سبک زندگی پیامبر(ص)
گروه اجتماعی ــ پیامبر به عنوان اسوه حسنه سبکی از زندگی را برای مومنان به خود به ارمغان آورد که مبتنی بر تامین سعادت دنیا و آخرت انسان است.
به گزارش ایکنا از قم، سبک زندگی پیامبر(ص) دارای شاخصههایی است که حجتالاسلام والمسلمین عیسی عیسیزاده، مدیر گروه فرهنگنامههای قرآنی دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم و نویسنده شش جلد کتاب در مورد سبک زندگی قرآنی در مطلبی به فهرستی از آنها پرداخته که از نظر خوانندگان میگذرد.۱ـ هنگام راه رفتن با آرامی و وقار راه میرفت.
۲- در راه رفتن قدمها را بر زمین نمیکشید.
۳- نگاهش پیوسته به زیر افتاده و بر زمین دوخته بود.
۴- هرکه را میدید مبادرت به سلام میکرد و کسی در سلام بر او سبقت نگرفت.
۵- وقتی با کسی دست میداد دست خود را زودتر از دست او بیرون نمیکشید.
۶- با مردم چنان معاشرت میکرد که هرکس گمان میکرد عزیزترین فرد نزد آن حضرت است.
۷- هرگاه به کسی مینگریست به روش ارباب دولت با گوشه چشم نظر نمیکرد.
۸-هرگز به روی مردم چشم نمیدوخت و خیره نگاه نمیکرد.
۹- چون اشاره میکرد با دست اشاره می کرد نه با چشم و ابرو.
۱۰- سکوتی طولانی داشت و تا نیاز نمیشد لب به سخن نمیگشود.
۱۱- هرگاه با کسی، هم صحبت میشد به سخنان او خوب گوش فرا می داد.
۱۲- چون با کسی سخن میگفت کاملا برمیگشت و رو به او مینشست.
۱۳- با هرکه مینشست تا او اراده برخاستن نمیکرد آن حضرت برنمیخاست. ۱۴- در مجلسی نمینشست و برنمیخاست مگر با یاد خدا.
۱۵- هنگام ورود به مجلسی در آخر و نزدیک درب مینشست نه در صدر آن.
۱۶- در مجلس جای خاصی را به خود اختصاص نمیداد و از آن نهی میکرد.
۱۷- هرگز در حضور مردم تکیه نمیزد.
۱۸- اکثر نشستن آن حضرت رو به قبله بود.
۱۹- اگر در محضر او چیزی رخ میداد که ناپسند وی بود نادیده میگرفت.
۲۰- اگر از کسی خطایی صادر میگشت آن را نقل نمیکرد.
۲۱- کسی را بر لغزش و خطای در سخن مواخذه نمیکرد.
۲۲- هرگز با کسی جدل و منازعه نمیکرد.
۲۳- هرگز سخن کسی را قطع نمیکرد مگر آنکه حرف لغو و باطل باشد.
۲۴- پاسخ به سوالی را چند مرتبه تکرار میکرد تا جوابش بر شنونده مشتبه نشود.
۲۵- چون سخن ناصواب از کسی میشنید. نمی فرمود:« چرا فلانی چنین گفت» بلکه میفرمود « بعضی مردم را چه میشود که چنین میگویند؟».
۲۶- با فقرا زیاد نشست و برخاست میکرد و با آنان هم غذا میشد.
۲۷- دعوت بندگان و غلامان را میپذیرفت.
۲۸- هدیه را قبول میکرد اگرچه به اندازه یک جرعه شیر بود.
۲۹- بیش از همه صله رحم به جا میآورد.
۳۰- به خویشاوندان خود احسان میکرد بی آنکه آنان را بر دیگران برتری دهد.
۳۱- کار نیک را تحسین و تشویق می فرمود و کار بد را تقبیح مینمود و از آن نهی میکرد.
۳۲- آنچه موجب صلاح دین و دنیای مردم بود به آنان میفرمود و مکرر میگفت هرآنچه حاضران از من میشنوند به غایبان برسانند.
۳۳- هرکه عذر میآورد عذر او را قبول میکرد.
۳۴- هرگز کسی را حقیر نمیشمرد.
۳۵- هرگز کسی را دشنام نداد و یا به لقبهای بد نخواند.
۳۶- هرگز کسی از اطرافیان و بستگان خود را نفرین نکرد.
۳۷- هرگز عیب مردم را جستجو نمیکرد.
۳۸- از شر مردم برحذر بود ولی از آنان کناره نمیگرفت و با همه خوشخو بود.
۳۹- هرگز مذمت مردم را نمیکرد و بسیار مدح آنان نمیگفت.
۴۰- بر جسارت دیگران صبر میفرمود و بدی را به نیکی جزا میداد.
۴۱- از بیماران عیادت میکرد اگرچه دور افتادهترین نقطه مدینه بود.
۴۲- سراغ اصحاب خود را میگرفت و همواره جویای حال آنان میشد.
۴۳- اصحاب را به بهترین نامهایشان صدا می زد.
۴۴- با اصحابش در کارها بسیار مشورت میکرد و بر آن تاکید میفرمود.
۴۵- در جمع یارانش دایرهوار مینشست و اگر غریبهای بر آنان وارد می شد نمیتوانست تشخیص دهد که پیامبر کدامیک از ایشان است.
۴۶- میان یارانش انس و الفت برقرار میکرد.
۴۷- وفادارترین مردم به عهد و پیمان بود.
۴۸- هرگاه چیزی به فقیر میبخشید به دست خودش می داد و به کسی حواله نمیکرد.
۴۹- اگر در حال نماز بود و کسی پیش او میآمد نمازش را کوتاه میکرد.
۵۰- اگر در حال نماز بود و کودکی گریه میکرد نمازش را کوتاه میکرد.
۵۱-عزیزترین افراد نزد او کسی بود که خیرش بیشتر به دیگران میرسید.
انتهای پیام 
