لزوم ایجاد انسجام اداری در اجرای فعالیتهای قرآنی
گروه اجتماعی: یکی از مهمترین نیازهای فرهنگی و مذهبی کشور در حوزه فعالیتهای قرآنی، ایجاد انسجام در اجرای این فعالیتها در سطوح مختلف است.
به گزارش خبرگزاری بین المللی قرآن (ایکنا) از اصفهان، توسعه فعالیتهای قرآنی همواره یکی از آرمانهای افراد متدین و مذهبی و حتی حوزههای علمیه در کشور بوده است. بررسی تاریخ ایران در ادوار مختلف نشان میدهد، علما و دانشمندان رشتههای مختلف علمی کتابها و متون علمی خود را به آیات نورانی قرآن مزین کردهاند.
مرور دیباچههای کتابهای ادبی و علمی ایرانی نشان میدهد، نویسندگان ایرانی حساسیت خاصی نسبت به پرورش معانی قرآنی در آثار خود داشتهاند، نمونه اعلای این آثار، دیباچه وزین کتاب گلستان اثر شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی است؛ مجموعه این اقدامات برای ترویج بیشتر مفاهیم قرآنی در مجامع علمی و پژوهشی کشور در ادوار مختلف تاریخی بوده است.
استقرار سلسه پهلوی در ایران، سبب ترویج نگرشی جدید در دستگاه اداری کشور شد، دستگاه حکومت با دیدگاهی غربگرایانه و با تأکید بر نظریه جدایی دین از سیاست، همواره به دنبال ترویج فرهنگ اسلام زدایی بود؛ آموزش و پرورش به عنوان مهمترین نهاد متولی آموزش معارف دینی و فرزندان ایرانی، ساعات کلاسهای درسی قرآن را به درستی برگزار نمیکرد، این رویه در سالهای پایانی حیات این سلسله با شدت بیشتری دنبال میشد.
وقوع انقلاب اسلامی، به رهبری امام خمینی(ره) فرصت مناسبی بود تا معارف والای اسلامی و در رأس آنها قرآن کریم، با دقت و توسجه بیشتری، ترویج شود؛ از همین جهت مؤسسات قرآنی متعددی در کشور ایجاد شد، مساجد به عنوان مهمترین پایگاههای مذهبی اسلامی در این زمینه بیشتر فعال شدند و در یک کلام میتوان گفت«پیروزی انقلاب اسلامی، به منزله آغاز بهار قرآنی در کشور بود».
اما اکنون بیش از سه دهه از عمر انقلاب اسلامی ایران میگذر و زمان آن فرا رسیده است تا روند آموزشهای قرآنی مورد بازبینی قرار گیرد؛ مهمترین آسیبی که در مسیر انجام فعالیتهای قرآنی وجود دارد، موازیکاریهای گسترده است.
کانونهای فرهنگی هنری مساجد، ادارات اوقاف و امور خیریه، ادارات فرهنگ و ارشاد اسلامی، سازمان تبلیغات اسلامی و دهها عنوان مؤسسه خصوصی در این عرصه فعالیت میکنند، وجود اینگونه اقدامات از جهتی مبارک و پسندیده است، زیرا هر اندازه به قرآن به عنوان عالیترین منبع وحی، توجه شود باز هم کم است؛ اما از سوی دیگر، در هر زمینهای، از جمله در عرصه فعالیتهای قرانیف موازیکاری باعث اتلاف وقت، هزینه و انرژی نیروی انسانی میشود.
به نظر میرسد بهتر است یکی از نهادهای فوق الذکر به عنوان متولی اصلی فعالیتهای قرآنی در نظر گرفته شود و امکان استفاده از سایر بخشها نظیر مساجد و یا بقاع متبرکه، از طریق انعقاد تفاهمنامههای بین سازمانی، برای آن فراهم شود.
اجرای این روش باعث میشود، امکان نیازسنجی برای اختصاص بودجه و امکانات مناسب فراهم شود و از سوی دیگر همه قرآن آموزان، به سمت فراگیری همه رشتههای قرآنی نظیر حفظ، قرائت و ترتیل هدایت شوند.
یادداشت از عباس صادقی/خبرنگار ایکنا در شهرضا
مرور دیباچههای کتابهای ادبی و علمی ایرانی نشان میدهد، نویسندگان ایرانی حساسیت خاصی نسبت به پرورش معانی قرآنی در آثار خود داشتهاند، نمونه اعلای این آثار، دیباچه وزین کتاب گلستان اثر شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی است؛ مجموعه این اقدامات برای ترویج بیشتر مفاهیم قرآنی در مجامع علمی و پژوهشی کشور در ادوار مختلف تاریخی بوده است.
استقرار سلسه پهلوی در ایران، سبب ترویج نگرشی جدید در دستگاه اداری کشور شد، دستگاه حکومت با دیدگاهی غربگرایانه و با تأکید بر نظریه جدایی دین از سیاست، همواره به دنبال ترویج فرهنگ اسلام زدایی بود؛ آموزش و پرورش به عنوان مهمترین نهاد متولی آموزش معارف دینی و فرزندان ایرانی، ساعات کلاسهای درسی قرآن را به درستی برگزار نمیکرد، این رویه در سالهای پایانی حیات این سلسله با شدت بیشتری دنبال میشد.
وقوع انقلاب اسلامی، به رهبری امام خمینی(ره) فرصت مناسبی بود تا معارف والای اسلامی و در رأس آنها قرآن کریم، با دقت و توسجه بیشتری، ترویج شود؛ از همین جهت مؤسسات قرآنی متعددی در کشور ایجاد شد، مساجد به عنوان مهمترین پایگاههای مذهبی اسلامی در این زمینه بیشتر فعال شدند و در یک کلام میتوان گفت«پیروزی انقلاب اسلامی، به منزله آغاز بهار قرآنی در کشور بود».
اما اکنون بیش از سه دهه از عمر انقلاب اسلامی ایران میگذر و زمان آن فرا رسیده است تا روند آموزشهای قرآنی مورد بازبینی قرار گیرد؛ مهمترین آسیبی که در مسیر انجام فعالیتهای قرآنی وجود دارد، موازیکاریهای گسترده است.
کانونهای فرهنگی هنری مساجد، ادارات اوقاف و امور خیریه، ادارات فرهنگ و ارشاد اسلامی، سازمان تبلیغات اسلامی و دهها عنوان مؤسسه خصوصی در این عرصه فعالیت میکنند، وجود اینگونه اقدامات از جهتی مبارک و پسندیده است، زیرا هر اندازه به قرآن به عنوان عالیترین منبع وحی، توجه شود باز هم کم است؛ اما از سوی دیگر، در هر زمینهای، از جمله در عرصه فعالیتهای قرانیف موازیکاری باعث اتلاف وقت، هزینه و انرژی نیروی انسانی میشود.
به نظر میرسد بهتر است یکی از نهادهای فوق الذکر به عنوان متولی اصلی فعالیتهای قرآنی در نظر گرفته شود و امکان استفاده از سایر بخشها نظیر مساجد و یا بقاع متبرکه، از طریق انعقاد تفاهمنامههای بین سازمانی، برای آن فراهم شود.
اجرای این روش باعث میشود، امکان نیازسنجی برای اختصاص بودجه و امکانات مناسب فراهم شود و از سوی دیگر همه قرآن آموزان، به سمت فراگیری همه رشتههای قرآنی نظیر حفظ، قرائت و ترتیل هدایت شوند.
یادداشت از عباس صادقی/خبرنگار ایکنا در شهرضا
