توفیق شاعران در ارائه تصویر عزتمندانه اهل بیت(ع)

مصطفی محدثی‌خراسانی، عضو شورای شعر آئینی رسانه ملی در گفت‌وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) با بیان اینکه پس از پیروزی انقلاب اسلامی با توفیق شاعران آئینی در ارائه تصویری انقلابی و عزتمند از حضرت زینب(س) روبه‌رو شدیم، عنوان کرد: یکی از ثمرات انقلاب اسلامی این است که شاعران آئینی تحت تاثیر آموزه‌های انقلابی، نگاهی متفاوت از شاعران قبل از انقلاب به حوادث صدر اسلام و شخصیت بزرگان دین و اهل بیت(ع) پیدا کردند که دستاوردهای بزرگی را به همراه داشته است.

محدثی خراسانی افزود: شاعران آئینی پس از پیروزی انقلاب اسلامی توانستند در اشعار خود به ارائه تصویری واقعی از شخصیت امام حسین(ع) و حماسه این امام همام و یاران و خانواده‌ ایشان از جمله حضرت زینب(س) بپردازند.

این پژوهشگر تصریح کرد: تا پیش از پیروزی انقلاب اسلامی شاعران تصویری درخور شأن حضرت زینب(س) ارائه نمی‌کردند و در اشعار خود از ایشان به عنوان بانویی مصیبت‌زده، غمگین و مستأصل و نالان یاد می‌کردند که در صحنه عاشورا شاهد شهادت برادر و فرزندانش بوده است، ولی در دوران انقلاب اسلامی این نگاه تغییر کرد که شاهد این مدعا شعر زیبا و فاخر قادر طهماسبی با این مضمون است که «سر نی در نینوا می‌ماند اگر زینب نبود/کربلا در کربلا می‌ماند اگر زینب نبود/ چهره سرخ حقیقت بعد از آن توفان رنگ/پشت ابری از ریا می‌ماند اگر زینب نبود/ چشمه فریاد مظلومیت لب تشنگان/ در کویر تفته جا می‌‌ماند اگر زینب نبود/زخمه زخمی‌ترین فریاد، در چنگ سکوت/ از طراز نغمه وا می‌ماند اگر زینب نبود/ در طلوع داغ اصغر، استخوان اشک سرخ/ در گلوی چشم‌ها می‌ماند اگر زینب نبود/ ذوالجناح دادخواهی، بی‌سوار و بی‌لگام/ در بیابان‌ها رها می‌ماند اگر زینب نبود/ در عبور از بستر تاریخ، سیل انقلاب/ پشت کوه فتنه‌ها می‌ماند اگر زینب نبود».

محدثی خراسانی افزود: در دوران پس از پیروزی انقلاب اسلامی شاعران توانستند نقش اصلی حضرت زینب(س) را در انتقال پیام عاشورا به نسل‌های بعد تبیین کنند.

وی تصریح کرد: این در حالی است که شاعران در توصیف حضرت زینب(س) قبل از پیروزی انقلاب بیشتر متوجه مصیبتی بودند که بر سر ایشان آمده و از بُعد عزتمندی و حماسی وجود آن حضرت غافل می‌شدند.

محدثی خراسانی ادامه داد: به عنوان نمونه غلامعلی رجائی متخلص به زائر که از شاعران مطرح دوران قبل از انقلاب محسوب می‌شود، گفته «ای کشته که لب تشنه بر این خاک بلائی/ پا تا به سرت در یم خون غرقه چرائی/ برخیز و ببین دل زغمت پاره خون است/ از سینه من بر لب من آه فزون است/ برخیز و ببین بی کس و تنها شده زینب/ انگشت نمای صف اعدا شده زینب/برخیز و ببین دامنم از اشک چو دریاست/ بی‌سر تن خونین تو بیت الحرم ماست/ از دیدن این رأس به نی رفته چو مهتاب/ صد بار به لب آمدم این جان ز غم آب/ افسوس که جز خاک بیابان کفنت نیست/ افسوس گل سالمی اندر بدنت نیست/ از بس که عدو بر تن تو اسب دوانده/ امکان یکی بوسه به نعش تو نمانده/ شد نیمه شب و چشم حرم بسته خواب است/ زینب به سر نعش تو محتاج جواب است/ ای کشته که غرقاب دو صد تیغ بلائی/ زود آمده جانا ز چه هنگام جدائی».