شعبان دریای رحمت واسعه

به گزارش ایکنا از همدان، رجب ماه خدا بود، ماه استغفار. تعبیراتی که در روایات است ماه رجب را اصب می گویند چون رحمت و مغفرت الهی بر امت ریزش می کند، آیا از این باران رحمت به دلِ ما هم رسید یا آن را احساس می کنیم؟
به ماه شعبان وارد شدیم و این یکی از موقعیت هاست. حزن نسبت به گذشته، باید نقش سازندگی نسبت به آینده داشته باشد.
و اینک ماه شعبان فرا رسیده است. ماه، ماه استغفار است. ماه پیغمبر اکرم(ص) است. در روایات داریم که حضرت فرمودند «أَلَا إِنَّ شَعْبَانَ شَهْرِی فَرَحِمَ اللَّهُ مَنْ أَعَانَنِی عَلَی شَهْرِی»، ماه شعبان ماه من است؛ خداوند کسی را که در این ماه به من کمک کند، رحمت کند! در این ماه هم بسیار راجع به استغفار سفارش شده است اگر کسی واقعا دلش تکان خورده باشد و واقعاً از نظر دل و قلبش محزون باشد، اندوهگین باشد، نسبت به گذشته از دست رفته اش، در صدد جبران است.
و هر کس که منزلت این دعوت بزرگ را بشناسد، به ناچار اهتمام به خرج می دهد، تا مگر مشمول آن شده، در آن داخل شود و در خصوص روزه در این ماه وارد شد امیرالمؤمنین علی علیه السلام فرمود «از آن زمان که شنیدم منادی رسول خدا صلی الله علیه و آله ندا می داد، روزه ماه شعبان از من فوت نشد پس اگر خدا بخواهد پس از این نیز روزه شعبان از من فوت نخواهد شد، تا زمانی که زنده ام.»

مردم ارزش نعمت مناجات با خدا را نمی دانند
البته بیشتر مردم ارزش نعمت مناجات با خداوند متعال را نمی دانند! و به درستی که منشأ این مناجات ها، علوم و معارف ارزشمندی است که کسی بر مقام و حدود و دایره آن آگاهی نخواهد یافت، جز اهل آن و آنان اولیای خداوند هستند، کسانی که از راه «کشف» و «شهود» به آن دست یافته اند.
رسیدن به حقیقت این مکاشفه ها به درستی که از بزرگ ترین نعمت های اخروی است که هیچ یک از نعمت های دنیوی را نمی توان با آن مقایسه کرد و اشارت صادق آل محمد صلی الله علیه و آله به همین است، آنجا که می فرماید «به درستی که اگر همه مردم، آنچه را که در فضیلت معرفت خداوندی وجود دارد، می دانستند، چشم های خود را به آنچه دشمنان، از تمتعات زندگی دنیوی از آنها بهره می برند، باز نمی کردند، و دنیای آنها، در نزد اینان از آنچه در زیر پاهای خود لگد می کنند(شن و گل) پست تر می شد و به معرفت خداوندی متنعم شده و لذت می بردند، مانند کسی که در باغ های بهشت همواره با اولیای خداوندی همنشین باشد.»

بهره ای اندک از مناجات شعبانیه
رهروان فضیلت، تمرین خوب خواستن و خوب زیستن را در ماه های دعا و عبادت، یعنی ماه رجب و شعبان به انجام می رسانند و روش خوب خواستن را می آزمایند. آنان بلندهمتی را که شایسته مؤمنان است و آن را از معصومین((ع)) آموخته اند، از نظر دور نمی دارند؛ در طلب خوبی های دنیا و آخرت در این ما ه ها بر می آیند و در طلب داشتن فرزندان صالح، دوستان با ایمان، معلمان شایسته، رزق حلال و....
«وَ اِذا سَئَلَک عِبادی عَنّی فَاِنّی قَریبٌ اُجیبُ دَعْوَةَ الدّاعِ»؛ «و هرگاه که بندگان من از تو درباره من می پرسند، پس بدانند که من به آنان نزدیک هستم، و دعای آن که مرا می خواند، مستجاب می کنم.»(بقره/186)
در این صحرای سوزانِ غفلت ها و لغزش ها، در میانِ این همه نگرانی ها و دغدغه ها، و در این سوزِ عطش ناک برخاسته از حرمان آب حیات، نیایش و نجوا با موجودی لطیف و دل آرام و دلربا، چه آرام بخش و روح افزا خواهد بود.
به صفای دل رندان صبوحی زدگان چه گره ها که به مفتاح دعا بگشایند
متون دعاهای اسلامی، از زیباترین متون ادبی و هنری، و نمونه بهترین به کارگیری فصاحت و بلاغت در بیان است و این نشان می دهد که اسلام، به زیبایی و به ارزش هنر، اهمیت می دهد. هم چنین این متون، دارای یک نوع موسیقی و آهنگ نیز می باشد که تأثیر این آهنگ و تأثیر زیبایی های کلام، در روح انسان چنان است که به روح، برای در پناه عشق آمدن و در مقابل خداوند، حضور یافتن و تأثیر پذیرفتن بیشتر در برابر دعا کمک می کند
ادعیه اسلامی ما از محتوایی والا و مضمونی عمیق نیز بهره می برند؛ چنان که امام خمینی(ره) در این زمینه می گوید: «ادعیه ائمه هُدی دعاهای آن ها، همان مسائلی را که کتاب خدا دارد، دعاهای آن ها هم دارد با یک زبان دیگر. قرآن یک زبان دارد، یک نحو صحبت می کند و همه مطالب را دارد، منتها بسیاریش در رمز است که ما نمی توانیم بفهمیم و ادعیه ائمه((ع)) که وضع دیگری دارد...
«مناجاتِ شعبانیه»، از ادعیه ای است که دارای جایگاه و منزلتی بسیار والا و ممتاز است، به طوری که برای درک بعضی از مضامین آن راهی نیست، مگر آنکه آدمی، خود به آن عوالِم راه پیدا کند و آن حقایق را از جان و شهود حس نماید.
برگرفته از؛
توصیه های آیت الله آقا مجتبی تهرانی در ماه شعبان
رهنمودهای میرزا جواد آقا ملکی تبریزی در مراقبت از ماه شعبان
رهنمودهای میرزا جواد آقا ملکی تبریزی در مراقبت از ماه شعبان
بیانات آیت الله جوادی آملی در درس اخلاق
بقره (2) : 186.
علی شریعتی، نیایش، صص 33 و 34.
صحیفه امام، ج 21، ص 457.
انتهای پیام