چند ساليست كه برنامهای جنگ مانند در ايام ماه مبارك رمضان قبل از افطار از شبكه 3 سيما پخش میشود كه اجرای بيشتر سالها را احسان عليخانی برعهده داشته است؛ در اين برنامه كه «ماه عسل» نام دارد، معمولا موضوعاتی مطرح میشود كه تا به حال كمتر بدان پرداخته شده است. در ضمن جسارت در پرداخت موضوعات مختلف، سبب شده كه تماشاگر با اشتياق اين برنامه را دنبال كند.
در اين ميان يكی از امتيازات برنامه «ماه عسل» اجرای خوب و مسلط احسان عليخانی است كه در زمانهای مختلف با حالت متنوع خود بيننده را تحت تاثير قرار میدهد. يعنی در زمانی بيننده با شوخیهايش میخندد و در زمانی ديگر با لحظات درام، اشك به ديده مخاطب میآيد.
در ادامه اين مطلب بايد گفت؛ اينكه عليخانی توانسته بيننده را با خود همراه كند، به خودی خود امری مطلوب است، اما موضوع مهم اين است كه در برخی مواقع فضايی كه به برنامه حاكم میشود، به شدت بيننده را اندوهگين میكند؛ بينندهای كه در گرمای شديد تابستان با زبان روزه در انتظار افطار است و حالا بايد غمی را هم بر ضعف جسمانی خود بيفزايد.
منظور از اين گفته نيز اين نيست كه نبايد در اين برنامه به موضوعات غمگين و معضلات پرداخته شود، اما اينكه بخواهيم دل تماشاگر را به لرزه در آوريم تا بر جذابيت كارمان بيفزايم، حربهای كهنه و قديمی در سينماست كه فيلمهای هندی از آن به خوبی بهره میبرند.
جدا از اين رويكرد منفی در برنامه، ديگر بخشهای «ماه عسل» از كيفيت و تازگی خوبی سود میبرند؛ برای نمونه قادريم از استوديو بسيار خوب و با كيفيت اين برنامه نام بريم كه هم در رنگ و هم در كيفيت صدا از استانداردهای لازم سود برده است.
مطلب ديگری كه بايد از بدان اشاره كرد، زمان پخش اين برنامه است كه به عقيده نگارنده بهترين تايمی است كه در ايام ماه مبارك میتواند روی آنتن رود، چون همه روزهداران در آن زمان پای گيرندههای خود هستند.
در انتهای اين مطلب بايد به ميهمان برنامه «ماه عسل» اشاره كرد كه كاملا از جنس مردم انتخاب شدهاند، به همين دليل تماشاگر انها را باور میكند. همين باورپذيری سبب میشود كه اين ميهمانان بتواند تاثيرات عينی خود را در جامعه باقی گذارند.