مطالبات جامعه هنری از دولت يازدهم / 5
رئيسجمهور منتخب اميد را به اهالی هنر بازگردانده است
گروه هنر: بازيگر سريال «به كجا چنين شتابان» گفت: رئيسجمهور منتخب با سخنانی كه در ايام انتخابات مطرح كرد، اين اميد را در بين اهالی سينما زنده كرد كه مجددا اين هنر به روزهای طلايی برگردد.
رضا رويگری، بازيگر سينما و تلويزيون در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن (ايكنا) درباره مطالبات جامعه هنری از دولت يازدهم اظهار كرد: رئيسجمهور منتخب در سخنان خود اميدهای بسياری را در جامعه تزريق كرده است، به ويژه در حوزه فرهنگ و هنر، تا ما شاهد وضعيتی باشيم كه در آن به هنرمندان آن گونه كه سزاوارشان است، بها داده شود. اين خواسته در شرايطی آرزوی هنرمندان است كه سينما در وضعيت بسيار نابسامانی به سر میبرد و برای حيات نيازمند خون دوباره است.
وی افزود: منظور من از گفته فوق اين نيست كه مديران فعلی يا پيشين عملكردی نامطلوب داشتهاند، چون هر مدير وقتی سمتی را تحويل میگيرد در پی آن است كه به نوعی با عملكردش نمرهای خوب در كارنامهاش به جای گذارد، اما سخن اين است بهتر است در انتخاب مديران از كسانی استفاده شود كه با حيطهای كه در آن مشغول كار هستند، آشنا باشند؛ در كلامی ديگر يك سينماگر به عنوان مسئول و هدايتگر اهالی سينما انتخاب شود.
اين بازيگر تأكيد كرد: مسئولی كه میخواهد هدايت سينما در برعهده گيرد در ابتدا بايد عاشقانه اين هنر را دوست داشته باشد، نه اينكه قلبا سينما را حرام بداند، اما چون سمتی به وی داده شده، آن را بپذيرد. اين ويژگی تنها منوط به شخص معاونت نيست، بلكه تمام مديران معاونت سينمايی هم بايد از چنين شرايطی بهره برده باشند.
بازيگر فيلم «كانی مانگا» مطالبه خود را از دولت يازدهم چنين مطرح كرد: من از معاونت سينمايی آينده تقاضا دارم با روشهای معقول شرايطی را فراهم آورد تا سينما از اين وضعيت رها شود، چون متأسفانه دنيای بازيگری ديگر جای افراد متخصص نيست زيرا خيلیها با دادن پول نقش میگيرند، در صورتی كه در همه جای دنيا يك هنرمند برای هنرنمايی خود دستمزد دريافت میكند. اين معضل به اندازهای رشد كرده كه سبب شده ريشههای سينما پوسيده شود و اگر چارهای برای آن انديشيده نشود به زودی خشك خواهد شد.
رويگری اضافه كرد: نكته ديگر اينكه معاونت سينمايی بايد قدر داشتههای خود را بداند و اگر كسی از اهالی هنر توانست در خارج از كشور افتخارآفرينی كند، قدر آن را بداند نه اينكه وضعيت را به گونهای كنند كه آن هنرمند از كشور فراری شود. اين مسئله در شرايطی است كه كشورهای خارجی در انتظار فرصتی هستند تا سرمايههای ما را به تاراج ببرند، همانگونه كه تركيه به نوعی مولانا را تصاحب كرده است، در صورتی كه مولوی يك ايرانی بود و تقريبا تمام آثارش هم فارسی بود، ولی در تركيه از دنيا رفت.
وی در بخش ديگری از سخنان خود گفت: دليلی كه سبب شده نسبت به عملكرد دولت يازدهم نگاهی مثبت داشته باشم اين است كه رياست اين دولت را فردی برعهده دارد كه درس فقه خوانده، اما به خوبی هنر را میفهمد و درباره آن اظهارنظر میكند. در ضمن دوست دارم به مديران سينمايی آينده بگويم كه هنرمند ايرانی به ارزشهای ملی و دينی كشورش علاقهمند است، چون در يك جامعه اسلامی رشد كرده است.
بازيگر سريال «به كجا چنين شتابان» در پاسخ به سؤال پايانی مبنی بر اينكه چه سياستی بايد انديشيده شد تا مجددا شاهد رونق هنر ارزش و دينی باشيم، خاطرنشان كرد: در اين عرصه بايد از هنرمندانی استفاده شود كه به اين عرصه عاشقانه عشق میورزند و نسب به آن دغدغه و آگاهی دارند نه اينكه تنها ظاهر خود را متناسب به آثار دينی در آورده باشند. مسئولان بايد شرايط را فراهم كنند تا نويسندگان ما با فارغ بال بيشتری در اين زمينه دست به قلم شود، چراكه برخی خط قرمزهای غيرضروری سبب شد اين آثار از كيفيت مورد نظر تهی شوند.
وی افزود: منظور من از گفته فوق اين نيست كه مديران فعلی يا پيشين عملكردی نامطلوب داشتهاند، چون هر مدير وقتی سمتی را تحويل میگيرد در پی آن است كه به نوعی با عملكردش نمرهای خوب در كارنامهاش به جای گذارد، اما سخن اين است بهتر است در انتخاب مديران از كسانی استفاده شود كه با حيطهای كه در آن مشغول كار هستند، آشنا باشند؛ در كلامی ديگر يك سينماگر به عنوان مسئول و هدايتگر اهالی سينما انتخاب شود.
اين بازيگر تأكيد كرد: مسئولی كه میخواهد هدايت سينما در برعهده گيرد در ابتدا بايد عاشقانه اين هنر را دوست داشته باشد، نه اينكه قلبا سينما را حرام بداند، اما چون سمتی به وی داده شده، آن را بپذيرد. اين ويژگی تنها منوط به شخص معاونت نيست، بلكه تمام مديران معاونت سينمايی هم بايد از چنين شرايطی بهره برده باشند.
بازيگر فيلم «كانی مانگا» مطالبه خود را از دولت يازدهم چنين مطرح كرد: من از معاونت سينمايی آينده تقاضا دارم با روشهای معقول شرايطی را فراهم آورد تا سينما از اين وضعيت رها شود، چون متأسفانه دنيای بازيگری ديگر جای افراد متخصص نيست زيرا خيلیها با دادن پول نقش میگيرند، در صورتی كه در همه جای دنيا يك هنرمند برای هنرنمايی خود دستمزد دريافت میكند. اين معضل به اندازهای رشد كرده كه سبب شده ريشههای سينما پوسيده شود و اگر چارهای برای آن انديشيده نشود به زودی خشك خواهد شد.
رويگری اضافه كرد: نكته ديگر اينكه معاونت سينمايی بايد قدر داشتههای خود را بداند و اگر كسی از اهالی هنر توانست در خارج از كشور افتخارآفرينی كند، قدر آن را بداند نه اينكه وضعيت را به گونهای كنند كه آن هنرمند از كشور فراری شود. اين مسئله در شرايطی است كه كشورهای خارجی در انتظار فرصتی هستند تا سرمايههای ما را به تاراج ببرند، همانگونه كه تركيه به نوعی مولانا را تصاحب كرده است، در صورتی كه مولوی يك ايرانی بود و تقريبا تمام آثارش هم فارسی بود، ولی در تركيه از دنيا رفت.
وی در بخش ديگری از سخنان خود گفت: دليلی كه سبب شده نسبت به عملكرد دولت يازدهم نگاهی مثبت داشته باشم اين است كه رياست اين دولت را فردی برعهده دارد كه درس فقه خوانده، اما به خوبی هنر را میفهمد و درباره آن اظهارنظر میكند. در ضمن دوست دارم به مديران سينمايی آينده بگويم كه هنرمند ايرانی به ارزشهای ملی و دينی كشورش علاقهمند است، چون در يك جامعه اسلامی رشد كرده است.
بازيگر سريال «به كجا چنين شتابان» در پاسخ به سؤال پايانی مبنی بر اينكه چه سياستی بايد انديشيده شد تا مجددا شاهد رونق هنر ارزش و دينی باشيم، خاطرنشان كرد: در اين عرصه بايد از هنرمندانی استفاده شود كه به اين عرصه عاشقانه عشق میورزند و نسب به آن دغدغه و آگاهی دارند نه اينكه تنها ظاهر خود را متناسب به آثار دينی در آورده باشند. مسئولان بايد شرايط را فراهم كنند تا نويسندگان ما با فارغ بال بيشتری در اين زمينه دست به قلم شود، چراكه برخی خط قرمزهای غيرضروری سبب شد اين آثار از كيفيت مورد نظر تهی شوند.
