امید و ناامیدی در کلام امیر

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از لرستان، تلقی عمومی این است که یاس و ناامیدی، همیشه نوعی شکست و بازماندن از هدف است، حال آن‌که اگر به دقت اندیشه شود، درمی‎یابیم که ناامیدی، شکست و احساس بی‎ارزشی نیست.
امام علی(ع) در فراز چهل و دوم از نامه خود به امام حسن‌مجتبی(ع) در رابطه با «حکمت‌ها و عبرت‌ها» فرموده است: «گاهی یاس و ناامیدی، رسیدن به هدف است؛ از آن‌جا که طمع‌ورزی هلاکت باشد، چنان نیست که هر عیبی آشکار شود و هر فرصتی دست‌یافتنی باشد.گاهی بینا به خطا می‎رود و کور به مقصد می‎رسد.شر و بدی را به تاخیر افکن، زیرا هرگاه بخواهی انجامش می‎دهی.
بریدن از جاهل، با پیوستن به عاقل برابری می‌کند.کسی‎که از نیرنگ روزگار ایمن باشد، روزگار به او خیانت می‎کند و کسی‎که روزگار را بزرگ بشمارد، خوارش می‎سازد.چنین نیست که هر کس تیراندازد، به هدف بخورد.هرگاه سلطان دگرگون شود، زمانه هم دگرگون می‎شود.بیش‎از سفر، از هم‌سفر و پیش‌از خرید خانه، از همسایه سؤال کن.از گفتن سخنان بی‎محتوا و خنده‌آور بپرهیز، هر چند از دیگری نقل کنی».
بسیاری از امیدواری‎های ما برخاسته از خواسته‌های بی‎جا و زیاده‌خواهانه است و همه انرژی خود را صرف توجه به «آینده» می‎کنیم و همین سبب می‎شود که برای «اکنون» و «زمان حال» کاری نکنیم.در پاره‌ای مواقع، آن‌چه را که ما امیدواری می‎نامیم در واقع، حرص و طمع بی‌جاست؛ همان حرصی که هلاک کننده است.در این‌گونه مواقع، دست دادنِ ناامیدی، عین رسیدن به هدف است.
امید و ناامیدی دو حالتِ روحی و روانی است که به انسان‌ها ـ به‌ویژه جوانان دست می‎دهد ـ جوان، در راه اهداف خود، گاهی به ناامیدی می‎رسد، توصیه حکیمانه حضرت علی(ع) این است که این ناامیدی، شکست نیست بلکه راه‌های تازه‌ای پیش پای ما می‎گشاید.
در نظام تربیت دینی، ناامیدی‌هایی هست که ستوده شده است؛ ازجمله نومیدی از مال و دارایی مردم و امید به عطای الهی.به فرمایش امام علی(ع): «بزرگ‌ترین بی‎نیازی، ناامیدی از چیزهایی است که در دست مردم است».فرمایش حضرت علی(ع) این است که آن‌جا که حرص و طمعِ هلاک‌کننده به سراغ ما می‎آید، ناامیدی، رسیدن به هدف است، چون همین ناامیدی سبب می‎شود که ما از حرص و آزمندی، دست بکشیم.