مصطفی دلشادتهرانی، استاد دانشگاه و محقق و پژوهشگر نهجالبلاغه در گفتوگو با
خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از اصفهان، با اشاره به موضوعات نهجالبلاغه و قرآن، اظهارکرد: قرآن كريم مجموعهاى است از معارف حقيقى درباره خدا، انسان، هستى، جامعه و تاريخ؛ و در آن بينشها، گرايشها، ارزشها، روشها، كنشها و گويشها تبيين شده است.
وی افزود: نهجالبلاغه نيز به تبع قرآن كريم كتابى است كه در آن بينشها و نگرشهاى اصيل و حقيقى نسبت به عالم و آدم و خالق عالم و آدم تبيين شده است و بيانگر گرايشها و تعلّقها و ريشهيابى تعلّقهاى انسانى و تلاش براى سيردادن آدميان به تعلّقى صحيح است كه موجب سعادت و عزّت اين جهانى و فلاح و رستگارى آن جهانى مردمان مىشود.
این محقق و پژوهشگر نهجالبلاغه بیان کرد: نهجالبلاغه به تبع قرآن كريم بيانگر ارزشها و ضدّ ارزشها و راهنمونى انسان و جوامع انسانى به سوى ارزشهاى الهى ـ انسانى و همچنين نشان دادن روشها و خطمشىهاى درست براى رساندن انسان و جوامع به مقصد و مقصود و دور كردن آنان از به كارگيرى روشهاى باطل و فروغلطيدن در راههاى نادرست است.
دلشادتهرانی خاطرنشان کرد: نهجالبلاغه مجموعهاى تربيتى است كه همه وجوه تربيتى انسان و جوامع انسانى را دربر دارد و كنشها و گويشهاى آدميان را به سامانى مطلوب مىآورد و تعاليم نهجالبلاغه راهى براى شكوفا شدن استعدادهاى انسان در جهت كمال مطلق است.
وی گفت: نهجالبلاغه به تبع قرآن كريم مجموعهاى از بحثهاى توحيدى و معارف حقيقى، مباحث نبوّت و هدايت الهى، معرفى جامعيت اسلام و قرائت و فهم درست آن و تبيين هندسه صحيح اسلام، بحث از كائنات و خلقت، ارائه نظامنامه رهبرى و سياست و مديريت و حكومت، بيان مواعظ و آموزش حكمت، تبيين تاريخ و درس عبرت، تعليم احكام و آموزش عبادات، مباحث معاد و قيامت و راهبندگى و عبوديت است.
این محقق و پژوهشگر نهجالبلاغه با بیان اینکه مطالب مطرح شده در نهجالبلاغه را در ارتباط با قرآن كريم مىتوان در دوگونه تقسیم کرد، ادامه داد: قسم اوّل مطالبى كه در پيوند و ارتباط مستقيم با قرآن كريم میباشد و قسم دوم مطالبى كه در پيوند و ارتباط غيرمستقيم با قرآن كريم است، امّا نور وحى از آن مىتابد و بوى كلام نبوى از آن استشمام مىشود.
وی با اشاره به قسمت پيوند و ارتباط مستقيم نهجالبلاغه با قرآن، گفت: اين قسم شامل سخنانى از امام (ع) است كه در آن به قرآن توجّه داده و به تبيين و توصيف اين كتاب عزيز پرداخته و آيات آن را تفسير نموده و يا بدانها استشهاد و استناد كرده است.
این استاد دانشگاه ادامه داد: اميرمومنان على (ع) در ضمن وصيّتى به امام حسن(ع) و امام حسين(ع) و پس از آنكه پسر ملجم او را ضربت زد فرمود «وَ اللهَ اللهَ فِي الْقُرآنِ لاَ يَسْبِقُكُمْ بِالْعَمَلِ بِهِ غَيْرُكُمْ؛ خدا را! خدا را! درباره قرآن، مبادا ديگران بر شما پيشى بگيرند در عمل بدان».
دلشادتهرانی با بیان اینکه امام علی(ع) در نامهاى به «حارث هَمْدانى» به او چنين سفارش فرمود «و در ريسمان قرآن چنگ زن و از آن نصيحتپذير؛ و حلالش را حلال و حرامش را حرام گير»، خاطرنشان کرد: امام (ع) در ضمن خطبهاى مشهور به «ديباج » نیز چنين فرموده است «وَ تَعَلَّمُوا الْقُرْآنَ فَإِنَّهُ أَحْسَنُ الْحَدِيثِ، وَ تَفَقَّهُوا فِيهِ فَإِنَّهُ رَبِيعُ الْقُلُوبِ، وَاسْتَشْفُوا بِنُورِهِ فَإِنَّهُ شِفَاءُ الصُّدُورِ، وَ أَحْسِنُوا تِلاَوَتَهُ فَإِنَّهُ أَنْفَعُ الْقَصَصِ؛و قرآن را بياموزيد كه نيكوترين گفتار است؛ و آن را نيك بفهميد كه دلها را بهترين بهار است؛ و به روشنايى آن بهبودى خواهيد كه شفاى دلهاى بيمار است؛ و آن را نيكو تلاوت كنيد كه سودمندترين بيان و تذكار است».