به گزارش
خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از اصفهان، حجتالاسلام محمدرضا دُرانی، کارشناس تربیتی یکی از میهمانان این برنامه بود که درباره موضوعات مختلف به صحبت پرداخت. وی متولد سال ۱۳۵۲ در شهر داراب است؛ وی در دروس خارج فقه و اصول حوزه علميه تحصيل ميكند و از جمله فعالیتهایش استاد حوزه و دانشگاه، عضو اداره اساتيد و شخصيتهاي نهاد نمايندگي مقام معظم رهبري در دانشگاهها، عضو شوراي رده بندي سني بازيهاي رايانهای، استاد برگزيده نيروهاي مسلح، عضو شوراي تحريريه مجله مديريت خانه و مجله موعود و کارشناس و مشاور تربیتی نوجوانان است.
خانواده مهمترین نهاد اجتماعی است
حجتالاسلام محمدرضا درانی در گفتوگو با ایکنا در مورد برنامه تربیتی «تربیت مادرانه» گفت: اهمیت نهاد خانواده از هر نهاد دیگری در جامعه بیشتر است، خانواده مهمترین نهاد اجتماعی است که هم روی جامعه تاثیر میگذارد و هم در آینده کشور تاثیرهای مثبت و منفی خواهد داشت.
وی افزود: خانواده از گزینههایی است که در معرض معرفی آسیب قرار دارد و با توجه به کارکردهای خانواده میتوان خود خانواده را گاهی آسیبزا و گاهی آسیبزدا دانست؛ خانوادههای آسیبزا به فرزندان خود و جامعهای که آن فرزند در آن هست آسیب میزند و خانواده آسیبزدا کاری به غیر از تربیت درست و صحیح فرزندان نمیکند و تمام الگوهای رفتاری پدر و مادر را اجرا خواهد کرد.
این کارشناس تربیتی نوجوانان، نقش آموزش را مهمترین نقش در تربیت دانست و گفت: رسانه و جامعه نیز بخش عمده و با اهمیتی از این تربیت را به عهده دارند؛ بخش بزرگ آن از کارکردهای تربیتی رسانههاست و رسانهها در حقیقت رقیب تربیتی خانواده هستند و بسیار قدرتمندتر از آن چیزی است که به چشم میخورد.
حجتالاسلام دُرانی در پاسخ به چیستی منابع کارشناسی مناسب در زمینه روانشناسی تربیتی، اظهار داشت: ما در منابع تربیتی خود منابع غربی را نادیده نمیگیریم اما باید از منابع روانشناسی غربی همانقدر استفاده کنیم که تعارضی با مباحث دینی و اسلامی نداشته و تلفیقی صحیح و مثبت از هردو باشد.
وی گفت: ما در فرهنگ ایرانی خود 7 هزار سال و در فرهنگ اسلامی نیز 1500 سال قدمت داریم؛ پوشش فرهنگی، معماری و هنری محصول فرهنگی خودمان را داریم و فرهنگ اسلامی نیز از نظر نظریههای تربیتی و روانشناسی قرآنی و روایات اهلبیت (ع) بسیار کامل و مورد اطمینان است، پس فرهنگ حاضر و معاصر تلفیقی مخلوط و شالودهای از فرهنگ ایرانی و فرهنگ اسلامی است که این دو فرهنگ هیچ مخالفت و تعارضی با یکدیگر ندارند و برای جامعهای متمدن، سالم و قابل استفاده عمومی است.