عاشورا زیباترین تراژدی عالم انسانی
گروه اندیشه: واقعه عاشورا به عنوان زیباترین تراژدی عالم انسانی نکات و مسائلی را درخود نهفته است که همه آنها میتواند به عنوان زیربنای فکری یک جامعه تحت عنوان «عبرتهای عاشورا» مورد استفاده قرار گیرد.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن (ایکنا) از اصفهان، عقربههای ساعت را به عقب باز میگردانیم، عقب میریم و از پس سالها و قرنها، به سال 61 هجری قمری میرسیم؛ در آن سال مهمترین تفکر و تئوری غالب بر روی زمین اندیشه اسلامی بود، زیرا محمد بن عبدالله(ص) که پیامبر خدا بود، تفکری را در عالم انسانی رواج داد که به عنوان مبنا و مبداء تحول در زندگی اجتماعی و پس از آن اقتصاد، سیاست، اندیشه و تمامی زیرساختهای بشر بود.
هر چند دین و اندیشهای که بوسیله پیامبر اسلام(ص) رواج یافت، پس از وفات ایشان منحرف شد و فردی که او به عنوان رهبر و ولی مؤمنان معرفی کرده بود، هیچگاه آنگونه که لایق او بود، زمام امور را به دست نگرفت، اما به هر حال اصول تفکری اسلام به اندازهای قوی بود که باز هم تحولات زیادی در جامعه ایجاد کند.
پیمان شومی که در ثقیفه بنی ساعده برای اجرای دموکراسی عرب جاهلی ایجاد شد و ابوبکر را به جای علی بن ابی طالب(ع) بر مسند خلافت نشاند، به منزله نهالی با میوهای تلخ بود که در کانون جهان اسلام کاشته شد و جهالت عوام و فساد خواص آن را آبیاری کرد.
ثمره این درخت، حکومت معاویه بود؛ معاویة فرزند ابوسفیان بود، ابوسفیان دشمن شماره یک محمد بن عبدالله(ص)، پیامبر اسلام و رهبر اپوزیسیون ضد اسلامی در صدر اسلام بود؛ او شورایی متشکل از رهبران اقوام و طوایف ضد اسلام ایجاد کرد و در جنگهایی نظیر بدر و احد نقش اساسی در سازماندهی نیروهای ضد اسلامی داشت.
معاویه از پریشانی اوضاع حکومت عثمان بن عفان استفاده کرد و پس از آنکه به امارت شام منصوب شد، زیرساختهای یک حکومت به ظاهر دینی و در اصل لاییک را بنیان گذاری کرد و پس از قتل عثمان، با سرپیچی از علی بن ابی طالب(ع( -خلیفه وقت جهان اسلام- رسماً حکومت بنی امیه را ایجاد و موجودیت آن را اعلام کرد.
معاویه در مسجد در جایگاه پیشنمازی مسلمانان ایستاد و به نام امیرالمؤمنین، برای خود سکه زد و به نام خود خطبه خواند؛ او رسماً خلافت اسلامی را به سلطنت اسلامی تبدیل کرد، بسیاری از تحریفاتی که بعدها علمای بزرگ شیعه برای رفع آن تلاش کردند، در دوران زعامت او نهاده و ترویج شد.
معاویه به ظاهر شریعت پایبند بود، اما پسرش یزید که پس از او به حکومت رسید نه تنها به ظواهر شریعت پایبند نبود، بلکه در مقابل دیگران قوانین اسلام را نقض میکرد.
در واقع فساد و ویژه خواری حکومت معاویه در زمان یزد علنی شد و به صورت دیکتاتوری سیاسی اجرا شد، معاویه دیکتاتوری مذهبی را ترویج داد یعنی مخالفان خود را به نام «محاربه با امیرالمؤمنین و جانشین رسولالله» مجازات میکرد اما یزید دیکتاتوری سیاسی را ترویج کرد و مخالفان خود را به نام «یاغی و طاغی و به بیان امروزی تروریسم» مجازات میکرد.
حسین بن علی (ع) که سومین امام شیعیان بود و پس از برادر بزرگوارش، امام حسن(ع) زمام امامت امت را عهده دار شده بود، از بیعت با یزید سر باز زد. در اینجا ذکر یک نکته لازم است، پیامبر اسلام (ص) مظهر پیروزی در برابر جبهه خارجی کفر و حضرت علی(ع) مظهر شکست در برابر جبهه داخلی نفاق بود، پس از ایشان، تیغ پولادین امام حسن(ع) در برابر نفاق سازمان یافته معاویه کار گر نشد.
وقتی امام حسن(ع) بر سریر امامت تکیه زد، به جز جلدی از قرآن محمدی (ص) و نیامی از شمشیر علوی چیزی باقی نمانده بود اما وقتی امام حسین(ع) زمام امامت را به دست گرفت، نه جلدی از قرآن مانده بود و نه نیامی از شمشیر علوی، در عهد ایشان یزید دینی جدید با تفسیری به رأی از اسلام ایجاد کرده بود و سعی داشت تا تمام معارف اسلام را به نفع حکومت فاسد خود ارائه کند.
امام حسین(ع) حج را نیمه کاره رها کرد تا به همگان ثابت کند، قیام او یک حمله تروریستی و مخفیانه نیست، او در مسیر کربلا بارها از نبرد امتناع فرمود تا به همگان ثابت کند که برای مقاتله خروج نکرده بلکه به دعوت مسلمانانی که در کوفه او را فراخواندهاند، راهی شده است.
امام حسین(ع) در نبردی ناجوانمردانه و ظالمانه به شهادت رسید، در یک نیمروز تمام تاریخ ورق خود تا تمام رذائل در برابر تمام خوبیها بایستد، در عاشورا نهال درختی در کانون جهان اسلام نهاده شد که ثمره آن تا به امروز باقی است، عاشورا زیباترین تراژدی عالم انسانی است زیرا، در آن راهی برای تمام آزادیخواهان و اصلاح جویان به سوی موفقیت ایجاد شد، که تا ابد باقی است.
یادداشت از عباس صادقی
