آقای شهید ایران، حلالمان کن
در میان اشکهای وداع و زمزمههای «حلالمان کن»، مردم ایران با پدر شهید امت عهدی دوباره بستند؛ عهدی بر ادامه راه عزت، مقاومت و ولایت. وداعی که در آن، دلتنگی برای صدای رهبر شهید با وعده انتقام خون شهیدان و ایستادگی تا تحقق «نصرٌ منالله و فتحٌ قریب» درهم آمیخت.
پس از سیوهفت سال، تهران را ترک کردی؛ اما اشکهای ما را ببین... کاش میشد نروی. بعد از تو، تنهاتر از همیشه خواهیم بود؛ دلتنگ صدایت، دلتنگ سخنانت، دلتنگ آن لبخندهای پدرانه و دست تکان دادنت برای مردمی که همه دلشان به حضورت گرم بود. با جای خالیات چه کنیم؟ با بغض در صدایمان چه کنیم؟ با اشک یتیمی چه کنیم؟ با دل پر از خونمان چه کنیم؟ غم فراق و دوریات را چگونه تاب بیاوریم، آقای شهیدم؟ ام امیدمان به دست پر از خیر دعاهایت هست...
ای امام روزهدار و استوار ما؛ به حرفت عمل کردی؛ با خونت مردم را مبعوث کردی اما آقای من، امروز میهمان کریمه اهلبیت(س) هستی و مردمی که از جایجای ایران، از این دیار و استانهای همجوار، خود را به قم و جمکران رساندهاند تا برای آخرین بار در کنار پیکر مطهرت و عزیزانت، اشک وداع بریزند و با تو تجدید عهد کنند.
پدر شهید امت؛ تو همیشه پناه و مأمن ما در روزهای سخت بودی. امروز اگرچه جسمت در میان ما نیست اما راهت زنده است و عهدمان پابرجاست. آرام نخواهیم نشست تا خون پاک تو و همه شهیدان به ثمر بنشیند. دشمنان هنوز ایران را نشناختهاند؛ اینجا سرزمین امیرالمؤمنین علی(ع) و مکتب عاشوراست. مردم این سرزمین عهدشکن نیستند و تا آخرین نفس پای پرچم اسلام، ایران، عزت و مقاومت خواهند ایستاد؛ چراکه ایستادگی، اقتدار و عزت را از تو و جدت و خاندان پاک پیامبر(ص) آموختهایم. ما بر این عهد خواهیم ماند و راهت را با رهبریت آسیدمجتبی محکمتر از قبل ادامه خواهیم داد چراکه به وعده الهی ایمان داریم: «نَصْرٌ مِنَ اللَّهِ وَفَتْحٌ قَرِيبٌ.»
قرار بود ما جانمان را فدای تو کنیم اما این تو بودی که جان خویش و عزیزترین اعضای خانوادهات را در راه خدا، اسلام و ایران تقدیم کردی و معنای حقیقی ایثار را به ما آموختی.
و فردا، میهمان مولای متقیان، امیرالمؤمنین علی(ع)، خواهی شد. سلام ما را به ابوتراب برسان و به سیدالشهدا(ع) و ساقی کربلا، بگو فرزندی از تبار ولایت، مظلومانه و غریبانه، همراه با خانوادهاش به شهادت رسید. از آنان بخواه ما را زیر سایه پرچم ولایت حفظ کنند، دلهایمان را ثابتقدم بدارند و نگذارند از این راه بلغزیم؛ که شعار ما همچنان «هیهات منا الذلة» است.
اگر گاهی سخنی گفتیم که دلت آزرد، حلالمان کن. اینها درد دل فرزندان با پدرشان بود؛ حرفهایی که جز به پدر نمیتوان گفت. امیدواریم دوباره دیدارت کنیم؛ یا در سرای باقی و یا به لطف خدا، در روزگار رجعت.
دشمنان بدانند که شیعه امیرالمؤمنین علی(ع)، اهل عقبنشینی و شکست نیست. امروز با پرچمهای سرخ در دست و مشتهای گرهکرده، بار دیگر با تو پیمان میبندیم که راهت را ادامه دهیم و خون پاک تو و همه شهیدان را پاس بداریم. به فضل الهی، خون شما ریشه ظلم و ستم را خواهد خشکاند؛ یالثارات الحسین(ع).
انتهای پیام
