
تلاوت و انس با قرآن از سفارشهای مکرر اهل بیت(ع) است و حفظ قرآن به طور طبیعی به انس با آیات الهی میانجامد زیرا حافظ قرآن باید برای تثبیت محفوظات قرآنی دست کم روزی چند بار به قرائت قرآن بپردازد. اهل بیت(ع) بارها حافظان قرآن را به تکرار آیات الهی فراخواندهاند و گفتهاند که همانگونه که شتر بسته شده در یک نقطه چنانچه مورد دیدار پیاپی صاحبش واقع نشود، جایگاهش را ترک میکند، محفوظات حافظ قرآن نیز اگر پیوسته مورد مراجعه و تکرار قرار نگیرد از خاطر زدوده میشود.
بنابراین، حافظ با قرآن انس میگیرد و زمینه هدایت و سعادتش فراهم میشود. حضرت علی (ع) میفرماید: هیچ کس با قرآن همنشین نمیشود مگر این که از کنار آن با افزایش یا کاهش برمیخیزد؛ افزایش هدایت یا کاهش گمراهی. نفوذ قرآن در جانها و پدید آوردن تحول در شخصیت افراد نیز از آثار سازنده تلاوت و حفظ قرآن است؛ بسیاری از مردم با تلاوت یا شنیدن آهنگ دلنشین قرآن مسیر زندگی خود را تغییر داده و به سمت سعادت و کمال رهنمون شدهاند.
بر اساس روایات معصومین(ع) و آیات قرآن حافظان قرآن در بهشت جایگاهی والا دارند و پاداش آنان دو چندان خواهد بود. پیامبر اکرم(ص) فرمودند: درجات بهشت به تعدد آیههای قرآن است؛ وقتی که صاحب قرآن وارد بهشت شود، به وی میگویند بخوان و بالا برو، که هر آیهای را درجهای است پس برتر از درجه حافظ قرآن درجهای نیست. همچنین در روایات بیان شده که حافظان قرآن توان شفاعت کردن دیگران را نیز دارند.