جنیدی مطرح کرد:
فردوسی؛ احیاگر فرهنگ و ادب پارسی
گروه فرهنگی: استاد برجسته و شاهنامهپژوه ایران با اشاره به نقش فردوسی در احیاء زبان و ادب پارسی، گفت: بیشک فردوسی را میتوان یکیاز بزرگترین احیاءگران فرهنگ و ادب پارسی به حساب آورد که سهم عمدهای در هویت بخشیدن به فرهنگ و تمدن ایرانزمین برعهده دارد.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از لرستان، فریدون جنیدی، از اساتید برجسته و شاهنامهپژوه ایران امروز پنجشنبه، دوم شهریورماه در همایش همایش ادبی حکیم ابوالقاسم فردوسی و پاسداشت زبان فارسی که در خرمآباد برگزار شد، به تشریح نقش فردوسی در احیاء زبان و ادب پارسی پرداخت و گفت: بیشک فردوسی را میتوان یکیاز بزرگترین احیاءگران فرهنگ و ادب پارسی به حساب آورد که سهم عمدهای در هویت بخشیدن به فرهنگ و تمدن ایرانزمین برعهده دارد.
جوی با تشریح چگونگی بازشناسی اشعار واقعی از عاریهها به شاهنامه فردوسی پرداخت و به بیان دلایل ادبی و تخصصی وجود برخی افزودههای نادرست در شاهنامه فردوسی به دستور سلطان وقت محمود غزنوی پرداخت.
این شاهنامهپژوه برجسته تصریح کرد: وزن اشعار موجود در شاهنامه مانند تمامی اشعار پارسی قدیم و قبل از ورود زبان عربی به ادبیات فارسی، بر اساس «تنا تن» بوده است که در شاهنامه بهخوبی نمایان است و با ریزبینی در نحوه نگارش اشعار افزوده شده به آن، میتوان دید که این ابیات در برابر سرودههای واقعی فردوسی در شاهنامه بسیار سست هستند.
جنیدی دلیل حذف برخی از اسامی مانند ابومنصور محمد بن عبدالرزاق طوسی که در آن موقع شهردار خراسان بود و پسرش امیرمنصور را که با دستور و حمایت مستقیم او افسانههای پراکنده شاهنامه توسط فردوسی جمعآوری و یکپارچه شده است را همین وزن غالب در شاهنامه برشمرد و دلایل علمی خود را در این زمینه ارائه کرد.
وی دقیقی را بهعنوان شاعر آغازگر سرودن شاهنامه معرفی کرد و گفت: دقیقی که تازه مسلمان شده بود، سرودن شاهنامه را از پادشاهی شاه گشتاسب شروع کرد و پساز مدتی سرودن آن را رها کرد و همانگونه که مادر کارهای دقیق یا سخت را در خانه به تناسب ماهیت توانایی فرزندانش به آنان میسپارد؛ به گمان من نیز مادر ایران نیز اینکار دقیق را به فردوسی سپرد.
جنیدی همچنین با کمک اشعار شاهنامه تعدادی از ظلمها، ستمها و سختیهایی که در تاریخ گذشته سرزمین ایران اتفاق افتاده است را بیان کرد و گفت: با تمام این داستانها نیاکان خردمند ما، یکیاز روشنترین، درخشانترین و پرافتخارترین داستانهای تاریخ را رقم زدهاند و گوهر ارزندهای همچون شاهنامه را به ما هدیه دادهاند که متاسفانه جوانان امروز آنطور که شایسته این گوهر ارزشمند و کارنامه درخشان نیاکان ماست با آن آشنا نیستند.
جنیدی با اشاره به لزوم آگاهی هر ملتی از گذشته و تاریخ خود تصریح کرد: پیشینه تاریخ سرزمین و زبان ما به شش هزار سال پیش میرسد و نباید بیتفاوت از کنار آن گذشت و سطحی به آن نگریست.
وی با ذکر مثالهایی از کلمات مختلف در زبانهای بیگانه که از زبان فارسی گرفته شدهاند؛ لزوم مطالعه بیشتر در خصوص زبان و ادبیات فارسی را بهعنوان یکیاز معتبرترین زبانهای جهان یادآور شد و به همه فرزندان ایران بهویژه جوانان توصیه کرد با مراجعه به این گنجینه ارزنده، با فرهنگ، زبان، سرگذشت و تاریخ کشور خود بیشتر آشنا شوند.
این استاد برجسته ادبیات فارسی با نگاهی موشکافانه به بیان نکاتی در اشعار فردوسی و در این کتاب بینظیر در ادبیات جهان پرداخت که بهزعم وی بسیاری از این نکات از چشم خوانندگان و حتی ادیبان و استادان فن نیز پوشیده مانده است و در صورت دقت و کشف آنها موجب شگفتی انسان است و در این زمینه مثالهایی را از ابیات شاهنامه قرائت کرد.
وی در بخشی از اشعار فرودسی در شاهنامه، هدف خداوند از خلقت جهان را نگارش گوهر برتری یافته هستی دانست که در واقع همان انسان است که برای خلقش مقدماتی از قبیل خلق موجودات دیگر همچون تک سلولیها، باکتریها، حیوانات و .... لازم بوده است و تاکید کرد این همان دلیلی است که انسان را به دست کم نگرفتن خود و استعدادهای ارزشمندی که خداوند در وجود او نهاده است، ملزم میکند.
وی با شرح مفصلی بر نحوه آغاز نگارش شاهنامه توسط فردوسی گفت: شاهنامه فردوسی در سال 400 به پایان رسیده است و با توجه به بیان روشنی که عنوان میکند این روند نگارش سی سال به طول انجامیده است، نتیجه میگیریم که آغاز نگارش آن به سال 370 برمیگردد که در آن زمان محمود ترک یک پسربچه یازده ساله بوده است؛ بنابراین اشعاری که در مدح محمود در شاهنامه فردوسی کنونی موجود است، هرگز سروده فردوسی نیست.
جنیدی با بیان اینکه پساز تحقیق و تفحصهای بسیار و با موشکافی و ریزبینی 27 بخش از شاهنامه را ویرایش کردهام که نسخه چاپ شده آن در حال حاضر در بازار کشور موجود است، گفت: به شما توصیه میکنم حتماً این کتاب را یکبار هم که شده با دقت بخوانید.
جوی با تشریح چگونگی بازشناسی اشعار واقعی از عاریهها به شاهنامه فردوسی پرداخت و به بیان دلایل ادبی و تخصصی وجود برخی افزودههای نادرست در شاهنامه فردوسی به دستور سلطان وقت محمود غزنوی پرداخت.
این شاهنامهپژوه برجسته تصریح کرد: وزن اشعار موجود در شاهنامه مانند تمامی اشعار پارسی قدیم و قبل از ورود زبان عربی به ادبیات فارسی، بر اساس «تنا تن» بوده است که در شاهنامه بهخوبی نمایان است و با ریزبینی در نحوه نگارش اشعار افزوده شده به آن، میتوان دید که این ابیات در برابر سرودههای واقعی فردوسی در شاهنامه بسیار سست هستند.
جنیدی دلیل حذف برخی از اسامی مانند ابومنصور محمد بن عبدالرزاق طوسی که در آن موقع شهردار خراسان بود و پسرش امیرمنصور را که با دستور و حمایت مستقیم او افسانههای پراکنده شاهنامه توسط فردوسی جمعآوری و یکپارچه شده است را همین وزن غالب در شاهنامه برشمرد و دلایل علمی خود را در این زمینه ارائه کرد.
وی دقیقی را بهعنوان شاعر آغازگر سرودن شاهنامه معرفی کرد و گفت: دقیقی که تازه مسلمان شده بود، سرودن شاهنامه را از پادشاهی شاه گشتاسب شروع کرد و پساز مدتی سرودن آن را رها کرد و همانگونه که مادر کارهای دقیق یا سخت را در خانه به تناسب ماهیت توانایی فرزندانش به آنان میسپارد؛ به گمان من نیز مادر ایران نیز اینکار دقیق را به فردوسی سپرد.
جنیدی همچنین با کمک اشعار شاهنامه تعدادی از ظلمها، ستمها و سختیهایی که در تاریخ گذشته سرزمین ایران اتفاق افتاده است را بیان کرد و گفت: با تمام این داستانها نیاکان خردمند ما، یکیاز روشنترین، درخشانترین و پرافتخارترین داستانهای تاریخ را رقم زدهاند و گوهر ارزندهای همچون شاهنامه را به ما هدیه دادهاند که متاسفانه جوانان امروز آنطور که شایسته این گوهر ارزشمند و کارنامه درخشان نیاکان ماست با آن آشنا نیستند.
جنیدی با اشاره به لزوم آگاهی هر ملتی از گذشته و تاریخ خود تصریح کرد: پیشینه تاریخ سرزمین و زبان ما به شش هزار سال پیش میرسد و نباید بیتفاوت از کنار آن گذشت و سطحی به آن نگریست.
وی با ذکر مثالهایی از کلمات مختلف در زبانهای بیگانه که از زبان فارسی گرفته شدهاند؛ لزوم مطالعه بیشتر در خصوص زبان و ادبیات فارسی را بهعنوان یکیاز معتبرترین زبانهای جهان یادآور شد و به همه فرزندان ایران بهویژه جوانان توصیه کرد با مراجعه به این گنجینه ارزنده، با فرهنگ، زبان، سرگذشت و تاریخ کشور خود بیشتر آشنا شوند.
این استاد برجسته ادبیات فارسی با نگاهی موشکافانه به بیان نکاتی در اشعار فردوسی و در این کتاب بینظیر در ادبیات جهان پرداخت که بهزعم وی بسیاری از این نکات از چشم خوانندگان و حتی ادیبان و استادان فن نیز پوشیده مانده است و در صورت دقت و کشف آنها موجب شگفتی انسان است و در این زمینه مثالهایی را از ابیات شاهنامه قرائت کرد.
وی در بخشی از اشعار فرودسی در شاهنامه، هدف خداوند از خلقت جهان را نگارش گوهر برتری یافته هستی دانست که در واقع همان انسان است که برای خلقش مقدماتی از قبیل خلق موجودات دیگر همچون تک سلولیها، باکتریها، حیوانات و .... لازم بوده است و تاکید کرد این همان دلیلی است که انسان را به دست کم نگرفتن خود و استعدادهای ارزشمندی که خداوند در وجود او نهاده است، ملزم میکند.
وی با شرح مفصلی بر نحوه آغاز نگارش شاهنامه توسط فردوسی گفت: شاهنامه فردوسی در سال 400 به پایان رسیده است و با توجه به بیان روشنی که عنوان میکند این روند نگارش سی سال به طول انجامیده است، نتیجه میگیریم که آغاز نگارش آن به سال 370 برمیگردد که در آن زمان محمود ترک یک پسربچه یازده ساله بوده است؛ بنابراین اشعاری که در مدح محمود در شاهنامه فردوسی کنونی موجود است، هرگز سروده فردوسی نیست.
جنیدی با بیان اینکه پساز تحقیق و تفحصهای بسیار و با موشکافی و ریزبینی 27 بخش از شاهنامه را ویرایش کردهام که نسخه چاپ شده آن در حال حاضر در بازار کشور موجود است، گفت: به شما توصیه میکنم حتماً این کتاب را یکبار هم که شده با دقت بخوانید.
