کاربردی شدن آموزههای دينی در شخصيت مدرسان؛ مهمترين عامل پويايی فراگيران
گروه اجتماعی: پژوهشگر و مدرس قرآنی با بيان اينكه بايد از جهل نظری و جهل عملی گذر كرد تا زيرساخت صعود انسان مهيا شود، گفت: آراستگی معلم به فضايل اخلاقي و آموزههای دينی، كاربردی كردن و تبلور اين آموزهها در شخصيت مدرسان مهمترين عامل در پويايی جامعه فراگيران است.
حجتالاسلام والمسلمين عبدالله محمدیاصفهانی، پژوهشگر و مدرس قرآنی در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه خوزستان، با اشاره به جايگاه و اهميت علم و دانش اظهار كرد: زيرساخت همه شناختهای معرفتی انسان، به توحيد بازمیگردد؛ از معصوم(ع) در اين زمينه روايت وارد است كه «بالعلم يعرف الله؛ شناخت خداوند به علم و دانش است».
وی با تأكيد بر اهميت علم و دانش در حوزه توحيد افزود: برخی معتقد هستند كه علم در مقابل جهل است؛ در حالی كه همواره افرادی هستند كه علم دارند، ولی جاهلاند؛ بنابراين صرف خواندن و نوشتن در حوزه الهيات علم نيست؛ علمی كه توأم با معرفت باشد و انسان را چه در مرحله شناخت و چه در مرحله عمل، از جهل خارج و به شناخت وارد كند، علم است.
اين پژوهشگر و مدرس قرآنی گفت: در حوزه دينی نيز بايد از جهل نظری و جهل عملی گذر كرد تا زيرساخت صعود انسان مهيا شود و اين روند سير همواره بايد مورد توجه قرار گيرد، چه اين سير در مراحل پايين مانند مقاطع راهنمايی و دبيرستان يا سطوح بالاتر علم و دانش باشد.
محمدی اصفهانی در توضيح اين مطلب تصريح كرد: اگر ما روند اين سير را به دايرهای تشبيه كنيم كه محيط آن از نقطه صفر آغاز میشود، اين نقطه همان جهل علمی و عملی است كه در ابعاد ديگر گستردهتر میشود و به نقاط نامحدود؛ جايی كه آن را بايد نقطه اوج ناميد و معرفت مطلق حق است ميرسد. در اين روند به هراندازهای كه محيط دايره كوچك شود، اين سير به سمت صفر جهت میيابد كه جهل محض است.
وی عنوان كرد: بنابراين مدرسان نسبت به نسلی كه در اختيار آنهاست، از لحظات آغازين اين اختيار تا آخرين زمان آن، مسئول هستند و وظيفه دارند در اين زمان و در راستای سير صعودی انسان، نقطهای را معين و جهلزدايی را در حيطههای شناختی و كاربردی آغاز كنند.
اين پژوهشگر و مدرس قرآنی تأكيد كرد: همه انسانهايی كه مقوله امر تعليم و آموزش را بر عهده دارند، ارتباط بسيار نزديكی با تربيت دارند و به بيان بهتر اين دو مقوله به هم گره خوردهاند؛ بنابراين وظيفه مدرسان در تعليم و تربيت، محيط دادن به اين دايره و تسريع در روند صعود متعالی انسان است؛ بنابراين هر چه محيط علمآموزی و ادبآموزی گسترش يابد، انسان را به سمت علمآموزی بيشتر سوق میدهد.
محمدی اصفهانی با عنوان اينكه در خصوص «معرفتالله» نيازمند ابزار هستيم، گفت: برای دستيابی به اين گستره و موفقيت در اين سير و شناخت آموزههای آن، «معلم» يكی از كاربردیترين عناصر است. معلم ابزار مفيدی است كه میتواند روند گسترش اين محيط و تسريع طی آن را بهبود بخشد و برداشت نتيجه مطلوب را سبب شود.
وی با اشاره به برخی از نارسايیها و كمبودهايی كه در حيطه آموزش و تعليم وجود دارد، ادامه داد: اوج آموزشهای معلم در نوع وسيع و كاملش بايد در مرحله اول در وجود او نمود پيدا كند، معلم در قدم اول بايد خودش تعليم يافته باشد، اما در متن جامعه مدرسان، شاهد بعضی از نارسايیها هستيم كه به فناوری روز مسلط نيستند، يا در اعتقاد و باورها لغزشهايی دارند، در حالی كه كشوری در سطوح مختلف اجتماعی پويا است كه باور درست داشته باشد.
اين پژوهشگر و مدرس قرآنی با اشاره به اينكه در دانشگاهها، رشتههای متفاوت برای نيازمندهای مادی و معنوی وجود دارد، تأكيد كرد: بايد اين نكته را مورد توجه داشته باشيم كه انواع فنها و تخصصها اگر با تربيت صحيح آميخته نشود، از كار و ترقی باز میايستد.
محمدی اصفهانی بيان كرد: رسالت تعليم كه ترقي و پيشرفت در عرصههای اخلاقی و تربيتی و همچنين بهرهبرداری از منابع و بركات الهی است در صورتی محقق میشود كه تربيت نه تنها در اعتقادات و باورهای مذهبی بلكه در حوزهها و باورهای ديگر سطوح مختلف قوی و غنی باشد.
وی با اشاره به اينكه سطح باورهای فراگيران را بايد اندازهگيری كرد، تصريح كرد: سير پلكانی در آموزههای تجربی و دينی معقول است و سير پلكانی در آموزههای تربيتی بايد مانند سير پلكانی علمی طی شود؛ دليل عدم رعايت آن را بايد در سطح ورودیها، در مقاطع مختلف جستوجو كرد؛ چراكه آموزههای ابتدايی در فراگيران از خانواده آغاز ميشود، بنابراين ممكن است در فضای آموزشی با جوانی روبهرو شد كه والدين كاملاً معتقدی دارد در حالی كه در همان فضا، وجود جوانانی كه والدين آنها دارای اعتقادات قوی و پررنگی نيستند، امری بديهی است؛ لذا سطح باورها را بايد اندازهگيری كرد و همواره دقت داشت كه پايههای معرفتی فراگيران به چه ميزان است.
اين پژوهشگر و مدرس قرآنی با تأكيد بر وجود توان علمی و نيروی متخصص در اين مقوله عنوان كرد: مراكز آموزش علمی و مراكز عالی مسئوليتی حساستر و دقيقتر در اين ميان دارند و از اين حوزهها توقع میرود كه اگر فراگير با هنجاری روبهرو باشد، به قدری قوی عمل كند كه خروجی مطلوب از اين مركز را داشته باشيم.
محمدی اصفهانی با اشاره به وجود برخی اساتيد برجسته كه در اين مقوله كارايی لازم را دارند، گفت: عملكرد اين مدرسان به نحوی است كه حتی در روزهای تعطيل و بدون اينكه فراگيران اين درس را برای نمره بخواهند در كلاس اينگونه اساتيد حاضر میشوند كه دليلش از آراستگي اين اساتيد به آموزههای دين و قرآن سرچشمه میگيرد.
وی در پايان خاطرنشان كرد: ايجاد ارتباط قوی با فراگير و درك شرايط روحی او، عاملی ديگر در بهبود اين مقوله است؛ ايجاد ارتباط قوي با فراگيران پرسشگر و همچنين فراگيران غيرفعال، در نتيجه ايجاد ارتباط روحي حاصل ميشود.
وی با تأكيد بر اهميت علم و دانش در حوزه توحيد افزود: برخی معتقد هستند كه علم در مقابل جهل است؛ در حالی كه همواره افرادی هستند كه علم دارند، ولی جاهلاند؛ بنابراين صرف خواندن و نوشتن در حوزه الهيات علم نيست؛ علمی كه توأم با معرفت باشد و انسان را چه در مرحله شناخت و چه در مرحله عمل، از جهل خارج و به شناخت وارد كند، علم است.
اين پژوهشگر و مدرس قرآنی گفت: در حوزه دينی نيز بايد از جهل نظری و جهل عملی گذر كرد تا زيرساخت صعود انسان مهيا شود و اين روند سير همواره بايد مورد توجه قرار گيرد، چه اين سير در مراحل پايين مانند مقاطع راهنمايی و دبيرستان يا سطوح بالاتر علم و دانش باشد.
محمدی اصفهانی در توضيح اين مطلب تصريح كرد: اگر ما روند اين سير را به دايرهای تشبيه كنيم كه محيط آن از نقطه صفر آغاز میشود، اين نقطه همان جهل علمی و عملی است كه در ابعاد ديگر گستردهتر میشود و به نقاط نامحدود؛ جايی كه آن را بايد نقطه اوج ناميد و معرفت مطلق حق است ميرسد. در اين روند به هراندازهای كه محيط دايره كوچك شود، اين سير به سمت صفر جهت میيابد كه جهل محض است.
وی عنوان كرد: بنابراين مدرسان نسبت به نسلی كه در اختيار آنهاست، از لحظات آغازين اين اختيار تا آخرين زمان آن، مسئول هستند و وظيفه دارند در اين زمان و در راستای سير صعودی انسان، نقطهای را معين و جهلزدايی را در حيطههای شناختی و كاربردی آغاز كنند.
اين پژوهشگر و مدرس قرآنی تأكيد كرد: همه انسانهايی كه مقوله امر تعليم و آموزش را بر عهده دارند، ارتباط بسيار نزديكی با تربيت دارند و به بيان بهتر اين دو مقوله به هم گره خوردهاند؛ بنابراين وظيفه مدرسان در تعليم و تربيت، محيط دادن به اين دايره و تسريع در روند صعود متعالی انسان است؛ بنابراين هر چه محيط علمآموزی و ادبآموزی گسترش يابد، انسان را به سمت علمآموزی بيشتر سوق میدهد.
محمدی اصفهانی با عنوان اينكه در خصوص «معرفتالله» نيازمند ابزار هستيم، گفت: برای دستيابی به اين گستره و موفقيت در اين سير و شناخت آموزههای آن، «معلم» يكی از كاربردیترين عناصر است. معلم ابزار مفيدی است كه میتواند روند گسترش اين محيط و تسريع طی آن را بهبود بخشد و برداشت نتيجه مطلوب را سبب شود.
وی با اشاره به برخی از نارسايیها و كمبودهايی كه در حيطه آموزش و تعليم وجود دارد، ادامه داد: اوج آموزشهای معلم در نوع وسيع و كاملش بايد در مرحله اول در وجود او نمود پيدا كند، معلم در قدم اول بايد خودش تعليم يافته باشد، اما در متن جامعه مدرسان، شاهد بعضی از نارسايیها هستيم كه به فناوری روز مسلط نيستند، يا در اعتقاد و باورها لغزشهايی دارند، در حالی كه كشوری در سطوح مختلف اجتماعی پويا است كه باور درست داشته باشد.
اين پژوهشگر و مدرس قرآنی با اشاره به اينكه در دانشگاهها، رشتههای متفاوت برای نيازمندهای مادی و معنوی وجود دارد، تأكيد كرد: بايد اين نكته را مورد توجه داشته باشيم كه انواع فنها و تخصصها اگر با تربيت صحيح آميخته نشود، از كار و ترقی باز میايستد.
محمدی اصفهانی بيان كرد: رسالت تعليم كه ترقي و پيشرفت در عرصههای اخلاقی و تربيتی و همچنين بهرهبرداری از منابع و بركات الهی است در صورتی محقق میشود كه تربيت نه تنها در اعتقادات و باورهای مذهبی بلكه در حوزهها و باورهای ديگر سطوح مختلف قوی و غنی باشد.
وی با اشاره به اينكه سطح باورهای فراگيران را بايد اندازهگيری كرد، تصريح كرد: سير پلكانی در آموزههای تجربی و دينی معقول است و سير پلكانی در آموزههای تربيتی بايد مانند سير پلكانی علمی طی شود؛ دليل عدم رعايت آن را بايد در سطح ورودیها، در مقاطع مختلف جستوجو كرد؛ چراكه آموزههای ابتدايی در فراگيران از خانواده آغاز ميشود، بنابراين ممكن است در فضای آموزشی با جوانی روبهرو شد كه والدين كاملاً معتقدی دارد در حالی كه در همان فضا، وجود جوانانی كه والدين آنها دارای اعتقادات قوی و پررنگی نيستند، امری بديهی است؛ لذا سطح باورها را بايد اندازهگيری كرد و همواره دقت داشت كه پايههای معرفتی فراگيران به چه ميزان است.
اين پژوهشگر و مدرس قرآنی با تأكيد بر وجود توان علمی و نيروی متخصص در اين مقوله عنوان كرد: مراكز آموزش علمی و مراكز عالی مسئوليتی حساستر و دقيقتر در اين ميان دارند و از اين حوزهها توقع میرود كه اگر فراگير با هنجاری روبهرو باشد، به قدری قوی عمل كند كه خروجی مطلوب از اين مركز را داشته باشيم.
محمدی اصفهانی با اشاره به وجود برخی اساتيد برجسته كه در اين مقوله كارايی لازم را دارند، گفت: عملكرد اين مدرسان به نحوی است كه حتی در روزهای تعطيل و بدون اينكه فراگيران اين درس را برای نمره بخواهند در كلاس اينگونه اساتيد حاضر میشوند كه دليلش از آراستگي اين اساتيد به آموزههای دين و قرآن سرچشمه میگيرد.
وی در پايان خاطرنشان كرد: ايجاد ارتباط قوی با فراگير و درك شرايط روحی او، عاملی ديگر در بهبود اين مقوله است؛ ايجاد ارتباط قوي با فراگيران پرسشگر و همچنين فراگيران غيرفعال، در نتيجه ايجاد ارتباط روحي حاصل ميشود.
