یک پژوهشگر حوزه مهدویت در همدان به جایگاه وحدت در سیره بین امتهای اسلامی پرداخت و تاکید کرد: ایجاد وحدت، صلح و یکپارچگی، مدینه فاضله مهدوی است.
وحدت اسلامی از نوع مطلوب و ثمر بخش آن، یعنی اهتمام برای رسیدن به نوعی یگانگی در منافع و اهداف و تقریب در باورهای دینی، از سوی کسانی که مشترکات بسیاری در باورهای اسلامی دارند، یکی از مهمترین آنها اندیشه مهدویت است؛ در حقیقت اندیشه مهدوی بعنوان یک قدرت نرم؛ فرایندی را رقم میزند که در آن بشریت از طریق رفتار مطابق با گرایش هر فرقه اسلامی و در قالب ابزاری غیر خشونت آمیز روی افکار مردم (نخبگان و عامه مردم) تاثیر گذاشته و موجب آثار، حرکات و رفتار مشترک که همان وحدت جهان اسلام باشد، در راستای تغییر ذهنیت و رفتار جامعه هدف، قدم برمیدارد. حال اینکه وحدت در نگاه بزرگان دین چگونه بوده و چه جایگاهی در اندیشه مهدوی دارد، موضوعی است که خبرنگار ایکنا از همدان، برای پاسخ به آن با حجتالاسلام والمسلمین اصغر قاضیخانی، پژوهشگر حوزه مهدویت در همدان به گفتوگو پرداخته که مشروح آن را در زیر میخوانيم:
مسئله وحدت، یکی از بنیانیترین مسائل اسلام است. پیامبر (ص) با همین عنصر وحدت توانست میان قبائل جزیره العرب یکپارچگی برقرار کند تا حکومت اسلامی تشکیل دهد.
امیرالمؤمنین (ع) نیز پس از رحلت پیامبر (ص) به دلیل همین وحدت و عدم تفرقه، از حق خلافت خود گذشت تا امت پیامبر (ص) با وجود دشمنان سرسختی که داشت تضعیف نشود تا جایی که برخی گمان کردند شاید امیرالمومنین (ع) از وضع موجود پیش آمده راضی است، لیکن حضرت برای دفع این شبهه فرمود: «... هیچ کس از من بر اتحاد و همبستگی امت محمد حریصتر نیست. من در این کار خواستار پاداشی نیکو از جانب خداوند و بازگشت به جایگاه نیکو هستم».
عدم تفرقه میان امت اسلامی، هدف اصلی امیرالمؤمنین (ع) بود. از اینرو بارها به پیروان خود توصیه به وحدت میفرمود: «دست حمایت خدا بالای جمعیت است. از پراکندگی بپرهیزید که «انسان تنها» بهره شیطان است چنان که گوسفند تکرو طعمه گرگ!»
یکی از کارکردهای مهم دینی مصلح در آخرالزمان وحدت در دین است؛ زیرا حکومت واحد و مقتدر همراه صلح و آرامش تنها با وحدت در دین قابل تحقق است در سایه این وحدت تمام اختلافهای ملیتی، زبانی، مکانی و غیره از بین میرود و اختلافها به دوستی و برادری تبدیل میشود.
بیشک سیره امام زمان (عج) نیز همان سیرت ائمه اطهار (ع) است. بنابراین میتوان گفت که در عصر غیبت امام زمان(عج) مهمترین دغدغه ایشان وحدت و یکپارچگی جهان اسلام است. ما در عصر غیبت بیش از هر زمان دیگری نیازمند وحدتیم. زیرا تا وحدت جهان اسلام به معنای واقعی کلمه تحقق نیابد، هرگز تمدن اسلامی و مدینه فاضله عصر ظهور محقق نخواهد شد. وحدت بیشک زمینهساز ظهور است و تفرقه بزرگترین مانع ظهور.
این وحدت بر اساس زور و اجبار نیست؛ زیرا اولا اعتقاد یک امر درونی و قلبی است و اجبار در آن راه ندارد و در ثانی دین اسلام از همان آغاز بر عدم اکراه و آزادی رای استوار شد و تا نهایت هم چنین خواهد بود.
خدا فرموده است: «لا إكراه في الدين.» جامعه عصر ظهور به گونهای است که آمادگی پذیرش حق را دارد و با جان و دل پیرو مصلح میشود. علاوه بر این که عقول و فهم جامعه و نیز سطح امکانات و وسایل ارتباطی در حد بالایی پیشرفت میکند و ارتباط جامعه با رهبر خود بسیار نزدیک خواهد شد؛ امام صادق(ع) در روایتی میفرماید:
«به خدا سوگند، ای مفضل اختلاف از میان ادیان برداشته می شود و همه به صورت یک آیین در میآید؛ همان گونه که خداوند عزوجل میگوید: دین در نزد خدا، تنها اسلام است.»
در ابتدا باید به بخشی از پیام ایشان در 14 خرداد 1405 توجه کنیم که معظم له میفرمایند: «دشمن خبیث، حال که در مصاف با فرزندان دلاور شما در نیروهای مسلح دچار شکست شده و به خصوص به خاطر مواجهه با ضربه قاطع، چه در نبرد نظامی و چه در میدان و خیابان، تحقیری پرمعنا و عمیق را تجربه میکند که در اثر آن واگرایی ملموس کشورها از او را سبب شده، کِیدِ خود را در جنگ ترکیبی بر دو نقطه متمرکز ساخته است: یکی تابآوری مردم؛ دیگری ایجاد خطا در دستگاه محاسباتی مسئولان کشور.
ابزار اصلی او در این هر دو، کاشت بذر تردید، یأس، ترس، بدگمانی، و اختلاف است. لذا در مقام مقابله با این بدخواهیها باید همگان با ایستادگی و روشنبینی و حفظ وحدت و انسجام و اعتماد متقابل و همصدایی نکردن با دشمن، نقشه شوم او را خنثی نمایند.»
در این مقام، نقش مسئولان در پشتیبانی از این امور بسیار مهم است. هرگونه اقدامی که موجب بدبینی و سرخوردگی آحاد مردم شود، نوعی کمک به دشمن این کشور و مردمانش محسوب میشود.
سیره ایشان مانند خمینی کبیر و خامنهای شهید در امتداد مسیر نورانی پیامبر اکرم(ص) و ائمه اطهار مبتنی بر حضور هوشیارانه مسئولین و آحاد مردم منهای وحدت شکنی در تقابل با دشمنان مکار هست، این راهبرد همان زمینهسازی تحقق جامعه آرمانی که توسط اهل بیت (ع) از عصر ظهور، ترسیم شده است میباشد؛ جامعهای با محوریت وحدت و یکرنگی و یکپارچگی است؛ جامعهای که اختلاف و ظلم و کینه در آن رخت بربسته و عدالت در آن حکمفرما خواهد بود؛ جامعهای که در اوج تعالی اخلاق و در نهایت اعتدال خواهد بود، به طوری که مصداق بارز امت وسط و صراط مستقیم قرار خواهد گرفت. امتی که نه افراط در آن خواهد بود و نه تفریط. بنابراین، در عصر کنونی هرگونه کوبیدن بر طبل تفرقه، نه تنها مورد رضایت پیامبر (ص) و امیرالمؤمنین (ع) و امام زمان (عج) نیست، بلکه سبب تأخیر انداختن ظهور و عصر صلح و یکپارچگی و مدینه فاضله مهدوی است.
انتهای پیام