امید باعث رشد انسان می‌شود/ انسان ناامید از خدا، کافر است

حجت‌الاسلام مهدی اژه‌ای در گفت‌وگو با ایکنا از اصفهان، اظهار کرد: امید به ریشه‌های عقیدتی و فکری انسان برمی‌گردد، یعنی اگر انسان به امری ثابت، پایدار و جاوید متصل شود، امیدوار و اگر به امری متغیر و فانی شدنی متوسل شد و دل بست، ناامید است.
وی افزود امید از منظر بینش دینی، انسان را متوجه خدا می‌کند که زنده، جاوید، بی‌آغاز و پایان، و رحمتش وسیع است و هر که به او وصل شد، جاوید، ماندگار و ماندنی می‌شود. قرآن نیز در این خصوص می‌فرماید: «وَلَا تَيْأَسُوا مِن رَّوْحِ اللَّهِ»؛ خداوند می‌گوید از رحمت خدا مأیوس و ناامید نباشید، چرا که خدای متعال بی حد و حساب به مخلوقات خود لطف و عنایت داشته و دارد و هر موجودی در هر حال از فیض الهی بهره‌مند است، لذا به کسانی که در حد خود بدی کرده و ضعف، سستی، بی عقلی، گناه، معصیت و کاستی داشتند نیز می‌گوید: «وَلَا تَيْأَسُوا». خدای متعال جبار است، یعنی اگر توبه کردید و از گناه ومعصیت، سستی و بی‌عقلی دست برداشتید و راه تدبیر و بندگی را انتخاب کردید، خدا گذشته شما را پاک و شما را برای رشد واقعی و بالاتر کمک می‌کند.
عضو هیئت مدیره دارالقرآن کریم استان اصفهان بیان کرد: خداوند در بعضی از آیات نیر می‌فرماید خداوند توبه‌پذیر است و بازگشت به سوی خدا فقط مربوط به گناه و معصیت نیست، بلکه کسی که عمرش را در جهل، بی‌خبری وغفلت بگذراند، گناهکار است، مثلا جوانی که باید تحصیل کند به تحصیل نپردازد، دانشجو در دانشگاه درس نخواند و یا طلبه‌ای در حوزه به درس توحه نداشته باشد، همه اینها ظالم به نفسشان هستند و گناهکار محسوب می‌شوند.
حجت‌الاسلام اژه‌ای ادامه داد: بنابراین هر زمان که انسان پشیمان شود و شروع به کار کند، خداوند متعال او را می‌بخشد؛ پس در همه حال خدای متعال ما را به سوی خود دعوت می‌کند که اگر انسانی با خدا آشنا شد دیگر جایی برای ناامیدی نیست، زیرا خدا راه را برای رشد فراهم کرده است، اما اگر غیر خدا روی آوردید و به عوامل ناپایدار دل بستید جوانی، مال و قدرت از انسان گرفته می‌شود و پایانش یاس و ناامیدی است. قرآن می‌فرماید: در اثر یاد خدا شما اطمینان و آرامش پیدا می‌کنید؛ در واقع آثار آیه «الَّذِينَ آمَنُوا وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِكْرِ اللَّهِ أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ»، امید است.

امید منشا کار و تلاش است

وی در خصوص نقش امید در تربیت انسان گفت: اگر انسان به نتیجه هر کار و تلاشش برای رسیدن به هر چیزی امید نداشته باشد، اصلا کاری صورت نمی‌گیرد، لذا امید بزرگترین عامل تلاش و کوشش است. در داستان یکی از انبیا آمده است که دید پیر مردی بالای ۱۰۰ سال با جدیت کار می‌کند گفت خدایا این پیرمرد با این سن و سال چطور کار می‌کند؟ خطاب شد چون امید به زندگی دارد، عرض کرد: خدایا امید را از او بگیر و بعد دید پیرمرد قبری کند و و کنار قبر خوابید، پیامبر از او پرسیدند چرا دست از کار کشیدند؟ گفت تا چند ساعت قبل امید به زندگی داشتم، ناگهان امید از من گرفته شد و مهیای مردنم و بعد از خدا خواست که امید را به او برگرداند. لذا اگر امید در هر امری نباشد هیچ کس تلاش و کوششی برای امورات زندگی در تمام ابعاد زندگی نمی‌کند.
وی در خصوص ارتباط بین ناامیدی وکفر گفت: وجود خدا حق است و آثارش در زندگی انسان مشخص است واذا اگر کسی از خدا ناامید باشد، کفر به الله دارد و به اینکه خدا او را دوست دارد و در همه حال پشتیبان و کمک حال اوست، کافر است، چرا که همه اینها حقیقتی هستند که خداوند به زبان‌های مختلف به بندگانش توسط انبیا خبر داده و در قرآن نیز به صورت مفصل آمده که ما توبه پذیریم، گناهان را می‌بخشیم؛ بنابراین شخص که از لطف خدا وکمک به او در زندگی و بخشش ولطف عنایتش ناامید می‌شود، کافر است.
انتهای پیام