بررسی مطبوعات دينی در نشريه تحليلی «پژواك»
گروه ادب: دومين شماره نشريه تحليلی «پژواك» با نگاهی به سينما و تئاتر، تلويزيون، مطبوعات، ادبيات، هنر و ... كه به رصد مطالب راهبردی بيش از 80 نشريه در حوزه فرهنگ پرداخته و مطبوعات دينی را در اين شماره بررسی كرده است، روانه بازار نشر شد.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، دومين شماره نشريه تحليلی «پژواك» با نگاهی به سينما و تئاتر، تلويزيون، مطبوعات، ادبيات، هنر و ... كه به رصد مطالب راهبردی بيش از 80 نشريه در حوزه فرهنگ پرداخته، روانه بازار نشر شد.
«پژواك» نشريهای است كه با رصد بيش از 100 سايت فرهنگی و نيز بيش از 80 نشريه فرهنگی ديگر سعی میكند آن دسته از مطالبی كه در حوزه فرهنگ نگاشته شدهاند را بازتوليد كند، مطالبی كه در كنار آسيبشناسیهای خود در حوزه فرهنگ، راهكارهای مناسبی نيز در راستای برونرفت آن بيان میكند.
از جمله مطالبی كه در اين شماره از اين نشريه میتوان به آن اشاره كرد، میتوان به «دستانی تقريباً خالی»، «قبح خيانت»، «مردم را از فارسیوان بینياز كردهاند»، «ما ميراث فرهنگیمان را تبديل به زباله میكنيم»، «چه كسانی مجريان جنگ نرم هستند» و ... اشاره كرد.
در مطلبی با عنوان «مطبوعات دينی كودك و نوجوان زير ذرهبين» كه به گفتوگو با مهدی كاموس اختصاص دارد، میخوانيم: « كاموس در پاسخ به اين پرسش كه آيا المانهای ويژه روزنامهنگاری دينی كودك و نوجوان مشخص شده است، يادآور شد: مطبوعات دينی، رسانهای است كه براساس دستورات الهی، تلاش میكند تا مخاطب خود را برای سعادت دنيوی و اخروی آماده كند. تفاوت روزنامهنگاری دينی با غيردينی، تفاوت رسانه دينی با غيردينی است؛ به عبارت ديگر قالب و محتوا در رسانههای غيردينی به سمت دنيا و تفكرات مادیگرايانه حركت میكند، اما در رسانه دينی هم محتوا و هم قالب به سمت تربيت انسان به سمت زندگی اخروی در جريان است.
وی در ادامه به رويكرد مطبوعات دينی در اين حوزه اشاره و تصريح كرد: مطبوعات دينی كودك و نوجوان رسانهای است كه تلاش میكند تا مخاطب خود را متوجه دنيای ديگر و عوامل وحيانی كند. بسياری از مطبوعات ما تلاش میكنند كه مخاطب را به سمت مادیگرايی، درآمد بيشتر و زندگی رقابتی برای رفاه مالی و مادی بيشتر تربيت كنند. اين در حالی است كه هدف رسانه دينی بايد اين باشد كه مخاطب كودك خود را متوجه اين امر كند كه برای سعادت انسان، گذشته از عقل، تجربه و علم، به وحی هم نيازمنديم.»
همچنين در بخش ديگری از اين نشريه با عنوان «ما ميراث فرهنگیمان را تبديل به زباله میكنيم» به ارائه يادداشتی از وحيد جليلی میپردازد كه در بخشی از آن نيز آمده است: « عمدتاً وقتی صحبت از روزنامهنگاری و كار رسانهای انقلابی میشود، تنها روزنامهنگاری سياسی به ذهن میآيد. بعضی تشكلهای ارزشی اردو برگزار میكنند و آموزش میدهند تا كسانی كه تربيت میكنند در نهايت تيتر سياسی بزنند، البته در روزنامهنگاری سياسی هم كمبودهايی داريم. نياز به جذب و افزايش كمّی نيرو هست، اما بعضی از حوزههای ديگر وجود دارند كه هيچ كس به فكر پُركردن خلاءهای آن نيست.
از قرار معلوم كسی هم دنبال اين نيست كه تنگههای خالی احد و سنگرهای بینيرو را ببيند؛ در عين اينكه طی ۲۰ سال از تهاجم فرهنگی و جنگ نرم دشمن صحبت كرديم؛ اما وقتی به عرصه رسانههای انقلابی میرسيم، فرهنگ به تعبير رهبر انقلاب مظلوم است.»
«پژواك» نشريهای است كه با رصد بيش از 100 سايت فرهنگی و نيز بيش از 80 نشريه فرهنگی ديگر سعی میكند آن دسته از مطالبی كه در حوزه فرهنگ نگاشته شدهاند را بازتوليد كند، مطالبی كه در كنار آسيبشناسیهای خود در حوزه فرهنگ، راهكارهای مناسبی نيز در راستای برونرفت آن بيان میكند.
از جمله مطالبی كه در اين شماره از اين نشريه میتوان به آن اشاره كرد، میتوان به «دستانی تقريباً خالی»، «قبح خيانت»، «مردم را از فارسیوان بینياز كردهاند»، «ما ميراث فرهنگیمان را تبديل به زباله میكنيم»، «چه كسانی مجريان جنگ نرم هستند» و ... اشاره كرد.
در مطلبی با عنوان «مطبوعات دينی كودك و نوجوان زير ذرهبين» كه به گفتوگو با مهدی كاموس اختصاص دارد، میخوانيم: « كاموس در پاسخ به اين پرسش كه آيا المانهای ويژه روزنامهنگاری دينی كودك و نوجوان مشخص شده است، يادآور شد: مطبوعات دينی، رسانهای است كه براساس دستورات الهی، تلاش میكند تا مخاطب خود را برای سعادت دنيوی و اخروی آماده كند. تفاوت روزنامهنگاری دينی با غيردينی، تفاوت رسانه دينی با غيردينی است؛ به عبارت ديگر قالب و محتوا در رسانههای غيردينی به سمت دنيا و تفكرات مادیگرايانه حركت میكند، اما در رسانه دينی هم محتوا و هم قالب به سمت تربيت انسان به سمت زندگی اخروی در جريان است.
وی در ادامه به رويكرد مطبوعات دينی در اين حوزه اشاره و تصريح كرد: مطبوعات دينی كودك و نوجوان رسانهای است كه تلاش میكند تا مخاطب خود را متوجه دنيای ديگر و عوامل وحيانی كند. بسياری از مطبوعات ما تلاش میكنند كه مخاطب را به سمت مادیگرايی، درآمد بيشتر و زندگی رقابتی برای رفاه مالی و مادی بيشتر تربيت كنند. اين در حالی است كه هدف رسانه دينی بايد اين باشد كه مخاطب كودك خود را متوجه اين امر كند كه برای سعادت انسان، گذشته از عقل، تجربه و علم، به وحی هم نيازمنديم.»
همچنين در بخش ديگری از اين نشريه با عنوان «ما ميراث فرهنگیمان را تبديل به زباله میكنيم» به ارائه يادداشتی از وحيد جليلی میپردازد كه در بخشی از آن نيز آمده است: « عمدتاً وقتی صحبت از روزنامهنگاری و كار رسانهای انقلابی میشود، تنها روزنامهنگاری سياسی به ذهن میآيد. بعضی تشكلهای ارزشی اردو برگزار میكنند و آموزش میدهند تا كسانی كه تربيت میكنند در نهايت تيتر سياسی بزنند، البته در روزنامهنگاری سياسی هم كمبودهايی داريم. نياز به جذب و افزايش كمّی نيرو هست، اما بعضی از حوزههای ديگر وجود دارند كه هيچ كس به فكر پُركردن خلاءهای آن نيست.
از قرار معلوم كسی هم دنبال اين نيست كه تنگههای خالی احد و سنگرهای بینيرو را ببيند؛ در عين اينكه طی ۲۰ سال از تهاجم فرهنگی و جنگ نرم دشمن صحبت كرديم؛ اما وقتی به عرصه رسانههای انقلابی میرسيم، فرهنگ به تعبير رهبر انقلاب مظلوم است.»
