ریشه اصلی جنگ، موجودیت و رفتارهای اسرائیل است
مناقشه ایران – اسرائیل، ریشههای ساختاری، تاریخی، اخلاقی و دینی دارد و محصول تصمیمی فردی و تصمیم یک فرد نیست و ریشه اصلی و علت مهم جنگ، موجودیت و رفتارهای اسرائیل است.
به گزارش ایکنا از قم، در شرایطی که کشور عزیزمان ایران مورد آماج حملات متجاوزانه صهیونیستی _ آمریکایی قرار دارد، حفظ آرامش، کنترل هیجانات و اضطراب، حفظ انسجام، وحدت و همبستگی ملی، ایستادگی و مقاومت امری حیاتی و رسیدن به درک عمیق این مفاهیم برای جامه عمل پوشاندن به آن نیز ضروری است.
از اینرو، مرکز مطالعات و پاسخگویی به شبهات حوزه علمیه قم سلسله یادداشتهایی با عنوان «حماسه» ویژه ایام شرایط جنگ صهیونیست _ آمریکایی علیه کشورمان، تهیه و آنرا در اختیار ایکنای قم قرار داده است که بخش ششم آن از نظر میگذرد:
رژیم اسرائیل، رژیمی غاصب، متجاوز و مهمترین عامل بیثباتی منطقه است. مناقشه ایران – اسرائیل، ریشههای ساختاری، تاریخی، اخلاقی و دینی دارد و محصول تصمیمی فردی و تصمیم یک فرد نیست.
تنش میان ایران و اسرائیل بیش از چهار دهه است که وجود دارد؛ این تنشها شامل رقابتهای منطقهای، اختلاف ایدئولوژیک، ترور و حملات متقابل بوده است. در چنین ساختاری، هیچ رهبر واحدی حتی اگر نقش مهمی در جنگ داشته باشد علت یگانه آغاز جنگ محسوب نمیشود.
بنابراین حتی اگر ایران آغازکننده جنگ با اسرائیل بود، نمیتوان رهبری ایران را مقصر جنگ دانست، چه رسد به اینکه ریشه اصلی و علت مهم جنگ، موجودیت و رفتارهای اسرائیل است.
بدون شک اقدامات طرف اسرائیلی همواره نقش محرک داشته و زنجیره واکنش را ایجاد کرده است. در سالهای اخیر حملات زیر به ایران رخ داده است: ترور فرماندهان نظامی ایران، حملات هوایی به نیروهای وابسته به ایران در سوریه، حملات سایبری و خرابکاری در تأسیسات ایران، حمله به خاک ایران یا منافع ایران در خارج و دهها جنایت دیگر..
در چنین وضعیتی، بهصورت طبیعی واکنش ایران، بخشی از چرخه «اقدام – پاسخ» بوده است؛ بنابراین نمیتوان آغاز جنگ را به طرف ایرانی نسبت داد.
اختیار تصمیمگیری امنیتی در ایران چندلایه است، نه تکنفره. اگرچه مقام رهبری، در این زنجیره نقش نهایی را دارد، اما شورای عالی امنیت ملی، نیروهای مسلح، وزارت اطلاعات، سپاه و نهادهای مشورتی، همگی در روند تصمیمگیری دخیلاند. بهویژه در مسائل جنگی، تصمیمات معمولاً جمعی و مبتنی بر ارزیابیهای میدانی است پس نمیتوان مسئولیت هیچ رویدادی را بهصورت یک فرد واحد محدود کرد. بسیاری از جنگها نتیجه تصمیمی واحد نیست بلکه حاصل «تشدید تدریجی» در اثر چند حادثه است.
مثلاً ترور، پاسخ محدود، حمله متقابل، محاسبه غلط، یا پیامهای اشتباه میان طرفین است. در چنین سناریویی عاملگذاری تکنفره از نظر تحلیل روابط بینالملل فاقد دقت است.
موضع رسمی ایران، «دفاعی» است، نه «تهاجمی»؛ ایران روایت خود از ورود به درگیری را «پاسخ به تجاوز» معرفی میکند.
در نظریههای حقوق بینالملل، اگر درگیری در چارچوب «دفاع در برابر حمله» تعریف شود، نسبت دادن «مقصر بودن» به طرف مدافع بهطور مطلق، منطقی نیست (حتی اگر پاسخ طرف مدافع، بیش از حد باشد) چه رسد به موضوع ایران و اسرائیل، که به اذعان همه تحلیلگران بیطرف و منصف، اسرائیل، طرف متجاوز، و پاسخ ایران در حد متعارف بوده است.
بهخصوص در این زمینه اسرائیل با حمایت آشکار و همراهی دولت ایالت متحده آمریکا تجاوزات خود را پیش میبرد.
انتهای پیام
