بهشت در کلام امیر

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از لرستان، امام علی(ع) در خطبه 109 نهج‌البلاغه می‎فرماید: بهشت سرائی است که اقامت‌کنندگان آن، هرگز کوچ نمی‎کنند و احوالشان تغییر نمی‎نماید.خوف و ترسی به آنان روی نمی‎آورد.بیماری در وجود آنان رخنه نکند.خطرات متوجه آنان نشود و سفری در پیش ندارند تا اجباراً از محلی به محل دیگر کوچ نمایند.
همچنین در خطبه 165 نهج‌البلاغه می‎فرماید: اگر با چشم دلت به آن‌چه از بهشت برایت توصیف می‎شود، نظراندازی، روحت از لذات و زخارف دنیا، کناره‌گیری خواهد کرد و فکرت درباره درخت‌هایی که شاخه‌هایشان، همواره به هم می‎خورد و ریشه‌های آن در دل تپه‌هایی از مشک، بر سواحل نهرهای بهشت فرو رفته‌اند، متحیر می‎شود! میوه‌های این درختان، به آسانی و مطابق میل هر شخص، چیرده می‎شود.میزبانان بهشتی از کسانی‌که در بهشت‌اند و مقابل قصر آنان فرمود، با عسل‌های مصفا و شراب‎های پاکیزه که مستی ایجاد نمی‎کنند، پذیرایی می‎نمایند.
یکی‌‎از بزرگان گفته است: این ده چیز در بهشت است: جوانی که با او پیری نیست.سلامتی که به دنبالش بیماری نیست.سلطنتی که در او عزل نیست.راحتی که با او شدت نیست.نعمتی که با او محنت نیست.سلطنتی که در او عزل نیست.راحتی که با او شدت نیست.نعمتی که با او محنت نیست.بقایی که با او فنا نیست.حیاتی که با او مرگ نیست.عزتی که با او ذلت نیست.رضایی که با او سخط نیست.انسی که با او وحشت نیست.کمااینکه در آیه 179 آل‎عمران آمده است: «مَّا كَانَ اللّهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى مَآ أَنتُمْ عَلَيْهِ حَتَّىَ يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ وَمَا كَانَ اللّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَلَكِنَّ اللّهَ يَجْتَبِي مِن رُّسُلِهِ مَن يَشَاء فَآمِنُواْ بِاللّهِ وَرُسُلِهِ وَإِن تُؤْمِنُواْ وَتَتَّقُواْ فَلَكُمْ أَجْرٌ عَظِيمٌ؛ خدا بر آن نيست كه مؤمنان را به اين [حالى] كه شما بر آن هستيد واگذارد تا آنكه پليد را از پاک جدا كند و خدا بر آن نيست كه شما را از غيب آگاه گرداند ولى خدا از ميان فرستادگانش هر كه را بخواهد برمی‎‏گزيند پس به خدا و پيامبرانش ايمان بياوريد و اگر بگرويد و پرهيزگارى كنيد براى شما پاداشى بزرگ خواهد بود» که کلمه اجر عظیم فراوان در قرآن آمده است و مراد از آن یکی‌ بهشت جاودان است و دیگری رضای خداوند تبارک و تعالی.
رسول خدا(ص) فرموده است: «اگر لباسی از لباس‌های بهشت را به اهل دنیا نشان بدهند، چشمان‌شان تحمل دیدن آن‌را نخواهد داشت و همه از کثرت لذت نگاه به آن، بی‌تاب شده و می‎میرند» و نیز در روایت است: در بهشت درختانی است که رنگ‌هایی از نقره بر آن آویزان است.هنگامی‎که اهل بهشت، علاقه به شنیدن موسقی دارند، خداوند سبحان بادی را از دل عرش برمی‌انگیزاند و این باد به درخت‌های مذکور می‎وزد و با به حرکت آوردن رنگ‌ها، تولید چنان صدایی می‎کند که اگر اهل دنیا آن‌را بشنوند، از شدت طرب و شادی، جان می‎سپارند.
امام علی(ع) هم‌چنین فرموده است: بهشت دارای هشت در است: دری که از آن پیامبران و صدیقین داخل می‎شوند، دری که از آن شهدا و صالحین وارد می‎گردند.شیعیان و دوستان ما، از پنج در دیگر داخل می‎شوند.من همواره بر روی پُل صراط دعا می‎کنم که خدایا! شیعه و یاور مرا و هر شخصی که مرا در دنیا دوست داشت، حفظ کن! و در دیگر دری است که سایر مسلمانان و گویندگان لا اله الاالله وارد می‎شوند به‌‍شرط این‌که در دل آنها ذره‌ای دشمنی ما اهل‌بیت، وجود نداشته باشد.
امام علی(ع) همچنین در رابطه با بهشت فرموده است: در بهشت درختی است که از بالای آن لباس‌های حله می‎روید و از پایینش، اسبان ابلق زین و لجام کرده خارج می‎شود.این اسبان دارای بال هستند و سرگین ندارند.بهشتیان بر آنها سوار شده و به هر کجل بخواهند پرواز می‎کنند.
امام باقر(ع) نیز فرموده است: همانا اهل بهشت، جوانانی سیه چشم و تاجدار، دارای گردنبند و دستبند و دانا و گرامی هستند که به هر کدام از آنها، نیروی صد نفر برای خوردن و آشامیدن و آمیزش جنسی، عطا می‎شود.
رسول خدا(ص) فرموده است: «طوبی درختی در بهشت است که خداوند سبحان آنرا با دست خویش، غرس نموده است و از روح خود در آن دمیده است.از این درخت زینت‌ها و میوه‌های خوشگوار می‎روید که ب ردهان اهل بهشت، بسیار نزدیک و شاخه‌هایش از پشت دیوارهای بهشت پیداست».
رسول خدا(ص) فرموده است: در بهشت بازاری است که چیزی در آن خرید و فروش نمی‎شود بلکه عکس زنان و مردان در بازار است که هر شخصی از عکسی خوشش بیاید، وارد بازار می‎شود و در آن‌جا جمعی حورالعین را می‎بیند که با صدای زیبایی که احدی مانند آن‌را نشنیده می‎خوانند: ما نعمتیم و هرگز تغییر نمی‎کنیم! ما پوشیده‌ایم که هیچ‌گاه عریان نمی‎شویم! ما همیشه راضی هستیم و هرگز خشمگین نمی‎شویم! ما همیشه زنده‌ایم و هیچ‌گاه نمی‎میریم! ما سیریم و هیچ‌گاه گرسنه نمی‎شویم! ما زنان خوب و زیباییم و شوهران‌مان بهترین و کریم‌ترین افراد هستند!.
امام رضا(ع) فرموده است: اولین فردی که وارد بهشت می‎شود، شهید است و در روایت است که آخرین پیامبری که وارد بهشت می‎شود، حضرت سلیمان است به‌خاطر نعمت‌هایی که در دنیا داشته است.
روایت شده که بر در بهشت، درختی است که شاخه‌های آن بر صد هزار نفر سایه می‎اندازد.در سمت راست درخت، چشمه‌ای پاک‌کننده وجود دارد که اهل بهشت وقتی از آن می‎نوشند، دل‌شان از حسد و پوست‌شان از مو پاک می‎شود.همان‌طور که خداوند سبحان در آیه 21 سوره انسان می‎فرماید: «عَالِيَهُمْ ثِيَابُ سُندُسٍ خُضْرٌ وَإِسْتَبْرَقٌ وَحُلُّوا أَسَاوِرَ مِن فِضَّةٍ وَسَقَاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا؛ [بهشتيان را] جامه‌‏هاى ابريشمى سبز و ديباى ستبر در بر است و پيرايه آنان دستبندهاى سيمين است و پروردگارشان باده‌ای پاک به آنان می‏‏نوشاند» هم‌چنین امام باقر(ع) در حدیثی فرموده است: بهشتی که خداوند سبحان در قرآن‌کریم ذکر کرده است، بهشت عدن، بهشت فردوس، بهشت نعیم و بهشت ماوی است. و غیر  از این‌ها بهشت‌های دیگری است.آن‌چه را که مؤمن در بهشت درخواست کند، کافی‌است که بگوید: «سبحانک اللهم» که خادمان بهشت، هرچه را بخواهد، آماده می‎کنند و بعد از بهره‌مند شدن از نعمت، می‎گوید: «الحمدلله رب العالمین».