دنیادوستی؛ حسرت و اندوه بیپایان
بهترین راه مبارزه با دنیادوستی، مخالفت با تعلقات و گرایشهای دنیوی و چشمپوشی از لذایذ پوچی است که در اثر گرایش به مادیات نصیب انسان میشود.
به گزارش ایکنا از اصفهان، آیتاللهالعظمی حسین مظاهری در سلسله گفتارهایی، به شرح ۴۰ رذیلت اخلاقی پرداخته است که از سوی پایگاه اطلاعرسانی دفتر معظمله منتشر و در سایت خبرگزاری ایکنا بازنشر میشود. شماره نوزدهم این مجموعه به رذیله اخلاقی «دنیادوستی» اختصاص دارد.
یکی از صفات رذیله، دنیادوستی است؛ به این معنا كه نفس آدمی بهصورت ملكه، به دنیا و خواستنیهای آن بپردازد و از غیر آن فارغ شود. قرآن كریم از این رذیله به «تَلَهِّی» یاد كرده است: «لا تُلْهِكُمْ أَمْوالُكُمْ وَ لا أَوْلادُكُمْ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ؛ اموال و فرزندانتان شما را از یاد خدا غافل نگرداند.» (سوره منافقون، آیه 9)
بیشتر بخوانید:
- خودخواهی؛ سرچشمه انحطاط انسان
- اضطراب؛ زنجیری بر دست و پای اراده
- سنگدلی؛ مانع پذیرفتن حق و حقیقت
- خود كمبینی؛ سدی در مسیر کمال
- عُجب؛ حماقت و نادانی محض
- تكبر؛ کلید درهای دوزخ
- كینهتوزی؛ به زنجیر کشیدن قلب
- غضب؛ شعبهای از جنون
- بدگمانی؛ جلوهای از پلیدی باطن
- غرور؛ طوق شیطان بر گردن انسان
این رذیله اخلاقی در آیات فراوانی از قرآن كریم، شاید در بیش از یکدهم آیات، بهشدت مذمت شده است. در روایات بسیاری نیز شاهد نکوهش این ملکه ناپسند هستیم. پیامبر اکرم(ص) دنیادوستی و دنیاگرایی را اساس و منشأ تمام اشتباهات و گناهان میداند و میفرماید: «حُبُ الدُّنْيا رَأْسُ كُلِّ خَطِيئَةٍ.» (بحارالأنوار، ج 51، ص 225)
واضح است که اگر دوستداشتن و تعلق به دنیا برای کسی ملکه شود، برای رسیدن به محبوب خود ممکن است هر گناه و اشتباهی مرتکب شود. از این نظر، این رذیلت، منشأ تمام بدیهاست. صفت رذیله دنیاطلبی، تبعات زیانبار بیشماری دارد. در ادامه این مبحث، فهرست بعضی از آن تبعات، بهمثابه ویژگیهای افراد دنیاگرا ارائه میشود.
این ویژگیها عبارتند از سستی اراده، فراموشی فطرت، منفیبافی، غفلت از یاد خدا، ظالم و نادان بودن، بیوفایی، دشمنی با صالحان، ابتلا به جهل مركب، عجولبودن، دچار شدن به بخل، امتناع از پذیرش حق، ابتلا به خشم خداوند، طغیان در برابر خداوند، ابتلا به سختی و مشقت دائمی، دچار شدن به حسرت و اندوه بیپایان و آرزوهای دستنیافتنی، بازماندن از نیكیها، زیانكاری دائمی، ترک آخرت، سیریناپذیری و مخالفت صریح با پیامبران.
آنچه بیان شد، بخشی از پیامدها و مفاسد ناشی از رسوخ و ریشهدواندن دنیادوستی در دل انسان است. توجه به این پیامدهای خطرناک، ضرورت مبارزه جدی برای ریشهکن کردن این ملکه شوم از دل را بیش از پیش آشکار میکند.
رفع این صفت رذیله، مانند سایر رذائل، مشکل، اما شدنی است. در این راستا کافی است انسان دنیاگرا برخلاف خواست شیطان یا برخلاف آنچه این صفت ناشایست از او میخواهد، عمل کند. درواقع، بهترین راه مبارزه با دنیادوستی، مخالفت با تعلقات و گرایشهای دنیوی و چشمپوشی از لذایذ پوچی است که در اثر گرایش به مادیات نصیب انسان میشود.
همچنین، مطالعه و تدبر در آیات و روایاتی که جایگاه معنوی انسان را در بهشت و نزد خداوند متعال تبیین فرموده، موجب میشود آدمی منزلت خویش را دریابد و خود را به دنیای پست و فانی نفروشد. تفکر در سرگذشت افراد دنیاگرا در تاریخ و مطالعه عاقبت شوم آنان نیز باعث عبرت است و در راستای رفع یا سرکوب این صفت رذیله، تأثیر بهسزا دارد.
انتهای پیام
