کودکان سیستانوبلوچستان با «شاد» غمگینتر شدند
در استانی همچون سیستانوبلوچستان، که نزدیک به ۴۰ درصد از دانشآموزان آن به اینترنت دسترسی ندارند، سامانه «شاد» بیشتر موجب غم آنان شده است.
به گزارش ایکنا از سیستانوبلوچستان، این روزها که شیوع ویروس کرونا مدارس سطح کشور را به تعطیلی کشانده و امکان حضور در کلاس فراهم نیست، مسئولان گزینه «آموزش مجازی» را پیشنهاد میکنند؛ گزینهای که شاید در استانهای برخوردار یک راهکار باشد، اما به نظر میرسد در سیستان و بلوچستان به یک شوخی شبیه است.
سیستان و بلوچستان که نام آن همیشه همردیف با محرومیت بوده، سالها از فناوریهای روز جا مانده است؛ اگر در مدارس سایر نقاط کشور دغدغه «امکانات آموزشی مدرن» مطرح است، دانشآموزان این استان حتی از امکان مدرسه هم محروم بوده و بخش بزرگی در کپرها مشغول علمآموزی هستند.
در حالی که مسئولان سایر استانها به تأثیر امکانات آموزشی بر یادگیری و خلاقیت میاندیشند و به دنبال افزایش امکاناتی نظیر رایانه و تجهیزات آزمایشگاهی هستند، دانشآموزان سیستان و بلوچستان هنوز در گرم کردن فضای کلاس هم دچار مشکل هستند.
این روزها که زمزمه «آموزش مجازی» به گوش میرسد، گویا قرار است دانشآموزانی که همیشه از نعمت کلاس درس استاندارد و حداقل امکانات محروم بودهاند، باز هم از تحصیل جا بمانند و رنج محرومیت را به دوش بکشند.
در استانی که به گفته حمیدرضا رخشانی، مدیرکل آموزش و پرورش استان، «نزدیک به ۳۰ تا ۴۰ درصد از دانشآموزان آن به اینترنت دسترسی ندارند» و در قرن بیستویکم، همچنان برخی روستاهای آن از نعمت تلفن ثابت و همراه محروم هستند تا چه رسد به اینترنت و «آموزش مجازی» واژهای غریب است.
سامانه «شاد» (شبکه آموزشی دانشآموزان) که توسط وزارت آموزش و پرورش برای آموزش آنلاین راهاندازی شده، بیشتر موجب «غم» دانشآموزان سیستانیوبلوچستانی شده است؛ چراکه برای ورود به این سامانه، نیاز به نصب اپلیکیشن شاد و یا ثبتنام در نسخه تحت وب آن است که به دلیل ضعف زیرساختها، برای نیمی از مردم استان امکانپذیر نیست.
البته مسئولان آموزش و پرورش استان به این نتیجه رسیدهاند که بستههای آموزشی را به صورت لوح فشرده، توسط راهبران آموزشی به دست دانشآموزان برسانند؛ امیدواریم امکانات روستاهای استان به اندازهای باشد که امکان استفاده از این لوحهای فشرده فراهم شود.
یادداشت از هادی محمدی
انتهای پیام
