خوشبختی واقعی در گرو حرکت به سمت غایت الهی انسان است

حسن علی نصرآبادی، در گفت‌وگو با خبرنگار ایکنا شعبه اصفهان، درباره معنا و فلسفه خوشبختی، اظهار کرد: هر انسانی با توجه به دیدگاهی که نسبت به جهان و اطرافش دارد، خوشبختی را برای خود معنا می‌کند. اما در دیدگاه روانشناسی اگر انسانی از زندگی احساس رضایت داشته باشد و بتواند رفتارها و هیجاناتش را مدیریت کند، یک انسان خوشبخت است.
وی ادامه داد: برخی معتقدند که اگر بین خواسته‌های انسان و سطح انتظار او از دنیا، و میزان برآورده شدن آن انتظارات برابری وجود داشته باشد، انسان احساس خوشبختی دارد.
این استاد دانشگاه با اشاره به معنای خوشبختی در فلسفه اسلامی گفت‌: فلسفه اسلامی خوشبختی واقعی را رسیدن انسان به غایت واقعی خویش می‌داند، چون همه انسان‌ها در جهان بینی اسلامی غایتی دارند وانسان به سمت غایتی که خداوند برایش معین کرده حرکت می‌کند.
نصرآبادی با بیان اینکه حرکت انسان به سمت غایت واقعی، حرکت به سمت کمال است، افزود: انسانی که به سمت آن کمال مطلوب در حرکت است، از جنبه اجتماعی و فردی و هم از نظر دنیایی و آخرتی و با توجه به رسالتش در جهان هستی، زمانی که در راستای رضای خدا باشد، احساس خوشبختی می‌کند و دور شدن از آن مسیر برای او احساس ناراحتی در پی دارد. در این رابطه، چون انسان به خدای خودش متصل و با او در حال گفت‌وگو است، احساس خشنودی می‌کند.
این استاد دانشگاه با اشاره به اینکه شانس و اقبال تاثیری در خوشبختی انسان ندارد خاطرنشان کرد: خداوند می‌خواهد انسان‌ها خوشبختی خود را بسازند و ما معتقدیم که خوشبختی مسبباتی  دارد، یعنی انسان اگر درست فکر کند و امور خودش را به خوبی مدیریت نماید، رفتارهایش را با شبکه اجتماعی به درستی تنظیم و یک برنامه ریزی منطقی داشته باشد، به خوشبختی می‌رسد.
نصرآبادی گفت: تفاوت بینش ما با بینش غربی در خصوص خوشبختی این است که آنها تمام خوشبختی را وابسته به عوامل انسانی می‌دانند و از عنایت الهی چشم‌پوشی می‌کنند. اما ما معتقد هستیم که در درجه اول عنایت خداوند و پس از آن فعالیت انسان برای تحقق این عنایت الهی، خوشبختی او را رقم می‎زند. یعنی خداوند خواستار خوشبختی انسان است، اما این را در اراده خود انسان قرار داده که اگر بخواهد، خوشبخت شود.
وی تصریح کرد: اگر برای زندگی خود هدفی قائل شویم، از راهی درست و اصولی تنش‌ها را مدیریت کنیم و هرگز ناامید نشویم، خوشبختی واقعی را می‌یابیم. خوشبختی واقعی آن است که با ذات و حقیقت انسان همراه باشد و در مقابل، خوشبختی کاذب در اثر جهل، سنت‌های غلط و رنگ و لعاب‌های ظاهری ایجاد می‌شود.
نصرآبادی ادامه داد: شاید کسی پول را عامل خوشبختی بداند و زمانی که به آن رسید خودش را خوشبخت بداند، در صورتی که اینطور نیست و خوشبختی واقعی چیزی است که به وسیله آن ذات انسان، توانمندی‌ها و استعدادهای او شکوفا شده و رشد پیدا کند و با غایتی که خداوند برای انسان ترسیم کرده همخوانی داشته باشد.
وی گفت: آفریننده انسان، غایت و هستی او را بهتر می‌داند، به همین دلیل عرفا و صالحان و کسانی که در این مسیر گام برداشتند، هرلحظه خود را خوشبخت دانستند. مثلا شاید شهدا که با آن آهنگ مستانه و رقص عارفانه خود به سمت معبود می‌شتافتند، بهترین خوشبختی را داشتند، خوشبختی‌ای که انسان را جاودانه می‌کند.
انتهای پیام