امام حسین(ع) ارض و سماء را نورانی کرد/ نگاهی به زندگی امام حسین(ع)
گروه اندیشه: امام حسین(ع) افتخار و بزرگمرد تاریخ بشریت است که ارض و سماء را نورانی کرد و با خون خود خط زیبای عشق را بر تارک زمان نگاشت.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از اصفهان، امام حسین(ع) سومین اختر تابناک امامت و ولایت است که در سوم شعبان سال 4 هجریقمری در شهر مدینه چشم به جهان گشود و ایشان دومین فرزند از خانواده نورانی علی(ع) و فاطمه الزهرا(س) است.
پیامبراکرم(ص) نام این کودک را حسین گذاشتند و در گوش او اذان و اقامه خواندند. امام حسن(ع) و امام حسین(ع) هر دو از همان دوران نوزادی مورد لطف و عنایت ویژه پیامبر اکرم(ص) قرارگرفتند و پیامبر(ص) ایشان را بسیار دوست داشتند.
کنیه امام حسین(ع) در تمام منابع ابوعبداللّه ذکر شده است. ایشان القاب فراوانی داشتند که برخی از آنها عبارتند از زکی، طیب، وفیّ، سید، مبارک و ... . اما یکی از مشهورترین القاب امام حسین(ع) لقب «سید شباب أهلالجنه» است.
در روایات آمده است كه پیامبر اکرم(ص)، امام حسين(ع ) را بر زانوى خويش نهاده و او را مي بوسيد و ميفرمود «تو بزرگوار و پسر بزرگوار و پدر بزرگوارانى، تو امام و پسر امام و پدر امامان هستى، تو حجت خدا و پسر حجت خدا و پدر حجتهاى خدايى كه نُه نفرند و خاتم ايشان، قائم ايشان امام زمان(عج) ميباشد».
درروایات مختلف نقل شده است که پیامبراکرم(ص) حسن و حسین(ع) را بسیار دوست داشتند و میفرمودند«هر كس اين دو فرزندم را دوست بدارد مرا دوست داشته و هر كه با آنان دشمنى ورزد با من دشمنى نموده است». اما در این میان سخن پرمعنای و نورانی پیامبر(ص)، همچنان برتارک زمان میدرخشد که در وصف امام حسین(ع) فرمودند «حسين از من و من ازحسينم».
امام حسین(ع) شش ساله بودند که پیامبرخدا چشم از جهان فرو بست، اما در این جا این امام علی(ع) بودند که همانند پیامبراکرم(ص) فرزندان خود را بسیار مورد محبت و عنایت قرار میدادند و حسن و حسین(ع) نیز نه تنها به عنوان یک فرزند، بلکه همچون سربازان فداکار ودلیری از جان گذشته در جنگهای دوران امام علی(ع) و در راه زنده نگهداشتن دین اسلام پا به پای پدر بزرگوارشان گام برمیداشتند.
امام حسین(ع) 36 ساله بودند که پدربزرگوارشان به دست جاهلان خوارج به شهادت رسیدند، اما از این جا بار امانت الهی امامت به امام حسن(ع) و بعد از آن در سال 50 هجری قمری به امام حسین(ع) واگذارشد تا همچنان پرپم توحید و قرآن بر سر بشریت به اهتزا درآید.
امام حسین(ع) پس از شهادت امام حسن(ع)، شریفترین وشایسته ترین فرد در خانداان رسالت برای تصدی مقام الهی امامت بودند. پس از وفات امام حسن (ع)، مردم کوفه برای قیام برضد معاویه به امام حسین (ع) نامه نوشتند، اما امام ضمن آنکه مشروعیت حکومت معاویه بر مسلمانان را رد کرد و بر جهاد با ظالمان تأکید نمود، از قیام دوری گزید و آن را به پس از مرگ معاویه موکول کرد.
بعد از مرگ معاویه یزید جانشین پدر شده بود، اما امام حسین(ع) حاضر به بیعت با یزید نشدند و اقدام معاویه برای انتخاب پسر خود به عنوان جانشین را محکوم کردند. امام حسین(ع) در سال 61 هجری قمری بنا به دعوت متعدد کوفیان از مکه راهی کوفه شدند، اما در بین راه و در محلی به نام کربلا در محاصره لشگریان یزید قرار گرفتند.
قیام امام حسین(ع) حادثهای بزرگ و بینظیر در تاریخ بشریت است که این واقعه بزرگ تجلی توحید، نبوت، امامت، عدالت، عشق، دیانت، آزادگی و مبارزه با ظلم ستمگران برای حفظ حقوق حقه بشریت است. امام حسین در کربلا درس عزت، حریت و آزادگی را به جهانیان نشان داد و با شهادت خود دین پیامبر(ص) و قرآن را که به دست نااهلان و نامحرمان افتاده بود، زنده نگه داشت.
مهربانی، دیانت عدالت، صداقت، پاکی، خوش خلقی، کمک به محرومان و نیازمندان از جمله ویژگیهای بارز امام حسین(ع) است که همه مورخان و علمای شیعه و سنت برآن صحه میگذارند.
امام حسین(ع) در 10محرم سال 61هجری قمری در سن 58 سالگی در کربلا به شهادت رسیدند و مزار ایشان در کربلا قرنها است که وعدهگا عاشقان ولایت و امامت است.
احادیثی از امام حسین(ع):
لاأفلَحَ قـَومٌ اشتَـروا مَـرضـاتِ المَخلـُوق بسَخَطِ الخـالِق؛ رستگـار نمیشوند مـردمـى که خشنـودى مخلـوق را در مقـابل غضب خـالق خریدنـد.
إنَّ شِیعَتَنا مَن سَلمَت قُلُوبُهُم مٍن کلِّ غَشٍّ وَ غِلٍّ وَ دَغَلٍ؛ بدرستی که شیعیان ما قلبشان از هرناخالصی و حیله و تزویر پاک است .
لا یأمَن یومَ القیامَةِ إلاّ مَن خافَ الله فِی الدُّنیا؛ کسی در قیامت در امان نیست مگر کسی که در دنیا ترس از خدا در دل داشت .
أَعجَزالنّاسٍ مَن عَجَزَ عَنِ الدُّعاء؛ عاجزترین مردم کسی است که نتواند دعا کند.
فَإنی لا أَرَی المَوتَ إلَّا السَّعادَةَ وَ الحَیاة مَعَ الظّالِمینَ إلّا بَرماًی؛ به درستی که من مرگ را جز سعادت نمیبینم و زندگی با ستمکاران را جز محنت نمی دانم.
پیامبراکرم(ص) نام این کودک را حسین گذاشتند و در گوش او اذان و اقامه خواندند. امام حسن(ع) و امام حسین(ع) هر دو از همان دوران نوزادی مورد لطف و عنایت ویژه پیامبر اکرم(ص) قرارگرفتند و پیامبر(ص) ایشان را بسیار دوست داشتند.
کنیه امام حسین(ع) در تمام منابع ابوعبداللّه ذکر شده است. ایشان القاب فراوانی داشتند که برخی از آنها عبارتند از زکی، طیب، وفیّ، سید، مبارک و ... . اما یکی از مشهورترین القاب امام حسین(ع) لقب «سید شباب أهلالجنه» است.
در روایات آمده است كه پیامبر اکرم(ص)، امام حسين(ع ) را بر زانوى خويش نهاده و او را مي بوسيد و ميفرمود «تو بزرگوار و پسر بزرگوار و پدر بزرگوارانى، تو امام و پسر امام و پدر امامان هستى، تو حجت خدا و پسر حجت خدا و پدر حجتهاى خدايى كه نُه نفرند و خاتم ايشان، قائم ايشان امام زمان(عج) ميباشد».
درروایات مختلف نقل شده است که پیامبراکرم(ص) حسن و حسین(ع) را بسیار دوست داشتند و میفرمودند«هر كس اين دو فرزندم را دوست بدارد مرا دوست داشته و هر كه با آنان دشمنى ورزد با من دشمنى نموده است». اما در این میان سخن پرمعنای و نورانی پیامبر(ص)، همچنان برتارک زمان میدرخشد که در وصف امام حسین(ع) فرمودند «حسين از من و من ازحسينم».
امام حسین(ع) شش ساله بودند که پیامبرخدا چشم از جهان فرو بست، اما در این جا این امام علی(ع) بودند که همانند پیامبراکرم(ص) فرزندان خود را بسیار مورد محبت و عنایت قرار میدادند و حسن و حسین(ع) نیز نه تنها به عنوان یک فرزند، بلکه همچون سربازان فداکار ودلیری از جان گذشته در جنگهای دوران امام علی(ع) و در راه زنده نگهداشتن دین اسلام پا به پای پدر بزرگوارشان گام برمیداشتند.
امام حسین(ع) 36 ساله بودند که پدربزرگوارشان به دست جاهلان خوارج به شهادت رسیدند، اما از این جا بار امانت الهی امامت به امام حسن(ع) و بعد از آن در سال 50 هجری قمری به امام حسین(ع) واگذارشد تا همچنان پرپم توحید و قرآن بر سر بشریت به اهتزا درآید.
امام حسین(ع) پس از شهادت امام حسن(ع)، شریفترین وشایسته ترین فرد در خانداان رسالت برای تصدی مقام الهی امامت بودند. پس از وفات امام حسن (ع)، مردم کوفه برای قیام برضد معاویه به امام حسین (ع) نامه نوشتند، اما امام ضمن آنکه مشروعیت حکومت معاویه بر مسلمانان را رد کرد و بر جهاد با ظالمان تأکید نمود، از قیام دوری گزید و آن را به پس از مرگ معاویه موکول کرد.
بعد از مرگ معاویه یزید جانشین پدر شده بود، اما امام حسین(ع) حاضر به بیعت با یزید نشدند و اقدام معاویه برای انتخاب پسر خود به عنوان جانشین را محکوم کردند. امام حسین(ع) در سال 61 هجری قمری بنا به دعوت متعدد کوفیان از مکه راهی کوفه شدند، اما در بین راه و در محلی به نام کربلا در محاصره لشگریان یزید قرار گرفتند.
قیام امام حسین(ع) حادثهای بزرگ و بینظیر در تاریخ بشریت است که این واقعه بزرگ تجلی توحید، نبوت، امامت، عدالت، عشق، دیانت، آزادگی و مبارزه با ظلم ستمگران برای حفظ حقوق حقه بشریت است. امام حسین در کربلا درس عزت، حریت و آزادگی را به جهانیان نشان داد و با شهادت خود دین پیامبر(ص) و قرآن را که به دست نااهلان و نامحرمان افتاده بود، زنده نگه داشت.
مهربانی، دیانت عدالت، صداقت، پاکی، خوش خلقی، کمک به محرومان و نیازمندان از جمله ویژگیهای بارز امام حسین(ع) است که همه مورخان و علمای شیعه و سنت برآن صحه میگذارند.
امام حسین(ع) در 10محرم سال 61هجری قمری در سن 58 سالگی در کربلا به شهادت رسیدند و مزار ایشان در کربلا قرنها است که وعدهگا عاشقان ولایت و امامت است.
احادیثی از امام حسین(ع):
لاأفلَحَ قـَومٌ اشتَـروا مَـرضـاتِ المَخلـُوق بسَخَطِ الخـالِق؛ رستگـار نمیشوند مـردمـى که خشنـودى مخلـوق را در مقـابل غضب خـالق خریدنـد.
إنَّ شِیعَتَنا مَن سَلمَت قُلُوبُهُم مٍن کلِّ غَشٍّ وَ غِلٍّ وَ دَغَلٍ؛ بدرستی که شیعیان ما قلبشان از هرناخالصی و حیله و تزویر پاک است .
لا یأمَن یومَ القیامَةِ إلاّ مَن خافَ الله فِی الدُّنیا؛ کسی در قیامت در امان نیست مگر کسی که در دنیا ترس از خدا در دل داشت .
أَعجَزالنّاسٍ مَن عَجَزَ عَنِ الدُّعاء؛ عاجزترین مردم کسی است که نتواند دعا کند.
فَإنی لا أَرَی المَوتَ إلَّا السَّعادَةَ وَ الحَیاة مَعَ الظّالِمینَ إلّا بَرماًی؛ به درستی که من مرگ را جز سعادت نمیبینم و زندگی با ستمکاران را جز محنت نمی دانم.
