تشيع حقيقی، عشق و آگاهی توامان است
گروه معارف: شيعه حقيقي کسي است که تفکرش درباره خدا، قيامت و مفاهيم معرفتي و اخلاقي با ديگران متفاوت و به تبع آن عمل و رفتار او نيز الگويي از رفتار ائمه باشد.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از اصفهان، واژه تشيع از دير باز در بين ايرانيان جايگاه مقدسي داشته است، تا آن جا که بخشي از هويت ايرانيان را به خود اختصاص داده است. اسلام امامت که بعد از رحلت پيامبر و ماجراي سقيفه در مقابل اسلام خلافت قرار گرفت و روايت ناب از اسلام محمدي بود، همان حقيقت تشيع است که با روح ايراني سازگار بود و ايرانيان گم گشته خود را در آن يافتند. عشق به اهلبيت جزئي جدا نشدني از زندگي شيعيان است، اما حقيقت تشيع تنها عشق ورزيدن به اهل بيت نيست، بلکه در کنار اين عشق، آگاهي و عمل بر اساس اين آگاهي حقيقت تشيع را کامل مينمايد.
شيعه در لغت به معني پيرو است و چون اولين امام شيعيان پس از حضرت محمد(ص) علي (ع) ميباشد، لذا اين گروه را به آن بزرگوار منتسب مينمايند و در تمامي جهان با نام شيعه علي (ع) به معناي پيرو علي (ع) شيعيان را ميشناسند. اساس و شالوده منظومه فکري شيعيان سنت و سيره معصومين (ع) است. در واقع وقتي بعد از ماجراي سقيفه و شکلگيري خلافت عربي، مذهب شيعه به منظور پيروي از جانشيني برحق پيامبر و اهل بيت او شکل گرفت، اين مذهب منادي نهضت عدالت خواهانهاي شد که رهبري آن در دست اهلبيت پيامبر بوده و بهمنظور مقابله با اشرافيت و پياده نمودن اسلام حقيقي در جهان گسترش يافت. با اين که اسلام در سرزميني دورتر از ايران ظهور نمود و تشيع در آن جا شکل گرفت، اما اسلام و تشيع بيش از هر ملت ديگري در بين ايرانيان نفوذ يافت، شهيد مطهري معتقد است: «مردم ايران که طبعا مردمي باهوش بودند و به علاوه، سابقه فرهنگ و تمدن داشتند، بيش از هر ملت ديگر نسبت به اسلام شيفتگي نشان دادند و به آن خدمت کردند. مردم ايران بيش از هر ملت ديگر به روح و معناي اسلام توجه داشتند. به همين دليل توجه ايرانيان به خاندان رسالت از هر ملت ديگر بيشتر بود و تشيع در ميان ايرانيان نفوذ بيشتري يافت، يعني ايرانيان روح اسلام و معناي اسلام را در نزد خاندان رسالت يافتند. فقط خاندان رسالت بودند که پاسخگوي پرسشها و نيازهاي واقعي روح ايرانيان بودند.»
تشيع حقيقي انسان را به آگاهي، علم، عقل، تفکر و اجتهاد فرا ميخواند و همواره با تحجر، تعصب و غفلت در ستيز است و آگاهي به معناي اطلاع، خبر، وقوف، بينش، شناخت، علم، معرفت، دانايي، روشن ضميري، هوشياري است و نقطه متضاد و مقابل آن جهالت و غفلت است.
در دنياي امروز تمام قدرت هاي بزرگ در يک هدف مشترک اند و آن نابودي اسلام حقيقي و محو نمودن آن از اذهان، تفکرات و زندگي جهانيان است و تمام اقداماتشان گوياي تلاش آنها براي دست يابي به اين هدف است. بعد از پيروزي انقلاب اسلامي ايران، اولين اجلاس پيرامون تشيع، در کشور اسرائيل با هدف آشنايی دقيق با شيعه و يافتن راهی برای مقابله با انقلاب اسلامي برگزار شد. ايجاد مراکز شيعه شناسي در غرب، مطالعه و تحقيق بر روي اعتقادات شيعيان و قرآن در دانشگاههاي غربي، ايجاد کرسيهاي اسلام شناسي، مطالعه دقيق کتب ناياب شيعي، ايجاد شبهه افکني از طريق رسانه ها در بين شيعيان و در نهايت ايجاد خرافه به منظور نفوذ در اعتقادات شيعيان تنها نمونههايي از تلاش غرب براي پنهان نمودن حقيقت تشيع، ارائه تصويري غير واقعي از معصومان و در نهايت جلوگيري از الگو پذيري آنان در جامعه است.
با وجود اين تلاشها از سوي دشمنان، وظيفه شيعه سنگين تر از هميشه است و از آن جايي که ايرانيان از ديرباز مورد توجه ويژه پيامبر اکرم(ص) و امامان شيعه (ع) بودند و در احاديث بسياري، اسلام ايرانيان با اهميت تلقي گرديده و از ملت ايران به عنوان وفادارترين ملتها به اسلام ياد شده است و ايرانيان ايدئولوژي اسلامي را در قالب انقلاب اسلامي پياده نموده و گسترش دادند، ايرانيان بايد آگاه تر از هميشه به مقابله با اين جريان بپردازند.
مهمترين سلاحي که در اين راه مي تواند به شيعيان کمک کند، آگاهي از تشيع حقيقي و پياده نمودن اصول آن در زندگي روزمره است. اما اين روزها تنها ابراز عشق به اهل بيت در بين شيعيان رواج دارد، نه براي فهم حقيقت تشيع تلاش ميشود و نه براي اجراي اصول آن در زندگي.
وقتي آگاهي کامل نباشد، هرگز نمي توان به شبهه و خرافهاي که در دين رسوخ کرده است پاسخ داد و همين مسئله باور افراد را نسبت به تشيع و حقايق آن تضعيف مي نمايد و حقيقت اسلام در وراي آن پنهان ميماند. نتيجه اين امر آن است که افراد و به خصوص جوانان که مشتاق دانستن هستند و بيشتر از ديگران در معرض خطر خرافات، اسلام و تشيع را به درستي نشناخته و براي پياده نمودن اصول آن در زندگي تلاشي نميکنند و عدم آگاهي سرآغازي براي انجام گناه و گمراهي ميشود. در اين صورت تنها نامي از شيعه باقي مي ماند و ابراز عشقي که در مراسم و مناسبات گوناگون انجام ميپذيرد. در حالي که شيعه حقيقي خلاف خدا و اسلام عمل نميکند، دروغ، غيبت، فساد، خيانت و ... با شيعه حقيقي بودن در منافات است.
شيعه حقيقي کسي است که تفکرش درباره خدا، قيامت و مفاهيم معرفتي و اخلاقي با ديگران متفاوت و به تبع آن عمل و رفتار او نيز الگويي از رفتار ائمه باشد. آگاهي بخشي و مرور دوباره اصول تشيع حقيقي چيزي است که شيعه امروز بيشتر از هميشه به آن احتياج دارد، چرا که تنها راه مقابله با نفوذ تفکرات انحرافي آگاهي است.
منابع:
محمدي اشتهاردي محمّد (1377)، رابطه ايران با اسلام و تشيع (پيرامون ايرانيان مسلمان در صدر اسلام و سير تشيع در ايران، از آغاز تا کنون)،تهران، برهان.
مطهری، مرتضی( 1394)، خدمات متقابل ایران و اسلام، انتشارات صدرا، چاپ 52.
یادداشت از اعظم شجاعی
