کتاب گریزی، شاخصِ نوخاستگیِ نسلی

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از اصفهان، بر اساس شرایط و اقتضای زمانه و ناکامیِ سیستم‌های آموزشی در ایران، اکنون نسل نوخاسته کودک و نوجوان، کتاب هراس شده و مطالعه را امری سنگین و طاقت فرسا می‌شمارد. نسلی که باید  آینده حرکت نظام و انقلاب اسلامی را رقم بزند و پرچم تمدن اسلامی را به اهتراز در بیاورد. نسلی که اگر به حال خود رها شود نه تنها با مطالعه و کتاب همراه و مأنوس نخواهد شد، بلکه به پیکار با کتاب برخواهد خاست.

دستگاه‌های بزرگی همچون فرهنگ و ارشاد اسلامی، صدا و سیما و آموزش و پرورش، بیشترین سهم را در این گُنگ صفتی و کور چشمیِ نسل نوخاسته نسبت به کتاب دارند.

چهار دهه از انقلاب اسلامی می‌گذرد ولی هنوز برای کتاب که سرحلقه حرکت، توسعه و پیشرفت جوامع است، چشم انداز دقیق نداریم و معلوم نیست نقش نهادهای فرهنگی و رسانه‌ها در ترویج و توسعه فرهنگ مطالعه چیست.  معلوم نیست اقتصاد کتاب و نشر با چه سیستمی باید تعادل پیدا کند، معلوم نیست شبکه‌های تولید و توزیع کتاب به کدام سو باید پیش بروند، هنوز رسانه ملی کتاب را صرفا به عنوان یک کالای مصرفی  معرفی می‌کند و نقش اساسی کتاب در هستارهای عینی و فرارفتارهای انسانی در فیلم‌ها و سریال‌ها مورد توجّه عمیق قرار نگرفته است. آموزش و پرورش تنها بر کتاب‌های درسی تکیه دارد و تکلیف شب را برای دانش آموزان واجب تر از مطالعه و دستگرمی با کتاب می‌داند. هنوز کتابفروشی‌ها و فروشگاه لوازم التحریر از هم متمایز نشده‌اند و... .

 انس با کتاب و مطالعه، شناخت دقیق کتاب، مهارت گزینش کتاب خوب، دسترسی متوازن و روان به کتاب، امکان تبادل کتاب، امکان کاربست کتاب در متن زندگی، امکان تامین نیازهای روحی و معنوی انسان با کتاب و... از مهم ترین حقوق کودکان، نوجوانان وجوانان به شمار می‌رود که با هیچ توجهی نسبت به آن، کمتر فعالیتی از سوی نهادهای متولی در این زمینه صورت نگرفته است.

سهم امانی در توزیع کتاب نسبت به هدیه و خریدِ ملکیِ کتاب ناچیز است و باید فرصت استفاده از امانتِ کتاب چندین برابر افزایش یافته و کتابخانه‌های عمومی از سایه نشینی به راهرور نشینی تبدیل شده و کتاب را بر سرِ راه افراد قرار دهند، صدا و سیما باید کتاب را خوراکِ اصلی و دستمایه زیربنایی برای برنامه‌های خود بشمارد و مدارس باید زندگی کردن با کتاب را به دانش آموزان بیاموزند تا شاید غمنامه کتاب در جامعه لباس عزا از تن  بدر کند و این یار مهربان، دوباره مهربانیش را از سر بگیرد.