خدمت به ملت، پاسداشت جانبازان و خون شهداست
گروه جهاد و حماسه: يك جانباز 70 درصد قطع نخاعی جنگ تحميلی عنوان كرد: هر كس به هر طريقی به ملت ايران خدمت كند، خون شهدا را پاس داشته است؛ جانبازان برای خود هيچ چيز نمیخواهند و تنها سرافرازی ملت ايران برای ما مهم است.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، محمدباقر بابادی، جانباز 70 درصد قطع نخاعی جنگ تحميلی، كه در عمليات ثامنالائمه(ع) از ناحيه نخاع دچار مجروحيت شده است، در ديداری صميمانه با خبرنگاران اين خبرگزاری، از خود و زندگی در محيط آسايشگاه جانبازان قطع نخاعی سخن گفت.
وی قادر به نشستن نبود، اما در چهرهاش ذرهای از غم ديده نمیشد؛ گويی تمام دنيا در دستان او بود، زندگی دنيايی را بازی سرگرمكنندهای میديد كه بازیهای آن هيچگاه مانع از رسيدن به اهداف معنویاش نشده بودند.
اهل خوزستان و شهر مسجد سليمان است؛ با همسرش تنها زندگی میكند و فرزند ندارد. به دليل مشكلات جسمیاش به تهران مهاجرت كرده؛ هفتهای دو، سه روز به خانه میرود و بقيه زمانها را در آسايشگاه به سر میبرد.
با تلاش فراوان او را به حرف میآورم؛ 27 سال است كه دچار مجروحيت شده است. وقتی به او میگوييم كه عرب است، با لحن خاص میگويد نه عجمم.
از انسانهای كوتاه، با نامهای بلند گلهمند است؛ انسانهايی كه فقط به فكر اسم و رسم هستند و با وجود اينكه میتوانند كاری برای مردم انجام دهند، با كمهمتی از آن دريغ میكنند.
در حالی كه 27 سال است جانبازی شده، لحظهای از انتخاب راه و مسير خود اظهار پشيمانی نمیكند. میگويد همه برای تماميت ارضی كشور جنگيدهاند و حالا نوبت آبادانی و سازندگی است. بايد كشور را ساخت و به فكر آبادانی بود.
بابادی گفت: به فكر آسايش و تأمين جوانان باشيم. به فكر ازدواج افراد؛ هر جور رسيدگی به ملت، رسيدگی به شهدا است. جانبازان چيزی برای خود نمیخواهند؛ میخواهند كشور آباد باشد. ما با نيت خالص و قلبی پاك به جنگ با دشمن رفتيم. ملت ايران مستحق امكانات بيشتر از اين هستند.
وی ادامه داد: جوانان ما نبايد بيكار باشند و با ناهنجاریهای اجتماعی و سازمانی دست و پنجه نرم كنند. در مملكت فرآن نبايد فساد باشد.
بابادی در پايان گفت: مسئولان بايد اكثر اوقات به ميان مردم بيايند؛ لباس فقيرانه بپوشند و ببينند كه مشكلات مردم چيست. بايد با آنها نشست و برخاست داشته باشند تا متوجه فقر مادی و فقر فرهنگی ملت شوند.
وی قادر به نشستن نبود، اما در چهرهاش ذرهای از غم ديده نمیشد؛ گويی تمام دنيا در دستان او بود، زندگی دنيايی را بازی سرگرمكنندهای میديد كه بازیهای آن هيچگاه مانع از رسيدن به اهداف معنویاش نشده بودند.
اهل خوزستان و شهر مسجد سليمان است؛ با همسرش تنها زندگی میكند و فرزند ندارد. به دليل مشكلات جسمیاش به تهران مهاجرت كرده؛ هفتهای دو، سه روز به خانه میرود و بقيه زمانها را در آسايشگاه به سر میبرد.
با تلاش فراوان او را به حرف میآورم؛ 27 سال است كه دچار مجروحيت شده است. وقتی به او میگوييم كه عرب است، با لحن خاص میگويد نه عجمم.
از انسانهای كوتاه، با نامهای بلند گلهمند است؛ انسانهايی كه فقط به فكر اسم و رسم هستند و با وجود اينكه میتوانند كاری برای مردم انجام دهند، با كمهمتی از آن دريغ میكنند.
در حالی كه 27 سال است جانبازی شده، لحظهای از انتخاب راه و مسير خود اظهار پشيمانی نمیكند. میگويد همه برای تماميت ارضی كشور جنگيدهاند و حالا نوبت آبادانی و سازندگی است. بايد كشور را ساخت و به فكر آبادانی بود.
بابادی گفت: به فكر آسايش و تأمين جوانان باشيم. به فكر ازدواج افراد؛ هر جور رسيدگی به ملت، رسيدگی به شهدا است. جانبازان چيزی برای خود نمیخواهند؛ میخواهند كشور آباد باشد. ما با نيت خالص و قلبی پاك به جنگ با دشمن رفتيم. ملت ايران مستحق امكانات بيشتر از اين هستند.
وی ادامه داد: جوانان ما نبايد بيكار باشند و با ناهنجاریهای اجتماعی و سازمانی دست و پنجه نرم كنند. در مملكت فرآن نبايد فساد باشد.
بابادی در پايان گفت: مسئولان بايد اكثر اوقات به ميان مردم بيايند؛ لباس فقيرانه بپوشند و ببينند كه مشكلات مردم چيست. بايد با آنها نشست و برخاست داشته باشند تا متوجه فقر مادی و فقر فرهنگی ملت شوند.
