی دوران دفاع مقدس، اين گونه حركات و رفتارها كه بر پايه مبانی و مفاهيم قرآنی بود، به درجات عالی رسيد و افرادی هم كه دارای پيشزمينه نبودند، تاثير پذيرفتند.
وی افزود: برای مثال اگر گلوله اين افراد به دشمن اصابت نمیكرد، از الفاظ ركيك استفاده میكردند. در همين اثنی با شنيدن استغفرالله نيروهای معتقد يا اينكه برادر صبر داشته باشد، يا از الفاظ صحيح استفاده كن، تربيت جبههای را مشاهده میكردند و البته ديدن در جبهه بيش از شنيدن بود. با مشاهده اين واقعيتها، از حالی كه داشتند دست میكشيدند و به تدريج قبول میكردند كه رفتار دينی و قرآنی را در رفتار خود نهادينه كنند.
وی افزود: ولی تا آنجا كه اطلاع دارم، كتابهايی كه حمايت میشوند، كتابهايی هستند كه در شورای كارشناسی بنياد حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس دارای اولويت باشند و دفاع مقدس هم موضوعاتی متاثر از آموزههای دينی بوده است؛ بنابراين اين واقعيات در كتابها آورده شده؛ اگر چه ممكن است كمی شدت و ضعف داشته باشد.
اين كارشناس حوزه دفاع مقدس درباره نمونههای بارز بهرهگيری رزمندگان از قرآن و عترت طی هشت سال دفاع مقدس اظهار كرد: در همه مراحل و ايام هشت سال دفاع مقدس میتوان ايثار و از خودگذشتگی و خود را نديدن و ديگران را ديدن را مشاهده كرد كه همه اين موارد برگرفته از آموزههای دينی و قرآنی بود.
وی با ذكر يك مصداق در اين باره و بيان اينكه نمونه بارز چنين تاثيرپذيری را میتوان در فعاليت نيروهای هوايی ارتش كه برگرفته از آموزههای دينی است ديد، اظهار كرد: در يكی از عملياتهای هوايی ارتش، نيروهايی وارد عمل میشوند و به قصد زدن يكی از پلهای استراتژيك بغداد، به عراق وارد میشوند. وقتی بار اول از روی اين پل عبور میكنند، میبينند كه مردم عادی و غيرنظامی در حال تردد از روی اين پل هستند.
حاجینصيری در ادامه اين مطلب افزود: نيروی هوايی ارتش برای بار اول پل را مورد اصابت گلوله قرار نمیدهند و منصرف میشوند. سپس برای بار دوم بر میگردند و باز همين وضعيت را مشاهده میكنند. از سويی انهدام اين پل جزء اقدامات ضروری بود و پل مورد نظر جزء پلهای مواصلاتی دشمن به شمار میرفت كه نيروهای بعثی برای جا به جايی مهمات و امكانات از آن استفاده میكردند. برای همين بود كه بايد حتماً از بين میرفت. از اين رو در سومين مرحله عبور از روی پل، خلبانان ارتش با شيرجه به سمت اين پل، مردم را از روی پل متفرق میكنند و مانع تردد میشوند و بعد از اطمينان از اينكه مردم عادی روی پل نيستند، پل را منهدم میكنند.
اين كارشناس حوزه دفاع مقدس تصريح كرد: اگر در پسزمينه اين اقدام، اعتقاد دينی و اسلامی و به عبارتی شيعی نباشد، چه چيز ديگری وجود دارد. اين در حالی است كه در جنگ، نيروها جز به كشتن و رسيدن به اهداف فكر نمیكنند و ما نمونه بارز اين رفتار و حتی قلع و قمح مردم عادی همچون مردم فلسطين توسط صهيونيستها را در اين راستا مشاهده میكنيم كه قطعاً منطبق بر اصول دينی و قرآنی نيست. در حالی كه نيروهای ما در دوران دفاع مقدس بر پايبندی به اين اعتقادات التزام داشتند.
حاجینصيری تصريح كرد: اين موضوع برگرفته از آموزههای دينی و برپايه از خودگذشتگی بود. برای مثال زدن ماسك روی صورت همرزم كه از اين دست بسيار شنيده و در فيلمها ديدهايم، همه برگرفته از آموزههای دينی بود.
وی درباره راههای آموزش اعتقادات دينی به افرادی كه بدون داشتن چنين پيشزمينهای وارد عرصه نبرد شده بودند گفت: يكی از دلايل عمده و بارز جذب اين نوع نيروها به موضوعات دينی و اعتقادی كه به صورت اكتسابی روی میداد، نوع فعاليتهايی بود كه میديدند و همين موضوع آنها را جذب میكرد.
به گفته اين كارشناس حوزه دفاع مقدس، يكی از صحنههای بارز در اين حوزه، اتفاقی بود كه طی عمليات كربلای 5 پديد آمد كه دشمن با پرتاب يك خمپاره در هر چند متر، زمين را شخم میزد. افرادی كه اعتقاد دينی نداشتند با مشاهده رزمندگانی كه جان خود را در اين منطقه كف دست گرفته بودند و با مرگ بازی میكردند، جذب جبهه و جنگ و رفتارهای دينی و قرآنی میشدند.
وی با اشاره به اينكه ترس از برخی امور همچون مرگ، موضوعی غريزی و فطری است، ادامه داد: اينكه مرگ در جبهه، بازيچه دست رزمندگان بود، شعار نيست. میتوان گفت كه مرگ از دست اين بچهها عاصی بود. افراد بیاعتقاد با ديدن اين گونه رفتارها، مودتها و همكاریها، جذب میشدند و اخلاق قرآنی را پيش میگرفتند.
حاجینصيری با تكيه بر اينكه سرشت انسان برگرفته از ذات احديت و فطرت پاك خداوندی است، گفت: طی دوران دفاع مقدس، اين گونه حركات و رفتارها كه بر پايه مبانی و مفاهيم قرآنی بود، به درجات عالی رسيد و افرادی هم كه دارای پيشزمينه نبودند، تاثير پذيرفتند.
وی افزود: برای مثال اگر گلوله اين افراد به دشمن اصابت نمیكرد، از الفاظ ركيك استفاده میكردند. در همين اثنی با شنيدن استغفرالله نيروهای معتقد يا اينكه برادر صبر داشته باشد، يا از الفاظ صحيح استفاده كن، تربيت جبههای را مشاهده میكردند و البته ديدن در جبهه بيش از شنيدن بود. با مشاهده اين واقعيتها، از حالی كه داشتند دست میكشيدند و به تدريج قبول میكردند كه رفتار دينی و قرآنی را در رفتار خود نهادينه كنند.
