بی‌تقوایی، زمینه محروم شدن انسان از نعمت‌ها و برکات الهی

به گزارش ایکنا از اصفهان، در آیه 96 سوره اعراف آمده است: «وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُري‏ آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَکاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ وَ لکِنْ کَذَّبُوا فَأَخَذْناهُمْ بِما کانُوا يَکْسِبُونَ؛ و اگر اهل آبادی‌ها ایمان آورده و تقوی می‌ورزیدند، هرآینه باب‌های برکات آسمان و زمین رابه رویشان می‌گشودیم، اما تکذیب کردند و لذا به‌واسطه اعمالی که کردند آنها را مؤاخذه نمودیم.
مرحوم علامه طباطبایی، مفسر قرآن کریم و صاحب تفسیر المیزان در تفسیر این آیه می‌نویسند: برکات به معنای هر خیر کثیری است، مثل امنیت، آسایش، سلامتی، مال و اولاد و... و می‌فرماید: اگر اهل قریه‌ها ایمان می‌آورند، یعنی عقایدشان را اصلاح می‌کردند و تقوی می‌داشتند، یعنی در رفتار اجتماعی نیز نیکو عمل می‌کردند، در این صورت مجرای برکات را بر آنها می‌گشودیم و انواع خیر را در اختیارشان قرار می‌دادیم، منظور از برکات آسمان اموری از قبیل برف و باران تگرگ و...به مقدار مفید و نافع می‌باشد و مراد از برکات زمینی انواع میوه‌ها ونباتات و امنیت و آسایش است و خداوند می‌فرماید: این برکات در زمانی نازل می‌شوند که مردم ایمان و تقوی داشته باشند و از آنجا که نوع انسان، اجتماعی و تکامل یافته است، لذا ایمان و تقوای یک عده اندک کفایت نمی‌کند، چون کفر و فسق اگر جمعی و عمومی باشد، کار خود را می‌کند و با ایمان آن عده اندک مقابله می‌نماید، پس سبب فساد بر طرف نمی‌گردد، جز آنکه آن عده اندک بیدارشده و بر علیه جماعت کفار و در جهت قطع ید آنها اقدام کنند و جمله نهایی دلالت می‌کند که عذابی که بر جماعات نازل شده به عنوان مجازات برای اعمال خود آنها بوده و خداوند به سبب گناهشان آنها را هلاک نموده است.
انتهای پیام