تعلقات دنیوی؛ مانع هجرت معنوی

حجت‌الاسلام سید محمد صادق ابطحی، استاد حوزه و دانشگاه در گفت‌وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از اصفهان، اظهار کرد: آیات فراوانی مبنی بر هجرت در قرآن موجود است که هم معنای هجرت در بعد معنوی و هم جغرافیایی را مدنظر دارد.
وی افزود: در قرآن آمده« لَمْ تَکُنْ أَرْضُ اللَّهِ واسِعَةً فَتُهاجِرُوا فيها؛ مگر زمین خدا وسیع نبود که در آن هجرت کنید». نبی مکرم اسلام(ص) زمانی که در مکه با شرایط سختی مواجه شدند، به مدینه هجرت کردند و یا دستور هجرت مسلمانان را به سمت حبشه دادند.
این استاد حوزه و دانشگاه بیان کرد: وقتی محیط آلوده و شرایط مناسبی نداشته باشد، دستور به هجرت داریم. از بعد معنوی هم دوری از شرایطی که گناه و معصیت در آن وجود دارد، هجرت به محیط سالم‌تر مورد توجه است.
ابطحی ادامه داد: کلیت هجرت، سیر و سلوک نیست، بلکه هجرت مقدمه‌ای برای سیر و سلوک است، یعنی اگر چنانچه انسان در محیط آلوده‌ای باشد، به سیر و سلوک موردنظر نمی‌رسد، تا از آنجا هجرت کند. سیر و سلوک مراتب بالایی دارد که اولین قسمت آن هجرت و پس از آن مراقبه، توبه و... است.
وی گفت: هرچه انسان بتواند از تعلقات کم کند، هجرت برایش آسان‌تر می‌شود. مردم مکه که همراه پیغمبر هجرت کردند، وابسته به اموال و ظواهر زندگی نبودند و خانه و اموالشان را رها کرده و به همراه پیغمبر(ص) هجرت کردند، در واقع آنچه مانع هجرت می‌شود، تعلقات است. هرچه وابستگی‌ها برای انسان کمتر شود، زمینه هجرت و فاصله گرفتن از آن شرایط بیشتر می‌شود.
وی تصریح کرد: امیرمومنان(ع) در نهج‌البلاغه و در خطبه42 می‌فرمایند: هواپرستی و آرزوهای طولانی، عمده‌ترین خطر برای انسان است.