به گزارش ایکنا به نقل از muslimsaroundtheworld، مساجد کوزوو از برجستهترین شواهد ملموس تاریخ جامعه و توسعه فرهنگی این کشور هستند. آنها صرفاً مکانهای عبادت نیستند، بلکه با تاریخ معماری، آموزش، زندگی اجتماعی و فرهنگی و سنت وقف که در طول قرنها به ایجاد نهادهای پایدار مذهبی، آموزشی، عمومی و اجتماعی کمک کرده است، نیز مرتبط هستند.
از این منظر، حفظ مساجد تاریخی صرفاً به معنای حفاظت از بناهای تاریخی نیست، بلکه به معنای محافظت از یک بخش اساسی از حافظه تاریخی و فرهنگی کوزوو است که شاهد توسعه جامعه و نقش وقف در ساخت نهادهای آن و خدمت به نسلهای آن است.
کوزوو سرزمینی است که در آن تمدنها، فرهنگها و سنتهای متنوع در هم آمیختهاند و مجموعهای غنی از میراث فرهنگی را تشکیل دادهاند. در این مجموعه، میراث اسلامی نمایانگر یک بخش تاریخی قابل توجه است که بیش از پنج قرن را در بر میگیرد و در طی آن این منطقه شاهد ساخت صدها نهاد مذهبی، آموزشی، عمومی و اجتماعی بوده است که بر توسعه شهری، فرهنگی و معنوی آن تأثیر گذاشتهاند.
عناصر معماری، هنر، سنتهای وقف، توسعه شهری و تاریخ نهادهای آموزشی و فرهنگی که در اطراف آنها پدید آمدهاند، در مساجد در هم تنیده شدهاند. بنابراین، آنها بخش اساسی از میراث فرهنگی کوزوو و تمدن آلبانی را نشان میدهند.
دادهها نشان میدهد که تعداد زیادی از مساجد در منطقه آلبانی، از جمله کوزوو توسط خیرین، اشراف و نیکوکاران آلبانیایی تأسیس شدهاند. این امر به اهمیت تاریخی و فرهنگی آنها میافزاید، زیرا آنها نه تنها منعکس کننده تقوای بنیانگذاران خود هستند، بلکه گواهی بر سنت ریشهدار آلبانیایی در وقف و کارهای خیریه نیز هستند.
معماری مساجد نشان دهنده سطح بالایی از مهارت ساخت و ساز و حساسیت زیباییشناختی است که عناصر هنری محلی را با سنتهای اسلامی ترکیب میکند تا بناهای تاریخی با ارزش فرهنگی ویژه ایجاد کند.
این در حالی است که روایتهای تحت تأثیر تاریخنگاری صربها، مدتهاست که بناهای تاریخی اسلامی را به عنوان عناصر خارجی، میراث تحمیلی یا شواهدی از دورهای که به عنوان بخش جداییناپذیر تاریخ کوزوو تلقی نمیشود به تصویر میکشند. این رویکرد برای به حاشیه راندن میراث اسلامی در مطالعات تاریخی، سیاستهای حفاظت از نهادها و برداشت اجتماعی از آن کمک کرده است.
در دوران کمونیسم در یوگسلاوی سابق، تعدادی از مساجد و مؤسسات اسلامی، گاهی به بهانه نوسازی شهری یا سیاستهای دولتی که این میراث را به عنوان جزء اساسی میراث فرهنگی کشور به رسمیت نمیشناختند، دچار آسیب، تخریب یا نابودی کامل شدند.
از دست دادن این بناهای تاریخی نه تنها ضایعهای برای مسلمانان بود، بلکه نشاندهنده فقر جبرانناپذیر میراث فرهنگی کوزوو نیز بود.
علاوه بر این، بسیاری از بناهای تاریخی باقیمانده، همواره توجه متناسب با ارزش تاریخی، معماری و هنری خود را دریافت نکردهاند. برای دههها، مستندسازی سیستماتیک، مطالعه علمی، مرمت تخصصی و آگاهی نهادی وجود نداشت. در نتیجه، بخش مهمی از حافظه تاریخی نادیده گرفته شد و پتانسیل فرهنگی، علمی و گردشگری آن به طور کامل محقق نشد.
این میراث در طول جنگ اخیر در کوزوو ضربه شدید دیگری را متحمل شد. کمپین هدف قرار دادن نهادهای مذهبی اسلامی بخشی از سیاست پاکسازی قومی و نابودی هویت فرهنگی آلبانیایی بود. تخریب مساجد صرفاً پیامد جانبی جنگ نبوده، بلکه بخشی از یک کمپین سیستماتیک با هدف پاک کردن میراث تاریخی و فرهنگی آلبانیاییها در منطقه بوده است.
در طول سالهای ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹، ۲۱۸ مساجد به طرق مختلف مورد حمله، آسیب یا تخریب قرار گرفتند - عددی که نشان دهنده اهمیتی است که این بناهای تاریخی به عنوان تجسم هویت تاریخی، فرهنگی و معنوی مردم آلبانی داشتند.
این هدفگیری محدود به مساجد نبود؛ بلکه مدارس مذهبی، تکیههای صوفیان ، سایر موقوفات خیریه، کتابخانهها و بایگانیهای تاریخی را نیز در بر میگرفت.
حتی پس از جنگ، برخی از افراد در محافل دانشگاهی و روشنفکری، تحت تأثیر میراث تاریخنگاری و ایدئولوژی سوسیالیستی، همچنان میراث اسلامی را بیگانه با تاریخ محلی میدانستند. این برداشت با واقعیتهای تاریخی مطابقت ندارد، زیرا مساجد کوزوو در درجه اول توسط آلبانیاییها تأسیس، تأمین مالی و نگهداری میشدند. بنابراین، آنها بخش جداییناپذیری از تاریخ ملی کوزوو هستند و انکار یا کاهش اهمیت آنها به معنای انکار جنبهای حیاتی از هویت تاریخی و فرهنگی آن است.
در این زمینه، ابتکارات وزارت فرهنگ در سالهای اخیر به دلیل سرمایهگذاری در مرمت و حفظ چندین مسجد با ارزش باستانشناسی خاص، شایسته تقدیر است.
انتهای پیام