جهان باید از منطق جنگ به سمت صلح پایدار حرکت کند

به گزارش ایکنا به نقل از وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، احمد میدری، وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی روز سه‌شنبه با حضور برخط در نشست وزرای گروه آسیا و اقیانوسیه در یکصد و چهاردهمین کنفرانس بین‌المللی کار در ژنو گفت: در راستای ساختن جهانی هماهنگ، با صلح پایدار و رفاه همگانی، پیشنهاد من همان‌طور که در اجلاس افتتاحیه بیان کردم، اختصاص موضوع جنگ و کارگران جهان در سال آینده است؛ نشستی که در آن جنگ را با صدای رسا محکوم می‌کنیم و از تمامی ظرفیت‌های خود برای پیشگیری از آن بهره خواهیم گرفت.

متن کامل سخنرانی وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی به این شرح است:

وزرای محترم کار منطقه آسیا و اقیانوسیه!

مهمانان عالی‌قدر!

امسال نتوانستم در این رویداد شرکت کنم. مایه خوشحالی است که در این نشست، نکاتی را به استحضار شما عزیزان برسانم. مسئله امروز ما چیست؟ مسئله همان است که کوروش کبیر از پادشاه لیدیه پرسید.

هرودوت در کتاب تاریخ خود نقل می‌کند زمانی که پادشاه لیدیه به امپراتوری ایران یورش برد و از کوروش شکست خورد، پادشاه ایران به جای انتقام و ریختن خون او از پادشاه شکست‌خورده پرسید چه کسی تو را ترغیب کرد که به کشور من حمله کنی و به جای دوستی با من دشمنی کنی؟ امروز نیز پرسش همان است؛ پرسشی که در پهنه تاریخ طنین‌انداز شده است: چرا جنگ؟ چرا دشمنی به جای دوستی؟

جنگ اما تنها نوک کوه یخ است؛ واقعیتِ نیمه‌پنهان جنگ، نظام جهانی مبتنی بر ستیز، استثمار و سرمایه‌داری نظامی است؛ نظامی که بر پایه چپاول منابع انرژی، مواد خام معدنی، محصولات کشاورزی و نیروی کار ارزان بنا شده است. اما این ارزان بودن به چه قیمتی تمام می‌شود؟ تمام بار این نظام بر دوش کارگران و کشاورزان استثمارشده ما در سراسر جهان، به‌ویژه کشورهای جنوب، سنگینی می‌کند. در منطق سرمایه‌داری نظامی، ثروتمند شدن و ثروتمند ماندن قدرت‌های جهانی در گرو محرومیت دیگران و اعمال خشونت برای تضمین این سلطه است.

ما پیامدهای شوم این مسیر ویرانگر را به‌وضوح در نسل‌کشی غزه، ویرانی لبنان، عراق و سوریه و غارت اقتصادی ونزوئلا مشاهده می‌کنیم. ایران نیز بارها و بارها به دلیل برخورداری از ذخایر عظیم نفت و گاز، منابع غنی معدنی و موقعیت حساس جغرافیایی خود آماج این‌گونه حملات و توطئه‌ها قرار گرفته است.

اما پاسخ به مسئله کوروش کبیر و پایان دادن به نظام سلطه چیست؟ بریکس و ائتلاف‌های مشابه به دنبال راهکاری برای دگرگونی این نظام جنگ‌طلب و ناعادلانه هستند. همان‌طور که به صراحت در بیانیه مشترک گروه بریکس اعلام شده است، اعضای این سازمان در پی بنا نهادن جهانی هستند که ریشه در همکاری، صلح و منافع متقابل دارد. هدف این کشورها آن‌گونه که در این بیانیه تأکید شده، «ساختن جهانی هماهنگ، با صلح پایدار و رفاه همگانی» است.

ما در آسیا از زمان پایان جنگ جهانی دوم تاکنون شاهد رشد چشمگیر اقتصادی و صنعتی بوده‌ایم، بی‌آنکه به استعمار و استثمار متوسل شویم. پیشرفت ما نه بر مدار درگیری و استثمار، بلکه بر پایه اصول بنیادین همکاری و احترام متقابل استوار بوده است.

پاسخ اسلام و سایر ادیان به مسئله پایان دادن به جنگ و نظام سلطه، پاسخی فرهنگی و عمیق است. صلح حقیقی در جهان می‌تواند بر پایه مفهوم و بینش برکت استوار شود؛ مفهومی عمیق که به ما می‌آموزد نعمات الهی بی‌کران و همواره در حال فزونی‌اند؛ یعنی می‌توان آن‌ها را با همه انسان‌ها سهیم کرد. همان‌طور که در تجارت بین‌الملل، اگر عادلانه و آزاد باشد، منافع همه گسترش می‌یابد.

جنگ و سلطه و استثمار بر یک توهم ویرانگر بنا شده است؛ توهمی که می‌گوید سود یک ملت تنها به قیمت زیان ملت‌های دیگر به دست می‌آید. در همین راستا و برای ساختن جهانی هماهنگ با صلح پایدار، پیشنهاد من همان‌طور که در اجلاس افتتاحیه بیان کردم این است که موضوع اجلاس سال آینده به «جنگ و کارگران جهان» اختصاص یابد؛ نشستی که در آن جنگ را با صدای رسا محکوم می‌کنیم و از تمامی ظرفیت‌های خود برای پیشگیری از آن بهره خواهیم گرفت.

بیایید مسیر برکت را انتخاب کنیم. بیایید خیر کثیر را به جای استثمار برگزینیم. بیایید گردهم آییم و به عنوان وزرای گروه آسیا و اقیانوسیه، برای رساندن این پیام به گوش جهانیان با یکدیگر هم‌پیمان شویم. وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ (و اگر اهل شهرها و آبادی‌ها ایمان می‌آوردند و تقوا پیشه می‌کردند، برکات آسمان و زمین را بر آن‌ها می‌گشودیم.)